Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Consecuencias de acumular débedas con Facenda

Unha falta de pagamento de impostos á Administración no período voluntario pode levar recargas, multas, sancións e, mesmo, o embargo dos bens do contribuínte

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 14 de Novembro de 2012

A falta de liquidez agravou a situación no momento de abonar os impostos e, por tanto, as débedas dos contribuíntes coa Administración han ido aumentando nestes anos de crise económica. Así, hai moitas persoas que, sen pretendelo, presentan débedas coa Axencia Tributaria porque non poden facer fronte ao que deben. Que consecuencias ten unha acumulación de débedas con Facenda? Este artigo debulla un a un os efectos desta falta de pagamentos.

As débedas con Facenda aumentan pola crise

Imaxe: Rubén García / Consumer Eroski

As cifras de emprego melloran mes a mes, e en marzo o número total de parados situouse en 4.451.939 persoas, segundo datos publicados polo Ministerio de Emprego. Pero, aínda así, boa parte dos fogares españois atópanse endebedados tras anos de redución de salarios, o peche de moitas empresas e a prolongada crise económica. Iso contribuíu a que un gran número de persoas acumule débedas con Facenda .

Hai que ter presentes as datas de vencemento de pagos de débedas para evitar penalizacións por demoras e embargos

A maior taxa de morosidade concéntrase no IVE, seguido do Imposto de Sociedades e o IRPF. Isto significa que son as empresas as que máis se atrasan no pago de tributos, algo lóxico, debido á deterioración da actividade económica.

Demorarse no abono dun imposto pode motivar a aplicación de recargas executivas, polo que se aconsella ter presentes as datas de vencemento de pagos das débedas, para evitar penalizacións por retardos e, mesmo, embargos.

As consecuencias da falta de pagamento de débedas tributarias

O cobro das débedas tributarias é un poder atribuído á Administración. As entidades financeiras están autorizadas para desempeñar o servizo de caixa en administracións e delegacións e, aínda que non teñen responsabilidade na xestión nin son consideradas órganos de recadación, si actúan como entidades colaboradoras á hora de recadar os impostos. A recadación destes tributos pode realizarse en período voluntario ou en período executivo. Con todo, cando os pagos non se abonan nestes tempos, a Administración pode proceder ao embargo dos bens do contribuínte ata satisfacer por completo a débeda.

  • O pago dos impostos en período voluntario.

    Segundo o artigo 62 da Lei 58/2003 Xeral Tributaria, de 17 de decembro de 2003, as liquidacións practicadas pola Administración deberán abonarse en período voluntario:

    • Se a notificación da liquidación realízase entre os días 1 e 15 de cada mes, débese abonar o imposto en período voluntario desde a data en que se recibe o aviso ata o día 20 do mes posterior ou, se este non é hábil, ata o inmediato día hábil seguinte.

    • Se a comunicación da liquidación faise entre os días 16 e último de cada mes, débese pagar o imposto desde a data de recepción da advertencia ata o día 5 do segundo mes posterior ou, se este non é hábil, ata o inmediato día hábil seguinte.

    • As débedas de notificación colectiva e periódica, que non teñen un prazo específico establecido nas súas normas, teñen que abonarse entre o día 1 de setembro e o 20 de novembro ou, se este non é hábil, ata o inmediato día hábil seguinte.

    • As débedas que han de pagarse mediante efectos timbrados sufragaranse no momento da realización do feito impoñible, se non hai outro prazo na súa normativa específica.

    • As débedas tributarias aduaneiras e fiscais derivadas de operacións de comercio exterior deben abonarse no prazo establecido pola súa propia normativa.

  • O abono dos impostos en período executivo.

    Cando o contribuínte non abona a débeda en período voluntario, iníciase a recadación en período executivo, de acordo co artigo 161.1 da Lei Xeral Tributaria. A recadación efectúase polo procedemento de prema, mediante a notificación dunha providencia de prema que é, segundo sinala o artigo 70 do Regulamento Xeral de Recadación, o acto da Administración que ordena a execución contra o patrimonio do debedor.

    Hai tres tipos de recargas neste tempo:

    • Executivo: é unha recarga do 5% e aplícase cando se satisfai a totalidade da débeda non ingresada en período voluntario, antes da notificación da providencia de prema.
    • De prema reducida: esta recarga do 10% asígnase cando se satisfai a totalidade da débeda non ingresada en período voluntario e a propia recarga, antes de que finalice o prazo previsto no artigo 62.5 da Lei Xeral Tributaria para o ingreso das débedas en período executivo notificadas mediante providencia de prema.

    • De prema ordinaria: aplícase unha recarga do 20% cando non correspondan as dúas recargas anteriores, é dicir, cando o abono se produce despois de finalizar o prazo para o pago en período executivo.

    Estas recargas son incompatibles entre si e calcúlanse sobre a totalidade da débeda non ingresada en período voluntario. A única recarga que é compatible cos intereses de demora é a recarga de prema ordinaria (co 20%).

  • O procedemento de embargo dos bens do debedor.

    Se finalizado o prazo estipulado na providencia de prema o contribuínte non abona a súa débeda tributaria, dítase unha Providencia de Embargo dos seus bens para proceder ao cobro das cantidades que debe, a recarga de prema, os intereses e, no seu caso, as costas do procedemento de prema producidas.

    O proceso de embargo está regulado polo artigo 131 da Lei Xeral Tributaria e polo artigo 112 do Regulamento Xeral de Recadación, que determina os bens inembargables, os bens embargables e a orde no que se efectuarán os embargos. Segundo a normativa, o embargo de bens levará a cabo na seguinte orde:

    • Diñeiro en efectivo ou en contas abertas en entidades de crédito. Se existe algunha conta cuxa titularidade corresponde a varias persoas, só embargarase a parte que incumbe ao debedor.

    • Créditos, efectos, valores e dereitos realizables no acto ou a curto prazo (a menos de seis meses). Poden ser enajenados con independencia da data de amortización definitiva. A venda realizarase a través dos mercados secundarios oficiais nas mellores condicións posibles e debe comprender un número de valores que cubra o importe total da débeda.

    • Soldos, salarios e pensións. Estes conceptos están destinados a financiar as necesidades elementais do debedor. De acordo co artigo 607 da Lei de Enjuiciamiento Civil, é inembargable o salario, soldo, xornal, pensión, retribución ou o seu equivalente, que non exceda do Salario Mínimo Interprofesional (SMI).

    • Bens inmobles. Para poder embargar un inmoble é necesario que sexa propiedade do debedor. Se unha ben propiedade do debedor, segundo escritura pública, non consta ao seu nome no Rexistro, por non presentalo, Facenda pode instar á súa inscrición e despois embargalo. Segundo o artigo 140 do Regulamento Hipotecario, nun primeiro momento suspenderase o embargo e tomarase anotación da suspensión e, máis tarde, requirirase ao que se considere dono para que inscriba o seu dominio e, en caso de negarse, poderase solicitar de forma xudicial.

    • Intereses e rendas. Se o embargado son rendas obtidas por empresas ou actividades comerciais, industriais e agrícolas, pódese nomear un administrador ou interventor. Cando as rendas que se ten intención de embargar corresponden aos dereitos de explotación dunha obra protexida pola Lei de Propiedade Intelectual, consideraranse salarios.

    • Establecementos mercantís ou industriais. Estenderase unha dilixencia, onde consten inventariados todos os bens e dereitos existentes en cada establecemento embargado, así como os útiles que se embargan. Ademais, débese facer a anotación preventiva de embargo no Rexistro de Bens Mobles.

    • Xoias, metais preciosos e antigüidades.

    • Bens mobles. O artigo 92.4 do Regulamento Xeral de Recadación, relativo ao embargo de automóbiles, camións, motocicletas, embarcacións, aeronaves ou outros vehículos, sinala que se notificará o embargo ao debedor para que nun prazo de cinco días póñao a disposición dos órganos de recadación, coa súa documentación e chaves. Se non o fai, darase orde ás autoridades para a captura, depósito e precinto destes bens.

    • Créditos realizables a longo prazo (a máis de seis meses). O embargo levará a cabo mediante unha dilixencia de embargo que deberá identificar os valores coñecidos pola Administración e comprenderá un número de valores que cubra o importe total da débeda.

Que bens son inembargables

Os bens inembargables están regulados nos artigos 605 e 606 da Lei de Enjuiciamiento Civil.

Son inembargables o mobiliario e o enxoval do fogar, ademais das roupas do debedor e da súa familia, que non poidan considerarse superfluos e, en xeral, os bens como alimentos, combustible e outros que, a xuízo do tribunal, resulten imprescindibles para que o debedor e as persoas que del dependen poidan atender con dignidade á súa subsistencia.

Os libros e instrumentos necesarios para o exercicio da profesión, arte ou oficio a que se dedique o debedor son inembargables cando o seu valor non garde proporción coa contía da débeda reclamada.

Outros haberes inembargables son os bens sacros e os dedicados ao culto das relixións legalmente rexistradas, as cantidades expresamente declaradas inembargables por Lei e os bens declarados inembargables polos Tratados ratificados por España.

RSS. Sigue informado

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións