Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Compravenda entre particulares

As transaccións entre particulares permiten axustar máis o prezo, pero teñen inconvenientes, como un menor período de garantía

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 17 de Xuño de 2014
img_trato hd_

Cada ano realízanse en España millóns de intercambios comerciais. A maioría leva a cabo entre empresarios e consumidores, ben sexa en tendas, feiras ou a través de Internet. Nestas adquisicións, o vendedor e o comprador están sometidos a unha regulación específica en canto aos dereitos, a forma de pago ou a garantía que, por lei, debe ter o produto. Pero son numerosas tamén as compravendas que se efectúan entre particulares e, neste caso, as normas que rexen son diferentes. Neste artigo sinálase como o feito de facerse cun produto que pon á venda outro particular pode ter moitas vantaxes, como un prezo máis reducido ou un aforro en determinados impostos, pero tamén conta con inconvenientes, como un período de garantía máis reducido.

Garantía na compravenda entre particulares

Imaxe: Rob Owen-Wahl

A compravenda dun produto na que participa un profesional e un consumidor está sometida a unha normativa específica que vea porque se cumpran os dereitos de compradores e vendedores. Pero esta regulación non se aplica ás transaccións realizadas entre particulares, xa que nin os vendedores actúan no ámbito da súa actividade profesional nin os compradores considéranse consumidores.

A adquisición dun coche ou unha vivenda require a firma dun contrato e o pago de impostos

Que sucede, entón, cando son dous particulares quen efectúan a compravenda? Este tipo de contratos están regulados polo Código Civil. No referente ás garantías, no seu artigo 1484, establece que o vendedor estará obrigado ao saneamento polos defectos ocultos que tivese a cousa vendida, se a fan impropia para o uso ao que lla destina ou se diminúen de tal modo este uso que, de coñecelos o comprador, non a adquiriu ou pagase menos por ela. No entanto, se o comprador é un perito que, por razón do seu oficio ou profesión, debía coñecer os defectos manifestos ou que estivesen ou non á vista, o vendedor non será responsable.

Hai un período de seis meses para reclamar os defectos dun artigo comprado a un particular

Esta obrigación de responder o comprador por defectos ocultos pervive, aínda que se ignorase. Nestes casos, o vendedor pode optar entre desistir do contrato -e abonar ao comprador o diñeiro que pagou- ou rebaixar unha cantidade proporcional do prezo. No caso de que os coñecese e non os manifestase ao comprador, debe ademais indemnizarlle por danos e prexuízos, se opta pola rescisión.

O tempo que establece o Código Civil para reclamar polos defectos do artigo é de seis meses, que se contan desde o momento en que se entrega o produto vendido.

Vivendas e coches, o máis vendido

Á parte das compravendas que se realizan a través de Internet , nas que se intercambian todo tipo de servizos e produtos, as transaccións máis frecuentes entre particulares danse no terreo da adquisición de vehículos e de vivendas de segunda man. Debido ás implicacións legais e tributarias que xeran este tipo de contratos e o elevado desembolso que traen consigo, hai que tomar unha serie de precaucións no momento de levalas a cabo.

  • Compravenda dun vehículo:

    • Para vender un coche a outro particular é necesario redactar un contrato de compravenda. Nel debe figurar o nome do comprador e o do vendedor co seu NIF e domicilios, ademais dos datos relativos ao turismo (marca, matrícula, número de bastidor e quilómetros). Téñense que establecer as condicións como o prezo, indicar que non ten cargas -ou se as ten, que o comprador as coñece e asúmeas-, o compromiso do vendedor de facilitar os documentos relativos ao automóbil e de asinar os papeis necesarios para que quede inscrito a nome do comprador.

    • No contrato pódese establecer que, unha vez realizada a correspondente transferencia na DXT, o vendedor entregará o coche ao comprador, aínda que tamén se poden pactar outros prazos. Ademais, inclúese a data ata a que están en vigor a ITV e o seguro obrigatorio.

    • É frecuente, ademais, que no contrato o comprador declare que coñece o estado actual do vehículo e exima ao vendedor, por tanto, da garantía por vicios ou defectos que xurdan con posterioridade á entrega, salvo os ocultos ou que teñan a súa orixe en dolo ou mala fe do vendedor.

    • O contrato debe recoller estes datos antes de entregar ou recibir un automóbil, posto que, dalgunha maneira, é o substituto da factura e o documento que xustifica a compra e permite reclamar. É recomendable incluír no contrato a hora exacta á que se entrega o vehículo, porque as multas dos radares ou por non pasar a revisión da ITV chegan ao propietario do coche mentres non se xestione o cambio de titularidade no Rexistro de Vehículos. A entrega do turismo e das chaves débese facer no momento en que o vendedor recibe o diñeiro da venda.

    • Ademais dunha copia do contrato, o comprador débese quedar cunha fotocopia do DNI do vendedor, a solicitude do cambio de titularidade do vehículo asinada por ambos e a documentación do coche (permiso de circulación, recibo do imposto municipal pago correspondente ao ano anterior ao trámite e o cartón da ITV).

    • O comprador ten que inscribir o automóbil ao seu nome no Rexistro de Vehículos da Dirección Xeral de Tráfico e remitir ao vendedor a copia do permiso de circulación onde conste o cambio de titularidade.

    • O comprador debe pagar o Imposto de Transmisións Patrimoniais na delegación de Facenda da súa comunidade autónoma. Aplícase unha porcentaxe do valor do coche, segundo o prezo que se estableza por marca e modelo e en función da antigüidade transcorrida desde o momento da matriculación.

  • Compravenda dunha vivenda

    Outra das transaccións que se realiza con máis frecuencia entre particulares é a compravenda dunha casa. É unha dos maiores investimentos que fai unha familia ao longo da súa vida, polo que é necesario revisar ao máximo a documentación.

    No contrato de compravenda entre particulares téñense que identificar tanto os compradores como os vendedores co seu nome, DNI, dirección e, mesmo, o estado civil e o réxime económico do matrimonio (gananciales, separación de bens…).

    Nos datos da leira é necesario incluír:

    • 1. A referencia catastral.

    • 2. A inscrición no Rexistro da Propiedade, lugar, tomo, libro e número.

    • 3. O título de propiedade, é dicir, que pertence aos vendedores segundo resulta da escritura outorgada ante notario con determinada data.

    • 4. O estado de cargas. Os vendedores teñen que declarar que está libre de gravames. Para comprobalo pódese acudir aos libros do Rexistro da Propiedade. En caso contrario, é preciso enumerar as cargas coas que se vende o piso.

    • 5. Tamén hai que sinalar no contrato a situación arrendaticia, é dicir, se ten inquilinos ou ocupantes. O comprador aceptará o establecido, de modo que se no contrato infórmase de que a vivenda está arrendada e o destinatario acéptao, sabe que a casa se atopa nesa situación.

    Despois hai que incorporar unha serie de estipulaciones:

    • A primeira delas é que o titular vende a vivenda, e ha de sinalar o prezo. Se se inclúe un adianto, é necesario polo no contrato e especificar a cantidade e como se entrega (en metálico, mediante un cheque nominativo…). O documento tamén indica cando abonará o comprador o resto do diñeiro -en xeral, o día de outorgamento da escritura pública de compravenda-.

    • Os contratantes asinan elevar a escritura pública o contrato privado mediante a súa comparecencia ante notario e especifícase o nome do profesional e o día en que se fará.

    • No documento recóllense os gastos. O vendedor, salvo que se pacte o contrario, asume o Imposto sobre o Incremento do Valor dos Terreos de Natureza Urbana (a denominada “plusvalía”, un imposto que grava a revalorización dos inmobles). Tamén paga outros gastos que deriven do outorgamento da escritura de compravenda e a inscrición no Rexistro da Propiedade. En consecuencia, abona os gastos notariais, rexistrais, fiscais que deriven da cancelación de hipotecas, embargos e outras cargas que recaian sobre a casa e os derivados do outorgamento das escrituras públicas e inscricións rexistrais. Isto debe quedar claro no contrato e pode modificarse segundo acorden as partes.

    • O comprador paga os impostos relativos á compra da vivenda, os honorarios do notario polo outorgamento da escritura pública de compravenda e os rexistrais por inscribir no Rexistro da Propiedade a casa ao seu nome.

    • Noutro apartado aparecen as denominadas cargas non aparentes. O vendedor debe declarar que se atopa ao corrente do abono dos impostos que gravan a titularidade da vivenda e ao corrente do pago dos gastos da comunidade de propietarios. No caso de que non o abonou, o contrato debe incluír unha cláusula na que o vendedor asuma a obrigación de pagar as cantidades pendentes. Deste xeito, non repercuten sobre o seguinte titular.

    • Polo xeral, o comprador e o vendedor acordan prorratear o abono do Imposto de Bens Inmobles en proporción ao número de días que cada un fose propietario da casa durante ese ano.

    • Por último, inclúese unha cláusula penal segundo a cal se ten lugar a resolución do contrato a solicitude de calquera das partes polo incumprimento contractual da outra, quen incumpra debe pagar unha cantidade equivalente ao 10% do prezo de venda estipulado. Isto non exime ao incumplidor de resarcir os danos e prexuízos causados segundo estableza o Código Civil.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións