Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Elixir frigorífico e lavalouzas: o consumo eléctrico é a clave

O sobrecusto de comprar os máis eficientes amortízase en catro anos e o resto da súa vida útil achegan un gran aforro na factura
Por roserblasco 25 de Outubro de 2008
Img neveraylavavajillas

Consumo enerxético

Os electrodomésticos consumen máis do que se cre e, si elíxese ben no momento da compra, permiten un aforro moi superior ao imaxinado na onerosa factura da luz. A pregunta consecuente é: e como saber o que consome en realidade cada un destes electrodomésticos, paira elixir o máis eficiente? Non é difícil: desde 1994, os que se venden en España inclúen etiquetas que informan da súa eficiencia enerxética, un dato cada vez máis coñecido e tido en conta polos consumidores á hora de compralos. E, tamén, una característica dos electrodomésticos que, co paso do tempo e a evolución do mercado e da sociedade (aforrar enerxía na vida cotiá non só equivale a reducir o importe da factura eléctrica senón tamén a mostrarse máis compasivo co medio ambiente), foi converténdose en esencial, e mesmo, a máis relevante. Porque os diversos fabricantes de frigoríficos e lavalouzas pon no mercado aparellos con prestacións e características moi similares. Prezo e consumo enerxético son, así, claves fundamentais á hora de elixir un ou outro modelo, una ou outra marca.

Os electrodomésticos máis eficientes no consumo de enerxía son normalmente máis caros que os derrochadores, pero a boa noticia é que este sobrecusto se amortiza en menos de catro anos, tal é o aforro que permiten na factura eléctrica. Transcorrida toda a súa vida útil (a media é dun dez anos), o aforro que se logra respecto dos menos eficientes é de cerca do 75% do consumo eléctrico total, é dicir, varios centenares de euros. Agora ben, non todos os aparellos consumen o mesmo nin invisten o mesmo tempo en realizar a súa función, polo que convén coñecer as súas prestacións e o modo de aforrar con eles.

Segundo o Instituto paira a Diversificación e Aforro da Enerxía (IDAE), frigoríficos e conxeladores representan o 19% da electricidade consumida nos fogares do noso país. Por esta razón, devén fundamental compralos de tamaño e prestacións axustados ás necesidades de cada fogar e, isto sempre, que inclúan etiquetas máis esixentes que a clase A, aprobadas especificamente paira estes electrodomésticos. As clases de eficiencia só son comparables dentro da mesma categoría de electrodomésticos e entre equipos do mesmo tipo que ademais realicen as mesmas funcións. Cada letra que se baixa na escala, a partir da A, supón un incremento do consumo enerxético de ao redor dun 12% máis que a letra que lle precede. Así, unha electrodoméstico clase A consome até un 38% menos que uno de iguais prestacións de clase C, e até un 58% menos que uno de clase D. O máximo aforro achégano a electrodomésticos clase A++, cun consumo de até o 30% respecto de uno de clase A+. Unha frigorífico clase A consome aproximadamente 450 Kw/h menos ao ano que outro de clase G do mesmo volume, o que pode supor o aforro duns 50 euros ao ano. Ao final da súa vida útil aforráronse uns 600 euros, pero o que interesa é que sexan A+ e A++, os máis eficientes.

Frigoríficos e conxeladores representan case o 19% da electricidade consumida nos fogares

Neste apartado, o do consumo enerxético, tamén ten moito que dicir o lavalouzas, electrodoméstico que, por moitas e inspiradas páxinas que se escriban sobre as súas bondades, só quen o usaron cotidianamente coñecen o grao de dependencia que se pode manifestar cara a el cando se estraga ou se pasan unhas semanas de asueto nun apartamento que carece de friegaplatos eléctrico. As funcións de almacenamento e lavado en apenas 15 minutos, segundo o programa, aforran tempo, e mesmo diñeiro respecto de limpar con auga quente prato a prato toda a vaixela no fregadero. Agora ben, tanto no lavalouzas como no frigorífico, o aforro baséase nos niveis de consumo e de rendemento do electrodoméstico. Se cando se adquire faise una boa elección, non só se aforrará moito diñeiro senón que se evitará a emisión de cantidades nada despreciables de CO2 a unha atmosfera saturada de contaminación. No entanto, cada un destes “reis da cociña” ha de demostrar a súa propia capacidade á hora de satisfacer determinadas esixencias. A conservación dos alimentos dependerá, en gran medida, do frigorífico que elixamos de acordo ás necesidades familiares. O seguimento destes prácticos consellos converte en sinxelo que o lavado automático de pratos, vasos e cubertos realícese do modo máis económico e rápido posible.

Ampla oferta: desde os frigoríficos convencionais cun só motor aos ecolóxicos

Sen entrar a valorar os de última xeración -con conexión a Internet e pantalla de televisión- por ser aínda pouco demandados e moi caros (a partir de 1.500 euros), estes son, “grosso modo”, os modelos existentes:

  • Convencionais: os máis sinxelos e económicos. Dispoñen dun só motor que fai funcionar o conxelador e a neveira. Una característica que se valora como negativa porque ao contar cun só regulador, cando se precise conxelar un alimento durante máis tempo, arrefriaranse en exceso os alimentos da neveira, até o punto de que algúns se poden mesmo conxelar. Hainos dunha porta -con conxelador dentro- e de dúas portas.
  • Combis: salvan o defecto dos anteriores porque contan con dous motores independentes que permiten regular de distinta maneira conxelador e neveira. Ademais, incorporan un sistema de descongelación especial que fai que a escarcha convértase en auga e despois se evapore, permitindo así un aumento da humidade que mellora a conservación dos alimentos perecedoiros.
  • Frigoríficos de “frío seco” ou “sen escarcha” (non frost): o xeo e a escarcha actúan como illantes que dificultan o arrefriado do interior do frigorífico. O modelo “non frost” permite una circulación continua de aire no interior, mellora a refrixeración e a conxelación, e logra evitar a mestura de cheiros e a perda de propiedades dos alimentos.
  • De tres portas: teñen tres apartados, uno de conxelación, outro de refrixeración e un terceiro que se pode usar paira una destas dúas funcións, segundo as necesidades. Por exemplo, ao saír de vacacións pódese necesitar máis espazo paira o conxelador; e ao regreso, cámbiase outra vez á posición anterior.
  • Ecolóxicos: os frigoríficos paira arrefriar e illar utilizan CFC (gases cloro fluoruro carbonados) que danan a capa de ozono se se escapan ao exterior. Estes frigoríficos denomínanse ecolóxicos porque reducen o uso destas sustancias prexudiciais paira a capa de ozono.

A esta clasificación poden engadirse a frigoríficos adega, os multipuertas e outros sen compartimiento de baixa temperatura e sen estrelas.

Ademais das etiquetas enerxéticas, outras cuestións que merecen una reflexión por parte do comprador son:

  • Tamaño. Non compre un frigorífico máis grande do que necesita, pois consumirá máis do necesario e a súa capacidade non se aproveitará.
  • Clase climática. É a temperatura ambiente recomendada polos fabricantes paira garantir o funcionamento óptimo dos frigoríficos. Indícase con rangos de letra:
    • SN’ 10º C- 32º C
    • N’ 16º C- 32º C
    • ST’ 18º C- 38º C
    • T ‘ 18º C- 43º C
  • Selección de temperatura. Os fabricantes recomendan manter o refrixerador entre 3º C e 5º C, e o conxelador entre -15 e -18º C.

Lavalouzas: quen o proba repite

Aínda que tardou máis tempo que outros electrodomésticos en facerse imprescindible nos fogares españois, na actualidade todas as cociñas reservan un espazo paira o lavaplatos. Algúns fabricantes estiman que nun fogar de catro membros pódense aforrar con este aparello 200 horas anuais das 300 que se necesitan paira a limpeza da vaixela. Aínda que o lavaplatos representa o 2% do gasto eléctrico do fogar, pode resultar até un 60% máis económico que lavar a vaixela a man con auga quente (quentar a auga consome moita enerxía), sempre que se atenda a algunhas cuestións.

  • A súa localización e aparencia: debe colocarse nun lugar que dispoña de toma de auga. De maneira que se a cociña é antiga e non se dispón dela hai que habilitala, co encarecemento que iso supón. Os modelos estándar teñen 60 cm de ancho, están preparados paira 12 cubertos e consumen ao redor de 18 litros de auga en cada ciclo de lavado. As dimensións do oco dispoñible no fogar paira a instalación do lavalouzas e a contorna determinarán tamén o tipo de electrodoméstico que se vaia a adquirir:
    1. Independente: non require de ningunha preparación especial.
    2. Panelable: colócase debaixo dunha encimera e adóitase panelar -embelecer- a xogo co mobiliario de cociña.
    3. Integrable: colócase totalmente oculto (dentro de armarios).
    4. Con fregadero: incorporan un fregadero na parte de arriba. Chámaselles tamén centro de lavado.
  • Uso que se lle vai a dar: o número de comensais diarios e de comidas que se elaboran nun día serán determinantes na elección do tamaño do lavalouzas e a calidade o mesmo. Se a frecuencia de lavados e o volume de pratos e vasos que hai que limpar cada día é elevado convén adquirir un aparello robusto, con altas prestacións e potencia, aínda que sexa máis caro.
  • Prezo: o custo do lavalouzas varía moito segundo o modelo elixido, aínda que a maioría custa entre 350 e 900 euros.
  • Etiqueta enerxética: Convén buscar a cualificación enerxética “A” e comparar a eficiencia enerxética entre modelos similares. O volume de auga que consome un aparello de clase A é duns 15 litros, cantidade moi inferior á que se utiliza paira fregar a man o mesmo número de utensilios de cociña e vaixela.

A utilización eficiente do lavalouzas varía segundo a propia elección do aparello, a forma de programalo e de efectuar a carga

Una vez estudadas estas opcións, hai que decidirse polos distintos modelos, tendo moi en conta as prestacións que ofrecen os distintos lavalouzas. As máis importantes son:

  • Potencia máxima: é de entre 2 e 3 KW.
  • Número de programas: entre 4 e 7 programas.
  • Botón de media carga: permite lavar a media carga.
  • Consumo de auga e electricidade: aparece nas etiquetas. Algúns modelos indican tamén outros datos, como o número de cubertos ou o consumo de auga e a eficacia de secado (A-G).
  • Duración e efectividade dos programas: hai que escoller o ciclo apropiado ao tipo, cantidade e sucidade da vaixela. O 90% da enerxía que consome o aparello emprégase en quentar a auga e só se necesita o 10% restante paira facer virar as aspas e axitar a auga. O habitual é que o programa recomendado polo fabricante supere as dúas horas de lavado. Marcas e modelos denominan de formas distintas os seus ciclos de lavado pero, en xeral, distínguense os seguintes:
    1. Lavado intensivo: é o máis rápido pero o que máis enerxía consome, dado que implica un quecemento maior da auga. Recoméndase só cando se introduciron cazuelas e tixolas que requiren un lavado máis intenso.
    2. Lavado ecolóxico ou económico: consome menos enerxía eléctrica -non supera os 50º C nos lavalouzas- pero pode durar una hora ou máis. Os programas fríos e económicos aforran até o 50% de enerxía.
    3. De media carga: en xeral, é mellor non pór en marcha o lavalouzas ata que se encha, xa que o seu consumo será case o mesmo que se se utiliza medio baleiro. É importante diferenciar o impacto no consumo enerxético da cantidade de auga usada e da temperatura á que o electrodoméstico vai funcionar. É o aumento da temperatura, pasar de auga fría a quente e de quente a moi quente, e non a cantidade de auga utilizada, o que fai que o consumo se dispare. Coidado con estes programas de media carga, porque consumen, efectivamente, menos auga pero case a mesma enerxía.