Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Declaración da Renda: como facela cando se traballa en máis dunha empresa

Si recíbense ingresos de dous ou máis pagadores, as retencións son menores que si se cobra un único salario, polo que a Declaración pode saír a pagar
Por EROSKI Consumer 18 de Xuño de 2009
Img abogado
Imagen: xlucas

Paira algúns contribuíntes, facer a Declaración da Renda é un sinxelo exercicio. O habitual é ter só un pagador durante o ano, que aplica a retención pertinente nas nóminas mensuais. Ademais, moitos destes cidadáns non gozan de deducións por investimento en vivenda nin por facer achegas a un plan de pensións. Nestes casos, o máis frecuente é que o resultado, cando se presenta o imposto a Facenda, sexa próximo a cero: nin pagar nin cobrar demasiado. Á marxe dos numerosos contribuíntes que tiveron un único pagador en 2009, outros contan con varios pagadores ou durante o exercicio cambiaron de emprego, o que pode supor cambios substanciais ao presentar o seu IRPF.

Dúas pagadores

O obxectivo da Declaración da Renda é gravar todos os ingresos que obtén un cidadán ao longo dun exercicio (na campaña deste ano refírese a todo o ingresado durante 2009). O IRPF é un tributo de carácter persoal que grava a renda das persoas físicas, pero que tamén ten en conta as súas circunstancias persoais e familiares. En primeiro lugar, a esencia do imposto é gravar a totalidade da renda do contribuínte, os rendementos procedentes do traballo persoal, do capital mobiliario e inmobiliario e das actividades económicas (que teñen a súa orixe en actividades profesionais ou empresariais) e as ganancias e perdas de patrimonio da persoa física e, no seu caso, as imputacións de renda. Mesmo aínda que o contribuínte obteña rendas fose do territorio español, estará obrigado a someterse ao IRPF do noso país.

Render contas ante Facenda supón aplicar una retención sobre todas as ganancias (gravar), que recada de modo periódico co fin de contribuír á mellora de prestacións e servizos públicos, como a construción de infraestruturas, colexios ou hospitais, entre outros.

Todos os anos edítanse unhas táboas de retencións de rendementos de traballo en función dos ingresos que obtén cada contribuínte. No ano 2009, a retención de rendas por traballo cando o salario bruto era de 12.000 euros situábase no 7%. Paira rendas de 18.000 euros anuais brutos alcanzaba o 11%, paira ingresos de 25.000 ascendía ao 13%, mentres que paira 30.000 euros chegaba ao 16% e paira 50.000 euros, ao 26%. Pola súa banda, os declarantes con base liquidable xeneral superior a 53.407,20 euros, tributan a partir deste límite ao tipo do 43%. Isto é así porque o IRPF é un imposto progresivo, cunha tarifa de tipos crecentes, que atende a tramos en función da base liquidable xeneral do suxeito pasivo. Aplica a cada tramo ascendente un tipo impositivo cada vez máis elevado.

As retencións calcúlanse sobre a base da remuneración prevista paira o ano e de acordo ás circunstancias persoais e familiares do traballador

En principio, se só se ten un pagador, o normal é que a retención aplicada estea en función destas táboas e que o resultado da declaración non poida ser positivo (a pagar). No entanto, cando un contribuínte conta con dous traballos ou recibiu ingresos de dous pagadores distintos ao longo do ano, si é posible que Facenda lle retivo menos do previsto, por iso é polo que a súa declaración poida saír a pagar.

As retencións sobre rendas do traballo calcúlanse sobre a base da remuneración prevista paira o ano e de acordo ás circunstancias persoais e familiares do traballador. Se un contribuínte só ten un soldo e non se aplica ningunha dedución (vivenda habitual, plan de pensións, etc.), ao facer a declaración do IRPF, o resultado a ingresar ou devolver debería ser cero.

Excepcións

Se hai varios pagadores, cada un realizará o cálculo da retención en función do salario que vaia pagar ao traballador. Posto que a escala do IRPF é progresiva, o tipo de retención en dous soldos considerados de forma individual será inferior á retención en caso de considerar o soldo total. Por este motivo, cando se suman na Declaración, con carácter xeral, o resultado supón pagar a diferenza, aínda que esta regra pode ter excepcións.

  • Exemplo práctico: un traballador sen fillos percibe dous salarios de 20.000 e 30.000 euros, respectivamente. No primeiro caso, o tipo de retención será do 11% e no segundo, do 16%. Durante o ano, polo salario de 20.000 euros brutos, pagaría a Facenda 2.200 euros (en concepto de retención do 11%). Pola súa banda, polos 30.000 euros, a Axencia Tributaria haberá recadado 4.800 euros (retención do 16%). En total, 7.000 euros en concepto de retención. Con todo, se se computase como único salario, o contribuínte, que cobrou 50.000 euros, debería abonar a Facenda impostos por un 22% do seu soldo, isto é 11.000 euros en total (a retención ao recibir un salario de 50.000 euros brutos anuais é do 22%). Como só lle retiveron 7.000 euros, ao facer a Declaración, o lóxico é que lle salga a devolver (4.000 euros por concepto de rendementos de traballo). Cando declara os 50.000 no seu IRPF, ao acumular os rendementos terá que pagar o defecto de retención.

Este exemplo pon de manifesto que é habitual gozar de menores retencións durante o ano cando un contribuínte recibe ingresos por varias vías, xa que as súas pagadores (empresas, en xeral) tratan o seu salario de forma individual, coma se fose único.

Paira evitar ter que pagar a Facenda cando se teñen dúas pagadores durante un exercicio fiscal, pódese pedir una maior retención ao segundo pagador ou ben achegar a plans de pensións ou utilizar o investimento en vivenda, que son dúas dos incentivos fiscais máis importantes. No entanto, a Declaración pode ser máis complicada cando no mesmo exercicio cambiou a situación persoal ou familiar do contribuínte, o que tamén afecta as retencións.

Que grava o IRPF

Que grava o IRPFO IRPF é un imposto subxectivo, porque atende ás circunstancias persoais do suxeito pasivo. Susténtase sobre a idea de gravar a renda dispoñible do contribuínte, que é a parte de renda que queda una vez descontados os “mínimos persoal e familiar” (o “mínimo vital”), a parte dos seus ingresos destinada a cubrir as súas necesidades imprescindibles, segundo as súas circunstancias subxectivas persoais e familiares. A Lei 35/2006, de reforma do IRPF, incrementou os importes dese “mínimo vital” do contribuínte. Ademais, é un imposto cedido de modo parcial ás comunidades autónomas, que están facultadas paira regular as tarifas correspondentes ao gravame autonómico (con catro tramos) e as deducións que recaian sobre o tramo autonómico da base liquidable.

En particular, o IRPF ten en conta distintas clases de rendas do contribuínte, que poden ser de diversa natureza: por traballo, rendemento de capital (mobiliario e inmobiliario), rendementos de actividades económicas (antes empresariais e profesionais), ganancias e perdas patrimoniais (denominación dada aos incrementos e diminucións de patrimonio) ou outras imputacións de renda establecidas pola Lei. O IRPF grava a totalidade da renda do contribuínte, con independencia do lugar onde se obteña e calquera que fose a residencia do pagador: coñécese como a “renda mundial”.

Por rendementos íntegros de traballo coñécense todas as contraprestacións, calquera que sexa a súa natureza (dinerarias ou en especie), que deriven, de modo directo ou indirecto, do traballo persoal ou da relación laboral ou estatutaria e non teñan o carácter de rendementos de actividades económicas. Neste apartado inclúense, con carácter xeral, os soldos e salarios, prestacións por desemprego, as remuneracións por gastos de representación e as dietas e asignacións paira gastos de viaxe (distintas das de locomoción e as normais de manutención e estancia).

O IRPF grava a renda total do contribuínte, con independencia do lugar onde se obteña e da residencia do pagador

Pero ademais, a lei do IPRF agrupa no apartado de rendementos de traballo outra ampla serie de prestacións, como as pensións e haberes pasivos percibidos dos réximes públicos da Seguridade Social e clases pasivas, e demais prestacións públicas por situacións de incapacidade, xubilación, accidente, enfermidade, viuvez, orfandade ou similares, ou as axudas percibidas polos beneficiarios de mutualidades xerais obrigatorias de funcionarios, colexios de orfos e outras entidades similares.

Tamén entran neste capítulo as pensións compensatorias recibidas do cónxuxe e as anualidades por alimentos a favor dos fillos sen mediar decisión xudicial.

De igual forma, as cantidades que se abonen, por razón do seu cargo representativo (eurodiputados, deputados e senadores), con exclusión, en todo caso, da parte das mesmas que ditas institucións asignen paira gastos de viaxe e desprazamento, tamén teñen a consideración de rendementos de traballo, do mesmo xeito que as retribucións dos administradores e membros dos consellos de administración, das xuntas e doutros órganos representativos. De entrada, todos estes aspectos (pensións ou prestacións) considéranse rendementos de traballo.

Facenda tamén trata con estas mesmas retencións as prestacións percibidas por produtos financeiros, como os plans de pensións, os plans de previsión asegurados, as prestacións de seguros de dependencia ou as conseguidas por seguros concertados con mutualidades de previsión social cuxas achegas poidan ser, polo menos en parte, gasto deducible paira a determinación do rendemento neto de actividades económicas ou obxecto de redución na base impoñible do imposto. As achegas satisfeitas polos promotores de plans de pensións ou os compromisos de empresarios por externalización de pensións, cando as mesmas impútense ás persoas a quen se vinculen as prestacións, reciben tamén o tratamento de rendementos de traballo.