Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Incineración de cadáveres

Aproximadamente o 25% das persoas que falecen son incineradas, una opción máis económica que a inhumación

A incineración é un servizo cada vez máis demandado. Dos máis de 370.000 falecementos que se rexistraron en 2004, realizáronse unhas 92.500 incineracións. Una cifra que crece cada ano. As razóns paira decidirse pola cremación son o prezo, moito máis económico (ao redor de 350 euros) que o da inhumación (1.500 euros), a perentoria falta de nichos e fosas nos cemiterios e a elección dunha alternativa máis hixiénica que a sepultura. O procedemento realízase, como mínimo, 24 horas despois da defunción e dura entre dúas e catro horas. Nese tempo, o corpo queda reducido a cinzas óseas, que se gardan nunha urna e deposítanse nun columbario ou se entregan á familia. Ademais, cada vez está máis de moda a incineración, individual ou colectiva, de animais domésticos, una práctica que permite dar ás mascotas un adeus máis digno e levar as súas cinzas a casa.

Vantaxes fronte á inhumación

Mediante a cremación ou incineración de cadáveres un corpo é reducido a pequenos fragmentos óseos vos que se converten en cinzas. Trátase dunha opción cada vez máis solicitada, até o punto de que “aproximadamente o 25% das persoas que falecen son incineradas”, segundo explica un portavoz da Asociación Funeraria de España (Afues). As súas vantaxes fronte á inhumación comezan no prezo: mentres una incineración custa entre 350 e 500 euros, o custo dun enterramento supera os 1.500 euros debido á cesión da fosa paira a sepultura (entre 100 e 4.000 euros segundo a localidade e o tempo de cesión) ou dos nichos (entre 11 e 3.000 euros). “O problema -denuncian desde Afues- é que as compañías de seguros encarecen os produtos en maior medida que as funerarias, é dicir, a funeraria cóbralle un importe á aseguradora e esta cóbralle un importe maior ao cliente, co que o custo final increméntase”.

/imgs/2006/12/incinerade.jpg

Segundo o último Informe de Fiscalización da Xestión dos Servizos Funerarios e de Cemiterios do Tribunal de Contas, aprobado en xullo deste ano, o enterramento en sepultura é cada vez máis caro, polo que a súa demanda experimenta un descenso continuo. Así mesmo, constatan que a diferenza de prezos entre os nichos é considerable, tras comprobar que “en 18 concellos o prezo mínimo por cesión de nicho é inferior a 100 euros, en tanto que en sete concellos o prezo mínimo por cesión de nicho é superior aos 800 euros”. En concreto, os nichos máis caros localízanse en Alcalá de Henares (Madrid), onde custan 2.614 euros, Salamanca (2.041 euros) e Xixón (1.925 euros). En canto ás incineracións, o informe recolle que as cidades máis baratas son Castelló da Plana (57 euros) e Avilés (114 euros), fronte a Marbella (715 euros) e Salamanca (681,86 euros), que se consideran das máis caras.

En canto ao grao de ocupación, en España hai 17.682 cemiterios, dos que o 28% (4.937) ten un grao de saturación superior ao 90% e o 5% (833), próximo ao 100% e sen posibilidade de ampliación. Isto levou a que algunhas comunidades autónomas, que ditan as súas propias normativas, establezan un tempo máximo de cesión de nichos e sepulturas. A cesión mínima dos nichos é entre cinco e dez anos, aínda que a media ascende a 24 anos, mentres que a cesión media das sepulturas é de 48 anos, cun máximo de 99 anos en ambos os casos. Pasado este tempo, se non se conta cun lugar privado (fosa, nicho ou columbario) onde depositar os restos, é obrigatorio exhumar o cadáver, que leva a unha fosa común ou se incinera. No caso da cremación, evítase este problema ao contar desde o principio coas cinzas, que se gardan nunha urna de pequenas dimensións ou ben se esparcen nalgún lugar elixido polo defunto no seu testamento ou polos familiares.

Con todo, a incineración non sempre se realiza nos tanatorios ou cemiterios. Mentres que estes últimos son un servizo que debe prestarse en todos os municipios, xa sexa por parte do concello ou dunha entidade privada, o servizo de incineración ten un carácter voluntario. A localización dos centros que desenvolven este labor está sometida ás previsións dos plans xerais de ordenación urbana ou normas subsidiarias de plan, “que poden delimitar zonas reservadas paira este tipo de equipamentos, dado o tradicional tratamento destas actividades como molestas, insalubres e nocivas”, recoñece o informe do Tribunal de Contas.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Procedemento »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións