Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Copyleft, dereitos paira o autor

As licenzas Creative Commons ofrecen aos autores a posibilidade de elixir como queren protexer as súas obras

O movemento copyleft trata de estender una idea nada co software libre: a liberdade de copia, modificación e circulación das obras non só fomenta a difusión da cultura, senón que ao cabo é útil paira o recoñecemento dos autores, e mesmo paira a súa recompensa económica. As licenzas copyleft de Creative Commons (CC), xa adaptadas a lexislación española, pretenden facilitar aos artistas a divulgación da súa creación mediante un rango flexible de protección, sen que teñan que elixir entre o todo ou a nada que representan o dominio público e o copyright: ou calquera pode atribuírse os textos, ou ninguén pode difundilos sen permiso até 70 anos despois da morte do autor. CC non quere competir co copyright, senón complementalo.

Reescribir a propiedade intelectual

Explicaba Cory Doctorow, novelista e activista dixital, nunha recente conferencia en Madrid, como o copyright e o dereito de autor -mecanismos paira regular a tecnoloxía – fóronse adaptando á evolución dos sistemas de copia e distribución de obras orixinais. As novas tecnoloxías sempre provocaron o pánico entre os titulares dos dereitos de cada época. “Cando se inventou a radio, os intérpretes en directo tentaron levar a Marconi a xuízo por crear un aparello que permitía aos oíntes sintonizar unha emisión sen pagar a entrada. O videograbador deulle tal susto a Hollywood que mandaron ao seu portavoz ao Congreso paira dicir que ‘o videograbador é á industria norteamericana do cine o que o Estrangulador de Boston é á muller que está soa en casa’”, conta Doctorow.

Os lexisladores tiveron que ir adaptando os dereitos de autor á tecnoloxía paira ben da sociedade e dos propios autores. Déronse conta de que o feito de que o vídeo poida gravar, copiar, avanzar rapidamente e saltarse os anuncios das películas emitidas por televisión é una calidade, non un defecto… “Os avances tecnolóxicos han permitido que un número mil veces maior de artistas fagan una cantidade mil veces maior de arte, gañando mil veces máis diñeiro á vez que chegan a un público mil veces máis extenso”, segundo o co editor do popular weblog Boing Boing
.

Coa chegada de Internet, “una tecnoloxía que como a fotocopiadora, o fonograma, a televisión por cable ou a gramola, necesitaba una nova lexislación de dereitos de autor paira poder coexistir pacíficamente co resto do mundo”, as cousas cambiaron de rumbo. Doctorow cre que a OMPI (Organización Mundial da Propiedade Intelectual) decidiu que “a característica principal de Internet, a capacidade de mover datos dun sitio a outro sen custo nin control, era un problema a resolver e non una solución en si mesma”.

Paira “arranxar” Internet establecéronse tratados internacionais que a “criminalizaban”, asegura Doctorow. As novas leis “crearon novos delitos paira as persoas que copiasen ficheiros contraviniendo a vella lei de copyright, crearon a idea da ‘antielusión’, que di que é ilegal romper o ferrollo a unha obra con copyright, ilegal dicirlle a alguén como romper o ferrollo, e ilegal dicirlle a alguén como pescudar como rompelo”. O efecto destas novas leis foi nefasto, di: “non conseguiron que una soa obra orixinal deixe de circular libremente por Internet nin puxeron un só céntimo no peto dun titular de dereitos, pero apoiaron a unha chea de negocios que se aproveitan dos dereitos de autor a expensas do público”.

Este estado de cousas, cunha progresiva extensión dos dereitos de autor, que cobren máis ámbitos durante máis tempo -en España os dereitos de explotación da obra duran toda a vida do autor e 70 anos despois da súa morte-, nun contexto onde as novas tecnoloxías facilitan como nunca antes a copia e distribución, provocou o movemento “outro copyright é posible”. Uns (entre os que están moitos autores) defenden que a cultura (a información) quere ser libre, e que facilitar a difusión dunha obra non só beneficia á sociedade, tamén termina por recompensar aos autores. No lado contrario, parte da industria (grandes discográficas, estudos de cine, editoriais, etc.) e moitos artistas aférranse ao vello copyright como único modo de combater á rampante pirataría, que en forma de ‘top manta’ ou intercambio de arquivos en Internet lacera a venda de orixinais.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Que é Copyleft? »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións