Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Convén incluír a outra persoa na conta corrente?

As contas indistintas son as que maiores problemas carrexan cando a relación entre os seus titulares desaparece

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 23deSetembrode2008
Img cuenta bancaria Imaxe: Gord Fynes

Cando hai máis dun titular

/imgs/2008/09/conta-bancaria.articulo.jpgFerramenta imprescindible de negocios paira algúns ou de xestión da economía familiar paira outros, o certo é que resulta case incomprensible imaxinarse a vida sen ter una conta corrente. Domiciliar recibos, abonar facturas de provedores e un longo etcétera de accións deixarían de realizarse se este produto bancario non existise. As contas indistintas (nas que calquera dos titulares pode dispor do saldo que atesouran) son moi empregadas en todos os ámbitos, pero son as que provocan maiores problemas cando a relación entre os titulares desaparece.

Nas contas indistintas pódense esixir responsabilidades a calquera dos titulares

En principio, calquera persoa que teña capacidade plena de obrar (é dicir, calquera maior de idade non incapacitado legalmente, que pode realizar todos os actos da vida civil) ten a posibilidade de abrir una conta nunha entidade bancaria. Una vez que se elixe o banco ou a caixa de aforros na que depositar o diñeiro, o consumidor debe exporse se abrirá una conta individual con el mesmo como único titular da conta ou si, pola contra, alguén máis lle acompañará nese cargo. Esta decisión non é trivial en absoluto, xa que en función do que se elixa os titulares deberán asumir unhas obrigacións ou outras.

Ademais das contas cuxo titular é una soa persoa, xa sexa física ou xurídica, as chamadas contas individuais, poden abrirse contas con varios titulares de tres modos:

  1. Contas conxuntas ou mancomunadas: nelas poden concorrer dous ou máis titulares. Na práctica, é a fórmula de xestión que empregar de forma habitual empresas, asociacións e sociedades mercantís. Precísase, inexcusablemente, a firma de todos os titulares paira calquera operación e paira a propia disposición da conta. No entanto, adóitase estipular coa propia entidade bancaria que en función do importe que se vaia a sacar da conta precísese ou non a firma conxunta de todos os titulares. Así, por exemplo, é moi común que una asociación cultural cunha conta mancomunada, cuxos titulares sexan o presidente e o secretario, estableza que en reintegros inferiores aos 3.000 euros sexa o secretario o que poida efectualos, mentres que naqueles que excedan ese límite sexa necesaria a firma dos dous cargos. O maior inconveniente ao que deben facer fronte os usuarios deste tipo de contas é a pouca axilidade que brindan aos seus titulares, xa que calquera acción -exceptuando situacións como as do exemplo- debe gozar do consentimento da comunidade titular. O que en moitas ocasións convértese nunha verdadeira traba e perda de tempo paira a comunidade titular.
  2. Contas indistintas ou solidarias: cando calquera dos titulares pode dispor do saldo da conta estase ante unha conta indistinta de dispoñibilidade solidaria. E, por tanto, de responsabilidade subsidiaria. Isto é, se se producen descubertos en conta ou saldos debedores, pódese esixir a calquera dos titulares o seu reembolso. A través dela, un ou outro titular pode dispor dos fondos coa súa soa firma de forma independente. Con todo, paira cancelar este tipo de contas é necesaria a firma de toda a comunidade titular.
  3. Contas mixtas: son aquelas en as que se combinan as dúas modalidades anteriores. Por exemplo, nunha conta mixta con tres titulares pode establecerse que paira calquera operación uno deles ten que asinar obrigatoriamente con calquera dos outros dous indistintamente. Outro procedemento que adoita empregarse nesta modalidade é o da firma indistinta de dúas do tres titulares que figuran na conta.

A máis problemática

Sen dúbida, as contas indistintas son as que gozan de maior grao de difusión, xa que son as empregadas na case totalidade de relacións familiares -matrimonios e vidas en parellas especialmente-, e tamén en moitas empresas pola gran axilidade que dan paira dispor dos seus fondos. Tal e como sinala Miguel Anxo Martínez, profesor titular de análise económica da Universidade do País Vasco, “por norma xeral, as contas indistintas e as unións matrimoniais en réxime de gananciales van da man na nosa sociedade porque facilitan, en gran medida, a xestión da economía familiar”. Así, parece ser que o procedemento que engloba a frase “o meu é teu e o teu meu” sigue utilizándose, polo que é moi común que as parellas teñan a maioría dos seus fondos a nome dos dous.

Toda conta indistinta potencia as posibilidades de conflito entre os seus titulares, con terceiros ou coa entidade

Con todo, é una fórmula moi pouco utilizada no mundo anglosaxón no que o máis normal é que cada integrante da parella teña a súa conta individual, e outra común dedicada exclusivamente a facer fronte aos gastos do fogar.

No entanto convén saber que son contas que xeran numerosos problemas. A súa razón de ser descansa nunha relación de confianza. E é por isto mesmo polo que se potencian as posibilidades de conflito de toda conta indistinta, xa sexa entre as súas propios titulares, con terceiros ou coa propia entidade bancaria. De feito, dan lugar a un número considerable de sentenzas e o seu grao de litigiosidad é dos máis altos de toda a contratación bancaria. A causa é ben sinxela, só hai que pensar: Que é o que sucede cando a relación que une aos titulares desaparece?

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 2]
  • Ir á páxina seguinte: Cotitular falecido »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións