Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Banco, zona única de pagos

A zona única de pagos implica axilidade e un aforro significativo nas taxas, pero apenas se instaurou

Aínda que está vixente desde 2008, a adaptación da banca á normativa que pretende instaurar unha zona única de pagos en toda Europa aínda non é absoluta. As súas vantaxes redundan en axilidade, mellor calidade de información e un aforro significativo nas taxas, pero aínda se benefician só uns poucos consumidores. O informe dunha consultora de referencia indica que as taxas interbancarias abarataríanse en 11.600 millóns de euros coa súa plena aplicación, mentres que no emprego de cartóns, esta redución sería superior a 20.000 millóns de euros. Isto supón un aliciente, xa que cada ano en Europa cidadáns, empresas e administracións públicas realizan máis de 50 millóns de transaccións bancarias.

Lenta implantación

Apenas algo máis do 9% das transferencias tramítanse segundo o novo sistema. As domiciliacións bancarias, que debían estar exentas de comisións nos 32 países desde novembro de 2009, tamén tiveron escaso alcance durante a migración. O investimento que debe realizar a banca e o temor á competencia son as principais razóns citadas polos especialistas para explicar o problema. No entanto, algúns consumidores europeos benefícianse deste mecanismo bancario, que non distingue entre pagos internos e transfronteirizos, e que dispón unha serie de instrumentos de pago de alta seguridade e fidelidade tecnolóxica.

As taxas interbancarias abarataríanse en 11.600 millóns de euros

Desde a introdución do euro como moeda única, os consumidores europeos poden abonar nunha mesma moeda calquera produto ou servizo en calquera dos países da UE, sen necesidade de comprar e vender divisas, e cunha integración e versatilidade económica transnacional sen precedentes. Para completar o proxecto da unión económica e monetaria mediante a súa extensión ás transaccións bancarias, a Comisión Europea lanzou en 2007 o Single Euro Payments Area (SAIBA). A súa finalidade é renovar os medios de pago e os estándares bancarios en 32 estados europeos: os 27 da UE máis Islandia, Liechtestein, Noruega, Suíza e Mónaco. A paulatina implantación do plan debía cumprir tres obxectivos marcados en tres etapas:

  • Implantar un novo sistema de transferencias bancarias. Vixente desde xaneiro de 2008, permite realizar pagos en euros a calquera beneficiario dentro da UE, sen distincións entre pagos internos e transfronteirizos, nin comisións especiais nas operacións.

  • Instrumentar un sistema de adeudos domiciliados, de modo que o pago periódico de calquera servizo contratado nalgún dos 32 países poida devengarse da conta persoal que o cliente teña no seu país de orixe, sen comisións ocultas.

  • Adaptar o sistema de identificación dos cartóns de crédito e débito á nova tecnoloxía, que incorpora un chip aos cartóns para lograr maior axilidade e seguridade nas transaccións, ao reforzar o grao de autentificación tanto do cartón como do titular, e que debía estar en plena vixencia desde o pasado mes de decembro.

Múltiples beneficios

A adaptación do sistema é lenta e a Zona Única de Pagos, aínda que se acha en pleno vigor desde o punto de vista legal, aínda non é a norma. O Banco Central Europeo indica que apenas o 9,6% das transferencias bancarias na zona euro tramitáronse ata o momento baixo o SAIBA. O Banco de España, pola súa banda, sinala que en data de decembro de 2010, só o 19,4% das transferencias españolas emitidas corresponderon ao SAIBA.

No referente ás domiciliacións bancarias, a adaptación non convence demasiado. O pasado mes de decembro, a Comisión Europea decidiu intervir, á marxe da lóxica da autorregulación adoptada ata o momento. A proposta de regulamento estaría vixente desde 2012 e busca prohibir as comisións bancarias ocultas sobre as domiciliacións, que a día de hoxe factúranse, segundo a CE, en seis países: España, Portugal, Francia, Italia, Bélxica e Suecia.

A adaptación do sistema é lenta e a Zona Única de Pagos, aínda que en pleno vigor desde o punto de vista legal, aínda non é a norma

Respecto da adecuación á nova tecnoloxía nos cartóns de crédito e débito, segundo unha prestixiosa consultora internacional, os bancos grandes e medianos deberían asumir un investimento de entre 3.000 e 8.000 millóns de euros para adaptarse ao SAIBA. Gran parte desta cantidade destinaríase á adecuación dos cartóns con chip en plásticos, caixeiros e Terminais de Puntos de Venda.

  • Beneficios en domiciliacións

Unha das características máis destacadas de SÁIBAA é o apartado das domiciliacións bancarias. As novas medidas teñen efecto sobre diversos sectores da economía: desde o investimento inmobiliario, ata as viaxes de negocios, o investimento financeiro e as viaxes de estudos. Coa nova norma, un español que viaxe a miúdo ao estranxeiro pode, entre outras cousas, contratar unha liña de telefonía móbil en calquera capital e domiciliar o pago na súa conta española, cos mesmos custos e beneficios da súa liña nacional.

Ademais, as principais novidades acerca dos adeudos domiciliados son:

  • Pódese determinar a data exacta para o cobro e pago.

  • Concílianse de maneira automática as contas polos cobros recibidos, ao incluír campos adicionais que se axusten ás facturas.

  • É posible automatizar as transaccións excepcionais (devolucións, rexeitamentos…).

Cada entidade debe facilitar os prazos para as devolucións ordinarias e para as excepcionais. Para que se poida realizar o trámite dunha domiciliación, o único requisito é que o debedor autorice ao acredor para o cobro nunha conta de calquera entidade de crédito situada na zona SAIBA. O sistema é válido tanto para pagos únicos como para os recorrentes ou xornais, sen límite de importe.

  • Beneficios en transferencias bancarias

As novidades non só inclúen a exención de comisións especiais en pagos realizados en contas estranxeiras. A nova normativa implica tamén un acceso inmediato á información. Agora é posible realizar unha transferencia a Francia co mesmo sistema de comisións pactado coa entidade financeira en España para os pagos nacionais, pero coñécese cando se abonará esa transferencia na conta do receptor.

SAIBA é un estándar único para a identificación e validación das contas bancarias europeas: o ÍAN (“International Bank Account Number”), que contén información estandarizada para todos os países. Os formatos de todas as contas bancarias deben xa estar adaptados a este sistema. Se as entidades non o implantaron aínda, deben poder brindar o novo número de conta se o cliente solicítao.

Certas ferramentas en Internet permiten coñecer o ÍAN de calquera conta bancaria. O seu formato achega a seguinte información: Código País, Díxito de control ÍAN, Entidade, Oficina, Díxito de control do Banco, Número de conta corrente (É-70 -0128-0001-01-0123456789).

Na práctica, o novo sistema de transferencias bancarias implica que:

  • Os pagos realízanse pola totalidade do importe, sen dedución de gasto algún da cantidade transferida. Se houber algún cargo, deberá repercutirse aos clientes pola súa propia entidade de crédito.

  • Seguridade sobre a data en que o diñeiro estará. A Zona Única de Pagos fixa un límite máximo de tres días hábiles, que pode reducirse entre as entidades.

  • Os pagos poden ser únicos e masivos (un único debo na conta do ordenante, con múltiples abonos para diferentes beneficiarios).

  • Débense identificar os motivos do pago mediante campos específicos de datos.

  • Debe haber liquidación separada de comisións, posibilidade de información complementaria e, ademais, cada entidade debe desenvolver normas para pagos rexeitados ou devoltos.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións