Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Carne de vaca

A contra, a saia e a agulla son pezas alcanzables paira todos os petos que permiten manter este produto dentro de calquera dieta alimentaria

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 05deMarzode2002

A carne é, sen dúbida, un excelente alimento moi difícil de substituír. Contén una gran cantidade de proteínas, graxas recomendadas en calquera réxime dietético e poucos azucres. Tampouco lle faltan vitaminas e minerais. Segundo o código alimentario, a carne é a parte comestible dos músculos de animais sacrificados en condicións hixiénicas. Como sinalamos en artigos precedentes, todos eles deben ser declarados aptos paira o consumo humano.

Existen dous tipos de carne atendendo ao seu contido en graxa. Serán carnes magras as que teñan menos dun 10% de materia graxa. Genéricamente, considérase magra á da vaca e a de ovella. As carnes graxas son aquelas con un contido de graxa superior ao 10%. Por exemplo, a do cordeiro, porco e pato. De forma máis específica habería que ter en conta a peza do animal. Así, certas partes do porco (solombo, xamón e lombo) e a lingua e corazón de todos os animais son consideradas como carnes magras.

Carne de vaca

O solombo é a carne máis valorada, e tamén a máis cara, da vaca. Pola súa gran calidade resulta apta paira ser cociñada de calquera xeito. Pezas duras son a contra ou culata, a saia e o pescuezo. A primeira pode usarse paira filetes empanados. Pola súa banda, a saia resulta boa en guisos, pero hai que limpar os nervios. O mesmo sucede co pescuezo, aínda que o consumidor ha de ter coidado xa que adoita picarse.

Así mesmo adóitanse guisar a agulla (que tamén permite ser picada ou empanada en filetes), o costillar (una carne algo grasienta) e a carrillada, que posúe una textura moi gelatinosa. Outras zonas adecuadas paira cociñar son o morro, o rabo, a babilla (que tamén pode consumirse en filetes) e a espaldilla. Esta é un pouco dura e as súas filetes son bos paira guisar pero non paira fritir.

Da riñonada obtéñense boas chuletas mentres que a contratapa, por resultar tendinosa, é boa paira filetes empanados. O peito é ideal paira encher ou asar no forno, mentres que a chaira emprégase moito en asados e estofados. O redondo aínda que tenro, resulta algo seco polo que se recomenda comelo en salsa.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións