Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cazatalentos: en busca da xenialidade

Coñecemento do medio e ampla experiencia: dúas calidades fundamentais para que estes profesionais desenvolvan o seu labor como radares da destreza

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 08deFebreirode2008
Img cazatalentos Imaxe: Irene A.

Recoñecer o talento

/imgs/2008/02/cazatalentos1.jpg

O actor que emociona ao seu público, o candidato que convence ao cidadán, o empresario que cega coa súa estratexia ou o futbolista que estremece ao espectador non son tan diferentes entre si. Poida que vistan distinto e que vivan realidades moi dispares. Poida que non se coñezan ou que, de facelo, non sintan afinidade entre eles. Con todo, comparten un trazo que a maioría das persoas non posúe. Teñen talento. Segundo a Real Academia Española, una persoa talentosa é aquela que goza dunha intelixencia ou una aptitude especial paira desempeñar una determinada tarefa. Dito doutra maneira, é alguén que, na súa ocupación, destaca do resto e é capaz de sorprender. Loxicamente, son seres excepcionais no sentido máis “cabal” da palabra, porque non abundan nin se fabrican. “O que natura non dá, Salamanca non presta”, reza o devandito popular e, nestes casos, aplícase. Máis aló de que a preparación e as horas de estudo potencien as habilidades destes xenios, o seu don é innato. Está claro que paira calquera empresa, equipo deportivo, compañía de teatro ou selo discográfico, contar con alguén así é un luxo e, por esa mesma razón, búscanos. A pregunta é como.

Os cazadores de talento, tamén denominados “headhunters”, son os encargados de atopar aos números uno e atraelos cara a unha firma ou un proxecto concreto, xa sexa artístico, deportivo ou empresarial, por citar os sectores máis demandados. O seu traballo céntrase en detectar a xenialidade e, paira iso, hai máis dun método, porque non é o mesmo buscar a un cantante que a un artista de circo, nin se pode comparar perseguir un atleta que a un novo empresario. Cada sector ten as súas peculiaridades e, ademais, non todos os “cazadores” traballan igual. O que si teñen en común é un gran coñecemento do medio e una ampla experiencia; dúas calidades fundamentais paira oficiar como radares da destreza.

O perfil e o salario

O talento é algo inusual, pero a capacidade de percibilo e “cazalo”, tamén. Por iso os “headhunters” deben ter unhas calidades específicas paira exercer a súa profesión. Entre elas, destacan as seguintes:

  • A capacidade de escoitar e entender a necesidade do seu cliente. Escóitaa debe ser activa, pois supón comprender o problema e propor una solución, como destaca Luís Murillo, director xeral da consultora Ray & Berndtson.
  • A perspicacia e saber “ler entre liñas”, tanto paira interpretar o que busca a empresa como paira avaliar as competencias profesionais e persoais do candidato. Neste sentido, a capacidade de análise é fundamental.
  • A experiencia é, precisamente, un valor engadido indispensable. A “rede de contactos”, como di Murillo, é a súa consecuencia directa. Permite forxar vínculos estreitos cos distintos empresarios e coñecer en profundidade o mercado paira o que traballan.

No caso de Ray & Berndtson, todos os consultores foron directivos previamente, teñen coñecementos de economía xeral e manexan con fluidez as distintas estratexias de negocios. Outras empresas, en cambio, prefiren contratar ‘cazatalentos junior’ e formalos. Así ocorre nunha consultora de orixe suíza que traballa no noso país. Cando se lles pregunta polo perfil dun “headhunter”, a resposta é sumamente concreta: buscan a persoas novas, que non procedan da industria nin do mundo dos Recursos Humanos, cunha formación extremadamente internacional, dous idiomas ademais do materno e dobre titulación. Por exemplo, una licenciatura e un doutoramento ou un MBA; pero non de calquera sitio. A primeira universidade que mencionan é Harvard. Polo xeral son ex banqueiros de investimento ou consultores de estratexia, con éxito demostrable na súa carreira, segundo precisa Álvaro da Serna, consultor de Egon Zehnder.

Os honorarios dun “headhunter” adoitan estar determinados polo soldo do talento que caza

O réxime salarial tamén varía en función da empresa, aínda que polo xeral os honorarios dun “headhunter” están determinados polo soldo do talento que ficha. Establécese unha porcentaxe de antemán cando se iniciar a xestión. Algunhas consultoras cobran un 20%, mentres que outras chegan ao 35% do salario anual bruto da persoa recrutada. Esta variación depende do prestixio da firma e do segmento do mercado ao que se dedique, porque non é o mesmo especializarse en buscar mandos medios que facelo na procura de altos directivos.O outro modelo, menos común, é o “non transaccional”.

Neste modelo, o soldo do cazatalentos non está ligado á facturación que fai, senón ás ganancias globais da empresa. Ademais dun soldo basee, cóntase cun plus que varía segundo as marxes xerais, e se o “headhunter” é socio de cota, recibe uns dividendos anuais. Os expertos neste campo explican que este sistema, aínda que é inusual, evita conflitos de intereses. Como os honorarios do cazatalentos non están determinados polo soldo do empresario, non se inclinará por elixir ao máis caro, nin forzará ao cliente a contratar a un candidato que non sexa ideal. Ao mesmo tempo, evita a rivalidade entre colegas por conseguir o proxecto máis rendible e permite que ninguén se relaxe na procura, aínda que sexa difícil.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións