Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cédulas hipotecarias

Estes títulos, cuxa garantía son os préstamos xa outorgados por unha entidade, son una investimento con poucos riscos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 02deOutubrode2009

Alta calidade

/imgs/2008/11/depositos.art.jpgA miúdo confúndense os conceptos de hipoteca, crédito e cédula hipotecaria. Con todo, non é difícil distinguilos. O crédito é una operación de financiamento, e a hipoteca é a garantía inmobiliaria asociada a esta operación. A cédula, en cambio, é un título hipotecario cuxo debedor é a entidade financeira e ten como garantía os préstamos xa concedidos. Na lexislación española só hai un tipo destas emisións, aínda que a Cédula Territorial ten una natureza similar. A súa garantía son os créditos fronte ás administracións públicas.

O mecanismo das cédulas hipotecarias é sinxelo: préstase diñeiro ao banco a cambio dun destes títulos. Os préstamos hipotecarios xa outorgados actúan como garantía.

Son una investimento menos arriscado que outros bonos emitidos por entidades financeiras

A cédula hipotecaria é un produto de alta calidade que pode comercializarse a particulares e a empresas. No entanto, nin as persoas nin as compañías non financeiras poden ser emisores. Teñen una taxa maior que os depósitos a prazo fixo e cada mes deveñan capital e intereses. No caso dos investidores institucionais, o mínimo esixido é de 50.000 euros; paira operacións destinadas a pequenos e medianos aforradores, este redúcese.

Cal é a diferenza co prazo fixo? Nas cédulas diversifícanse os investidores e diminúe o risco paira a entidade, que asegura a súa retribución. Ademais, estes títulos contan con dobre garantía: a do emisor (banco ou caixa de aforros) e o dereito preferente dos cedulistas sobre a carteira hipotecaria fronte ao resto de acredores. Ao contar con ambas, é una operación menos arriscada que outros bonos emitidos por entidades financeiras. A estas vantaxes engádese un requirimento legal que impide que o saldo de cédulas hipotecarias exceda o 80% da carteira elegible. Así se achega una cobertura mínima aos investidores.

Lenta recuperación

En España desenvolveuse moito a contratación das emisións de obrigacións e bonos a medio e longo prazo, en particular, a de títulos hipotecarios como as cédulas e os bonos de titulización. A diferenza entre ambos os mecanismos de refinanciamento radica na transferencia ou non do activo e, por tanto, na permanencia ou baixa do balance das entidades e no consumo de capital dos créditos hipotecarios que serven de cobertura. Segundo datos de AIAF (mercado de renda fixa), en 2007 o volume de emisión de ambas as modalidades situábase en 111.538 millóns de euros, un 5% máis que en 2006.

Estas cifras comezaron a notar un retroceso no segundo semestre do ano pasado, pero na actualidade, como indica Lorena Mullor, da Asociación Hipotecaria Española, parece que o mercado de cédulas comezou a reactivarse. En especial, tras as medidas anunciadas polo Banco Central Europeo (BCE) en xuño sobre a compra de “covered bonds” (cédulas). Algunhas entidades españolas han emitido desde esa data, aínda que a situación aínda continúa lonxe da normalidade anterior á crise. En xullo deste ano, o BCE adquiriu 23 millóns de euros en bonos garantidos e cédulas hipotecarias. Esta operación enmarcouse no programa posto en marcha paira adquirir até 60.000 millóns de euros neste tipo de activos. As compras deste produto forman parte das medidas “non convencionais” aprobadas paira reducir os custos de crédito e impulsar o fluxo de préstamos.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións