Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Casar no estranxeiro

O 'papelorio' é similar na maioría dos países, aínda que como requisito algúns esixen exames sanguíneos ou certificado de antecedentes penais

Img bodaelvis listado Imaxe: Flatfrog

O matrimonio é universal, pode realizarse en calquera lugar do mundo e, xeralmente, tramitando una documentación similar: certificado de nacemento, documento de identidade, presenza de dúas testemuñas? Con todo, algúns países contan entre os seus requisitos coa esixencia de que os cónxuxes se sometan a exames sanguíneos para que coñezan posibles enfermidades do outro ou piden un certificado de antecedentes penais para que a parella saiba de antemán todos os detalles e teña o dereito a decidir si quere continuar adiante co matrimonio ou non. Una vez realizado o enlace, civil ou relixioso, os contraentes poden legalizalo en España, mesmo aínda que se celebrou en lugares tan míticos como As Veigas, onde cada ano danse o ?si quero? máis de 120.000 parellas.

O matrimonio en España

/imgs/2006/12/bodaelvisd.jpg

O matrimonio en España pódese celebrar de maneira civil ou relixiosa. No primeiro caso, a celebración realízase ante o xuíz encargado do Rexistro Civil ou o delegado designado reglamentariamente, o alcalde dun municipio ou o concelleiro en quen este delegue, e o funcionario diplomático ou consular encargado do Rexistro Civil no estranxeiro. No caso do matrimonio relixioso, este pode celebrarse segundo as confesións recoñecidas no Estado: católica, xudía, evangélica e islámica. En ambas as situacións, iso si, son necesarios dúas testemuñas maiores de idade e a inscrición do enlace no Rexistro Civil. Todas estas cuestións están reguladas na Lei 13/2005, de 1 de xullo, que modifica a regulación do matrimonio no Código Civil e recoñece, ademais, que o enlace “terá os mesmos requisitos e efectos cando ambos os contraentes sexan do mesmo ou de diferente sexo”.

Precisamente, estes requisitos non permiten casar a aqueles que:

  • Estean ligados con outra persoa por vínculo matrimonial, é dicir, ás persoas separadas que aínda non obtiveron o divorcio.
  • Menores de idade non emancipados (só poden casar os maiores de 16 anos emancipados, que non viven cos seus pais, e os maiores de 14 anos a quen llo permita un xuíz mediante dispensa, con xusta causa e a instancia de parte).
  • Parentes en liña recta por consanguinidad ou adopción.
  • Colaterais por consanguinidad até o terceiro grao.
  • Os condenados como autores ou cómplices da morte dolosa do cónxuxe de calquera deles.

Así mesmo, cando dúas persoas diminuídas psíquicas desexan casar, un médico do Rexistro Civil debe emitir un ditame facultativo que declare si os futuros contraentes reúnen os requisitos de capacidade esixidos paira o matrimonio, é dicir, si son aptos paira prestar o consentimento.

En canto ao papelorio, é necesario presentar a partida de nacemento, o certificado de empadroamento, una instancia asinada polos interesados, una Declaración xurada ou afirmación solemne do estado civil e una fotocopia do DNI ou pasaporte. Ademais, si uno dos contraentes é viúvo ou divorciado, debe presentar a certificación anterior de matrimonio e o certificado de defunción do cónxuxe ou de divorcio, respectivamente. Cada parella debe entregar toda esta documentación no Rexistro Civil, aínda que, no caso dos matrimonios relixiosos, adoita ser o párroco quen se encarga de levar os papeis ao Rexistro. “As persoas divorciadas teñen que acreditar que hai sentenza de divorcio e acódelas viúvas deben facer o propio co certificado de defunción da súa parella anterior, xa que, pola contra, poderían estar a cometer bigamia”, explica o vogal da Asociación de Avogados de Familia, Isidro Niñerola Jiménez.

Cando ambos os contraentes son estranxeiros e deciden casar en España, o matrimonio pode celebrarse de acordo á forma prescrita paira os españois ou cumprindo a establecida pola lei persoal de calquera deles. Ademais, a avogada Ana Roselló, especializada en Estranxeiría e membro do Colexio de Avogados de Valencia, lembra que “abonda con que uno dos dous cónxuxes estea empadroado nun municipio español paira ter dereito casar”. “Os documentos que deben entregar son os mesmos que se esixen a calquera outra persoa, pero cos certificados de nacemento legalizados no seu país e, en lugar de DNI, teñen que achegar o pasaporte e o cartón de residencia, si téñena”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións