Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Curmás de seguros

A análise estatística é fundamental
Por EROSKI Consumer 29 de Xaneiro de 2004

Os seguros moven ao ano miles de millóns de euros en curmás. Todos sabemos paira que serven, pero, como establecen as compañías canto cobran ao cliente por aseguralo? A clave está na exhaustiva análise estatística que realizan estas entidades. Repasamos as principais variables que se teñen en conta nos seguros de coche, fogar e vida.

Análise de estatísticas

O sector do seguro atópase en alza en España. Segundo os datos da Dirección Xeral de Seguros, o volume de curmás brutas foi de 48.972 millóns de euros en 2002, cun incremento do 14% respecto ao ano anterior. O concepto é popular. Coas curmás -que é o diñeiro que achega cada asegurado nun determinado período de tempo-, cóbrese o prexuízo económico que un accidente puidese ocasionar. Pero, como se calcula o valor dunha curmá?

As estatísticas son determinantes neste asunto. A partir do que mostran que sucedeu no pasado, as compañías establecen o que cobrarán aos tomadores do seguro, porque interpretan que a sinistralidade será similar no futuro.

En calquera tipo de seguro, o primeiro paso é comprobar as propias estatísticas que manexa a aseguradora. Todas contan con departamentos estatísticos nos que traballan os asesores especializados nestes temas. “Paira o cálculo da curmá estímase a probabilidade de acaecimiento do sinistro a que está exposta una cousa ou persoa e a incidencia económica que tería”, explican desde o Instituto de Actuarios Españois (IAE). Utilizan técnicas baseadas en materias como a demografía, a biometría, a estatística, a economía, etc.

O obxectivo é prever coa maior exactitude posible a probabilidade de risco, e desta forma, non asegurar ou cobrar máis diñeiro a aquelas persoas que teñan una sinistralidade máis alta. Os actuarios estudan ao detalle as variables que fan que se produzan máis ou menos accidentes. Cada compañía elixe libremente estes datos e a forma en que os calcula. Esta información non a comparte con ningunha outra entidade, é a súa fórmula particular, aínda que existen parámetros que se repiten con frecuencia. Ademais dos valores estatísticos, no momento de fixar a curmá tamén se ten sempre en conta a duración da póliza.

Un programa informático encárgase de relacionar todas as variables de risco manexadas até dar o resultado final, que se coñece como prima pura. A esta cifra, engádenselle os gastos de xestión e a marxe comercial que se queira establecer para que, desta maneira, quede conformada a curmá que ao final paga o tomador do seguro. Cada compañía é libre de establecer o prezo que crea conveniente. Pero, por regra xeral, canto maior sexa o risco de que ocorra un accidente, maior será tamén a cantidade a pagar.

A diferenza entre a curmá pura e a cantidade final que se pague depende da estrutura administrativa e comercial da empresa aseguradora. “Non é o mesmo que a compañía venda os seus seguros a través de axentes e corredores, que devengarán una comisión; ou que o faga por teléfono ou Internet, que requirirá gastos de produción paira manter o centro de atención telefónica, pero non o pago de comisións”, conclúen desde o Instituto de Actuarios Españois.

En principio, tal e como indica Francisco Serrat, desde Direct Seguros, danse dúas estruturas tarifarias:

  • A mutualizada. Na que a curmá se pondera, calculando un termo medio entre os que teñen moitos sinistros e os que non sofren accidentes.
  • A multivariante. Cuxa tarifa se axusta máis a cada cliente e págase en función do seu perfil.

A Unión de Consumidores de Cataluña sinala que a consulta máis frecuente sobre desta cuestión ten que ver coas subidas das tarifas sen previo aviso. As compañías aseguradoras están obrigadas por lei a notificar calquera aumento cunha antelación mínima de dous meses, pero isto é algo que non sempre fan.

Seguros de coche

“Nos seguros de automóbil obsérvase a sinistralidade dos clientes e establécense diferentes grupos. A contía das curmás relaciónase directamente cos sinistros que se pagan”, sinala Francisco Serrat. A porcentaxe de curmás que se dedica paira pagar accidentes é do 80% neste tipo de pólizas, segundo datos de 2002 da patronal do seguro UNESPA (Unión Española de Entidades Aseguradoras e Reaseguradoras).

As curmás, explican desde Mafre Mutualidad, actualízanse unha vez ao ano en función de como evolucionan determinadas magnitudes: o número ou frecuencia dos sinistros, custo medio de cada accidente, etc., e segundo os estudos de sinistralidade correspondentes.

Desde a compañía Direct Seguros explican que nos automóbiles téñense en conta 3 grandes parámetros paira fixar as curmás:

  • Os que corresponden ao vehículo
  • Os pertencentes ao condutor
  • Os sinistros ou bonificacións que teña o titular

As que corresponden ao vehículo:

  • Valor do coche
  • Tipo: Deportivo, utilitario, etc.
  • Potencia: Número de cabalos
  • Peso
  • Relación Peso/Potencia

As que corresponden ao cliente:

  • Idade
  • Antigüedad do carné
  • Uso previsto do coche. Non se atopa na mesma condición un profesional do volante que un condutor de fin de semana, por exemplo.
  • Concreción do número de persoas que utilizarán o vehículo, e a súa idade.
  • Zona pola que se vai a circular (urbana, rural, etc.). A curmá varía mesmo por residir en cidades distintas. Non paga o mesmo alguén que viva en Madrid, que outra persoa que viva en Alcalá de Henares, a pesar de que coincidan en todas as demais variables, porque o uso do coche é diferente.

Niveis de Bonus-Malus

  • Frecuencia de accidentes que ten o condutor. Compróbanse os certificados de sinistralidade que por lei deben emitir todas as compañías aseguradoras.
  • Consúltase o Ficheiro Histórico de Seguros de Automóbiles (Tire@sinco), onde figura a sinistralidade dos últimos cinco anos.
  • Téñense en conta os certificados de bonificación do cliente coas compañías anteriores.

Nos automóbiles, o grupo de clientes que paga unhas curmás máis altas é o que composto polos mozos. “A exposición ao risco é maior. Se se aparca nas zonas de copas, non é raro atoparnos con coches danados na porta, abolladuras, roturas do espello retrovisor roto, etc.”, explica Serrat.

Moitas compañías néganse a asegurar ao segmento de mozos que adquiren coches deportivos. “A experiencia dinos que a ecuación de mozas e vehículos con moita potencia provoca un alto grao de sinistralidade. Un dato arrepiante é que a idade media de ingresados no Hospital de Tetrapléxicos de Toledo é de 25 anos”, revela o xefe de vendas de Direct Seguros. Nas compañías aseguradoras afirman que as curmás que paga este grupo de público non cobren o gasto que ocasionan en sinistros.

Seguros de fogar e seguros de vida

Nos seguros de fogar, o 66,4% das curmás destinouse a pagar sinistros en 2002, segundo datos de UNESPA. Actualízanse anualmente, tras revisar os datos estatísticos. Desde Mapfre Seguros Xenerais apuntan cales son as variables máis habituais nos seguros de fogar:

  • Tipo de vivenda: piso, apartamento, chalé encostado, chalé individual ou pareado, casa rural, etc.
  • Uso de vivenda: pode ser habitual ou de tempada (vacacións).
  • Réxime da vivenda: propietario, inquilino -en réxime de aluguer que queira asegurar o contido- e propietario dunha vivenda en aluguer.
  • Forma de aseguramiento: valor total ou parcial.
  • Tipo de construción da vivenda: estándar, chans e vigas de madeira, prefabricada ou íntegra de madeira.
  • Metros cadrados construídos.
  • Ano de construción.
  • Modalidade de seguro que se queira contratar.
  • Bens que se desexen asegurar: continente, contido e xoias.
  • Garantías que se contraten: incendio, roubo, auga, roturas, responsabilidade civil, danos estéticos e asistencia.
  • Calidade de Construción: alta ou media.
  • Protección fronte a roubo ou incendio: conexión a Central de Alarmas e existencia de caixa forte.
  • Forma de Pago: trimestral ou anual.

Seguros de vida

Estas curmás só se actualizan si cambia a táboa de mortalidade que usa a entidade. Paira calcular a cifra que se debe pagar nun seguro de vida, se parte de 3 factores, sinalan en Mapfre Vida:

  • Data de nacemento do asegurado
  • Sexo
  • Probabilidade de morte ou de supervivencia dunha persoa, obtida a través de táboas de mortalidade.

Desde esta compañía explican como é o procedemento: “Tras a cumplimentación das correspondentes declaracións de saúde por parte do solicitante, a entidade valora o risco e emite a póliza. Se existen causas que o agraven, a curmá pode incrementarse cunha sobreprima. Tamén se pode solicitar ao cliente a realización de probas médicas paira obter una valoración máis exacta, coa consecuente aceptación ou rexeitamento da solicitude”.