Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Cambio de domicilio paira obter vantaxes fiscais

Una mesma persoa con iguais rendementos tributaría de forma distinta nunha comunidade que noutra
Por Rosa Cuevas 15 de Decembro de 2008
Img mudanza

Fiscalidade máis atractiva

Render contas con Facenda é algo que preocupa a moitos, e máis cando os que tributan son empresas ou sociedades mercantís, xa que estas soportan una maior carga fiscal que os cidadáns do montón. O sistema tributario español caracterízase polas súas pequenas peculiaridades, e coñecer as singularidades de cada comunidade autónoma nesta materia podería permitir a unha empresa beneficiarse fiscalmente, xa que una mesma persoa con iguais rendementos non tributa de igual modo en todas elas.

O que determina que una empresa ou una persoa física teña que tributar nun territorio ou noutro é o lugar no que se sitúa o seu domicilio fiscal. No caso das compañías, a lei sobre o Imposto sobre Sociedades define que o domicilio fiscal das sociedades será o social, a condición de que nel estean centralizadas a súa xestión administrativa e a dirección dos seus negocios. Si, pola contra, o domicilio social e fiscal tivesen localizacións distintas, a Lei Xeral Tributaria establece que sempre se debe atender ao lugar no que a dirección e a xestión administrativa do negocio están emprazadas. Así mesmo, a normativa indica que cando non poida determinarse o lugar do domicilio fiscal, de acordo cos criterios anteriores, prevalecerá aquel onde radique o maior valor do inmobilizado.

As comunidades autónomas que teñen una fiscalidade diferente, máis vantaxosa que aquelas que quedan integradas no territorio común, son: País Vasco, Navarra, Ceuta, Melilla e as Illas Canarias. As dúas primeiras son consideradas territorios forais, con facendas propias e, por tanto, con características particulares distintas das do territorio xeral. “O Imposto de Sociedades que debe pagar una empresa cuxo domicilio fiscal estea asentado no País Vasco é do 28%, dous puntos por baixo que abonan aquelas que se atopan instaladas no territorio xeral”, segundo sinala Rubén Gimeno, director do Servizo de Estudos do Rexistro de Economistas e Asesores Fiscais (REAF).

As comunidades autónomas que teñen una fiscalidade máis vantaxosa son: País Vasco, Navarra, Ceuta, Melilla e Illas Canarias

As cidades de Ceuta e Melilla contan cun réxime fiscal especial. No Imposto sobre Sociedades aplícase una bonificación do 50% da cota correspondente aos rendementos obtidos nestes territorios. Ademais, nestas cidades o Imposto sobre o Valor Engadido non se aplica. No seu lugar é de aplicación o Imposto sobre a Produción, os Servizos e a Importación (IPSI). As Illas Canarias tamén gozan dunha fiscalidade interesante, e diferente á do resto do territorio común paira as empresas que alí se asintan. O arquipélago conta co Réxime Especial Fiscal Canario (REF), a través do cal as sociedades que desenvolven alí parte ou toda a súa actividade de forma estable ou continuada, gozan de incentivos fiscais e aplícanselles impostos indirectos locais máis baixos.

Cambiar o domicilio social

A tentación de que a empresa se beneficie dunha fiscalidade máis apetitosa e, por tanto, crear una oficina nestes territorios pode ser moi alta. Pero contar cun local ou una aparente oficina nun punto da xeografía vasca, navarra ou de calquera zona fiscalmente máis atractiva e ter alí un suposto domicilio social non basta. A única forma legal de que as empresas poidan sacar proveito de réximes fiscais máis vantaxosos pasa por cambiar a localización do seu domicilio social e levar alí a xestión administrativa e a dirección do negocio, segundo indica María José Portillo, profesora do Departamento de Facenda e Economía do Sector Público da Universidade de Murcia. Un traslado que na maioría dos supostos antóllase traumático, porque quen levaría tan facilmente a súa empresa de Zaragoza a Zumaya, por exemplo, cos cambios estruturais no negocio que iso leva?

Una situación que cambia cando en dúas provincias limítrofes conviven réximes fiscais diferentes, e é máis beneficioso establecer o negocio naquela na que se tributa de forma máis vantaxosa respecto da que se fai de acordo ás normas do territorio común. Entra aquí o xuízo persoal de cada un, xa que non hai que esquecer que boa parte do financiamento coa que a que se pagan servizos como a sanidade, a educación, o arranxo de estradas ou a atención aos maiores salgue dos impostos que desembolsan as persoas xurídicas e físicas que residen en cada rexión. Así por exemplo, un empresario que sitúe a súa compañía en Biscaia porque alí a tributación é menos gravosa, pero siga vivindo en Santander, fará ao longo da súa vida uso, por exemplo, da sanidade cántabra a pesar de non tributar nesta comunidade.

A Declaración da Renda

As persoas físicas renden as súas contas con Facenda a través da Declaración da Renda que realizan cada ano. Á hora de facela, os contribuíntes poden reducir o pago de impostos beneficiándose das numerosas deducións previstas por lei. En xeral, contémplanse deducións paira quen teñan abertas contas aforro-vivenda, plans de pensións… E en particular, paira a declaración do presente exercicio, contabilízanse máis de 110 deducións que aplica cada comunidade autónoma, e que poden ser moi distintas entre si. Xérase así una xeografía tributaria dispar, o que leva que una mesma persoa con iguais rendementos tributaría dunha forma distinta nunha comunidade que noutra. As comunidades que concentran un maior número de deducións fiscais son a Comunidade Valenciana e o País Vasco.

  • Comunidade Valenciana

    Destaca o gran número de deducións que se dedican aos fillos e á conciliación do traballo coa vida familiar. Así, por exemplo, os contribuíntes poden deducirse 265 euros por cada fillo nado ou adoptado. A cantidade elévase a 220 euros en caso de parto múltiple, de máis dunha adopción ou adopción dun discapacitado. No caso das familias numerosas, poderán deducirse 200 euros, no caso de que pertenzan á categoría xeral, ou 455 euros, cando son de categoría especial. Ademais, poderase deducir o 15% das cantidades satisfeitas como pago de gardaría paira nenos menores de 3 anos, cun máximo de 265 euros por cada fillo, sempre que a suma da base xeral e a do aforro dos contribuíntes non sexa superior a 27.245 euros, en declaración individual, ou 44.074 euros, en tributación conxunta. A Comunidade Valenciana aplica una dedución de 410 euros por cada fillo menor de tres anos a aquelas nais que concilian o seu traballo fóra de casa co de dentro.

    Destaca tamén a redución de 150 euros da que se poden beneficiar aquelas persoas que realizan labores non remunerados no fogar, a condición de que nunha unidade familiar só uno dos seus membros perciba rendementos do traballo ou das actividades económicas non superiores aos 27.245 euros. Os contribuíntes discapacitados poderán deducirse 175 euros, se a súa discapacidade é igual ou superior ao 33%. Ademais, os contribuíntes que estean ao coidado dos seus pais, maiores de 75 anos, poderán deducirse 175 euros por cada ascendiente maior desa idade.

    Na Comunidade Valenciana contémplanse ademais toda una serie de deducións que teñen que ver coa compra, a rehabilitación, e o arrendamento dunha vivenda. Tamén existe una redución na Declaración da Renda daqueles contribuíntes que por razóns laborais, ven obrigados a alugar una vivenda noutro municipio da Comunidade Valenciana paira desempeñar o seu traballo. Neste caso, pódense deducir o 10% das cantidades satisfeitas, cun límite de 200 euros.

    O domicilio fiscal das sociedades será o social, mentres nel estean centralizadas a dirección e xestión administrativa

    Se se estudan as deducións que se aplican nas comunidades limítrofes á valenciana, compróbase que a tan só uns quilómetros a Declaración da Renda de cada contribuínte cambiaría dunha forma notable con respecto á dun valenciano. Se un revisa cales son as deducións que se contemplan en materia de descendentes, por exemplo, en Murcia, compróbase que un contribuínte tan só poderíase deducir o 15% dos gastos de gardaría dos seus fillos menores de 3 anos; cun máximo de 300 euros anuais, en caso de declaración individual, e 600 euros anuais, en caso de tributación conxunta.

    Os beneficios fiscais que asoman a tan só uns quilómetros poden encandear a máis dun, pero o certo é que Facenda define moi ben quen debe tributar en cada autonomía. O domicilio fiscal das persoas físicas nunha comunidade autónoma fíxase naquel lugar no que permaneza un maior número de días ao ano, considérase así cando en devandito territorio radique a súa vivenda habitual. Si con estes criterios non se pode determinar una localización, a residencia estará no lugar no que obteña máis volume de rendas. “En caso de dúbida, Facenda chega a comprobar os consumos dos recibos de auga e luz paira determinar a residencia habitual dos contribuíntes”.

  • País Vasco

    É a comunidade autónoma, por detrás da valenciana, que máis deducións aplica. O País Vasco é considerado territorio foral, con facenda propia que ten unhas características particulares, distintas das do territorio xeral. Así, por exemplo, aplícanse deducións se se teñen fillos a cargo do contribuínte. Polo primeiro fillo dedúcense 536 euros e até 1.734 polo quinto fillo e por cada un dos sucesivos. Neste sentido, por cada descendente menor de seis anos que conviva no núcleo familiar, ademais da dedución que corresponda conforme ao apartado anterior, practicarase una dedución complementaria de 306 euros anuais.

    Os discapacitados vascos teñen o dereito a deducións desde os 714 aos 1.530 euros, en función do grao de minusvalía. Pola súa banda, os maiores de 65 anos dedúcense 306 euros na súa Declaración da Renda. Ademais, os contribuíntes que estean ao cargo dos seus ascendientes poden deducirse até 255 euros.

    A vivenda é a protagonista de varias bonificacións. Polo aluguer dun piso as deducións alcanzan até un 20% das cantidades pagas, e un 25% si o inquilino é menor de 35 anos. Á súa vez, os arrendadores dos pisos poden deducir un 20% do rendemento neto obtido, cun límite de 1.600 euros anuais. Mentres que se a vivenda é comprada e financiada, o contribuínte dedúcese o 18% das cantidades investidas ao longo de 2008. No entanto, a bonificación elévase até o 25% si o hipotecado é menor de 36 anos.

    As diferenzas fiscais repítense de novo entre o País Vasco e as comunidades adxacentes. Así por exemplo, o réxime fiscal da Rioxa tan só contempla paira a campaña da renda de 2009 catro deducións: dedución por nacemento e adopción do segundo ou ulterior fillo, por investimento en adquisición ou rehabilitación de vivenda habitual por mozas, por adquisición ou rehabilitación de segunda vivenda no medio rural, e una dedución por investimento non empresarial na adquisición de computadores persoais.