Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Científicos vascos deseñan un músculo artificial que ten sensibilidade táctil

Responde á resistencia que atopa nun obxecto de modo que pode desprazalo ou excedelo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 06deAbrilde2003

Os científicos Toribio Fernández Otero e María Teresa Cortes, que desenvolveron boa parte da súa investigación na Facultade de Químicas da Universidade do País Vasco (UPV), deseñaron un músculo artificial de polímero (plástico) que ten sentido do tacto.

Toribio Fernández explica que este logro representa un “salto” tecnolóxico de indiscutible transcendencia. “Cando as persoas collemos, por exemplo, una flor, instintivamente facémolo con certa delicadeza, porque as xemas dos nosos dedos calibran a forza e a presión adecuadas. Os nosos músculos e o sentido do tacto adáptanse á materia, pero un robot non distingue una flor dun saco de formigón”.

Até agora, a solución robótica paira facer fronte a esta disparidade de posibilidades foi a de preprogramar os enxeños informáticos de forma que dispoñan dun sensor de presión que determine a enerxía necesaria paira agarrar una flor, outro paira o saco, outro paira un parafuso, etcétera. “O resultado é que os brazos de robots teñen unha infinidade de cables de sensores e motores, coma se estivese recuberto de espaguetis”, di Fernández.

Fernández e Cortés deseñaron un sándwich de polipirrol, un polímero “intelixente” que permite que o músculo artificial axuste os seus movementos á calidade dos obxectos que manipula “porque o dispositivo funciona simultaneamente como sensor e como actuador”.

O polipirrol é un material conductivo, é dicir, que reacciona cando é estimulado eléctricamente. O músculo artificial construído por Fernández e Cortés ten dúas láminas de polipirrol separadas por unha capa illante que responde á resistencia que atopa nun obxecto de modo que pode desprazalo ou excedelo.

Toribio Fernández describe que “cando se introduce ese sándwich nunha solución acuosa e estimúlase eléctricamente, una das láminas expándese (por carga positiva) e a outra se contrae (carga negativa)”. No plano práctico, cando o músculo de polipirrol sente a resistencia que presenta un obxecto, modifica o estado das súas moléculas e altera a voltaxe necesaria paira aplicar una maior ou menor forza. Así, o enxeño opera como un sensor, sente o obxecto, e como actuador; cando toca un obxecto e nota a súa resistencia, baixa ou eleva o consumo de enerxía eléctrica e transfórmaa en enerxía mecánica.

A transcendencia deste avance científico é tal que Toribio Fernández non dubida en asegurar que “supón un salto cualitativo e abre novas perspectivas no ámbito da robótica”, aínda que advirte de que as aplicacións prácticas requirirán aínda anos de investigacións.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións