Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Juan Manuel Romeu, vicepresidente de Adiccións Dixitais

Un xogo electrónico debe ser tan educativo como divertido

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 02deXaneirode2008

Un ano máis, os Reis Meigos expoñen un dilema nas familias á hora de adquirir agasallos. Mentres os rapaces decántanse polos xoguetes electrónicos, os adultos prefiren que os seus fillos teñan xogos máis tradicionais, que eles consideran máis educativos. Nesta tesitura imponse buscar un punto intermedio e orientar a uns pais desbordados ante unha situación que se lles escapa das mans, porque eles “non entenden de computadores”. Juan Manuel Romeu, vicepresidente de Adiccións Dixitais, organización que se dedica á promoción do uso saudable das novas tecnoloxías mediante charlas en colexios, empresas e institucións, fálanos dos problemas que pode expor o uso das novas tecnoloxías de forma incorrecta.

Que produtos e xoguetes electrónicos convén comprar aos nenos?

Calquera produto que lles vaia a servir para desenvolver as súas habilidades, sempre que estean dentro da marxe da idade recomendada. Un neno de 12 anos non debe recibir un videoxogo recomendado para 18 anos, porque é contraproducente. No mercado hai bastantes xogos que son ideais para os rapaces, e algúns como o ‘Brain Training’ permiten desenvolver as súas habilidades intelectuais e mesmo practicar inglés. Hai que procurar que o xogo electrónico sexa educativo, pero tamén divertido porque se non lles entretén non o van a utilizar.

Como cada ano, desde fai xa varios, un dos agasallos que máis recibiron os nenos e mozos foi o móbil. A partir de que idade convén que os nenos teñan un destes teléfonos?

Convir, convir…, non é que sexa conveniente, excepto en casos excepcionais. Non é un aparello imprescindible, aínda que a sociedade actual converteuno en tal. O mellor é que non se lle compre a un neno un móbil antes dos doce anos, e mesmo a esa idade pode ser un pouco pronto. Normalmente os nenos están sempre acompañados de adultos que coidan deles, no colexio, en casa ou en calquera outro lugar, polo que non é unha cuestión de vida ou morte que teñan móbil. Aínda que eles, loxicamente, tentan facer crer aos adultos que lles vai niso a vida.

Outra cuestión importante é o uso que os rapaces lle dan ao móbil, é adecuado?

O uso debe ser racional, e é función dos pais educalos no uso responsable do móbil e de calquera outro aparello electrónico que teñan en casa. Se o utilizan en exceso caerán na adicción e estarán todo o día pendentes do aparatito. Hai unhas semanas un pai comentaba tras unha charla nun colexio que o seu fillo, de 13 anos, levaba o móbil todas as noites á cama, pero que non falaba con ninguén porque el non lle ouvía. Seguramente o seu fillo terá o son apagado e o teléfono en modo vibrador, e moi probablemente pola noite algún amigo mandaralle unha mensaxe, quizá ao catro da mañá, que el moi probablemente contestará. Desa forma, non descansará adecuadamente pola noite. Ademais, se o neno non recibe ningunha mensaxe sentirá tenso porque pensará que ninguén se acorda del. Por iso, é recomendable que o móbil estea pola noite apagado e nun unha zona común da casa, fóra do alcance dos nenos; por exemplo no recibidor, o salón ou a cociña.

Moitos pais exponse tamén o tema do gasto. Canto é razoable que gasten? Deben compartilo os irmáns?

É importante non só pensar o en gasto senón no tipo de contrato (contrato ou prepagamento), coas súas vantaxes e inconvenientes. A vantaxe do contrato é que a final de mes chéganos unha factura e podemos saber a que números chama o noso fillo. A súa desvantaxe é que a contía da factura depende do uso que se faga do teléfono, que pode ser de 10, 50, 100 ou mesmo 3.000 euros, cousa que xa ocorreu. As operadoras de telefonía non teñen ningunha opción que permita restrinxir o gasto, só avisan de que se chegou ao límite, pero non cortan a comunicación. Isto significa que se un neno dedícase a chamar a números raros pode custar un ril; e se rouban o teléfono ocorre o mesmo, e o tempo que se tarda en avisar á operadora pode disparar o gasto.

O prepagamento, con todo, ten como desvantaxe non saber a que números chamou un fillo, aínda que se pode acabar sabendo a través da operadora. Pero ten un límite de gasto, e cando se acaba non hai máis. Isto permite que os rapaces aprendan a moderarse no gasto, porque o primeiro mes se se lle dá unha paga razoable para o móbil, dez ou quince euros, por exemplo, vano a gastar os dous primeiros días. O segundo mes o saldo durará unha semana, logo dúas e ao final, en catro meses lograrán ter saldo durante todo o mes.

Pero hai pais que cando se acaba o saldo recárganllo aos nenos, unha e outra vez…

Pois si, iso ocorre e é un grave erro, porque non se lles ensina a moderarse no gasto e a aprender que chamadas son necesarias e cales non, senón a gastar todo o que lles vinga en gana. Pero iso é cuestión da educación que cada pai queira dar aos seus fillos.

Que opinión merécenlle as videoconsolas? Teñen valor educativo? Como se pode conseguir que os irmáns xoguen xuntos?

As videoconsolas parécenme excelentes, sempre que se utilicen de forma adecuada e non sirvan para pasar todo o día pegados á pantalla. Por suposto que teñen valor educativo, e moito, pero depende do seu uso. O valor educativo e moral de xogos que consisten en matar ancianitas ou a persoas de raza negra a base de golpes de bate de béisbol na cabeza é nulo. E no mercado existen xogos deste tipo. Por iso os pais deben estar pendentes do tipo de xogos que utilizan os seus fillos.

Pero ademais, a videoconsola fomenta o uso compartido de xogos entre irmáns. Se xogan ao fútbol, por exemplo, adoitan facelo polo menos dous. O karaoke é outra opción que permite a toda a familia pasar unha tarde divertida facendo o parvo.

A tecnoloxía é cara. Débese tentar que os fillos paguen unha parte dos xoguetes, aparellos, teléfonos, etc.?

Sen ningunha dúbida, a tecnoloxía é bastante cara. Se eles teñen diñeiro porque poden aforralo o ideal é que se paguen os seus propios xogos.

A partir de que prezo e con que produtos débese considerar que algo é excesivo?

Debemos consideralo excesivo desde o momento que supoña un sacrificio para a economía familiar.

Maleducan os aparellos e xogos electrónicos?

Si, por suposto que maleducan, e moito, cando se utilizan incorrectamente. Se os fillos pásanse tres horas ‘chateando’ co messenger, xogando con ‘a Play’, navegando por Internet ou enviando mensajitos co móbil estaranse maleducando eles mesmos e, o que é peor, estaranlles maleducando os adultos porque lles permiten que fagan algo que non deben facer.

Dá a impresión de que a tecnoloxía non é boa.

Nin moito menos. A tecnoloxía é boa ou mala segundo como se utilice. E por suposto, os rapaces non deben estar todo o día cos aparellos electrónicos. Hai que facer outras cousas, como ir ao cinema, saír a xogar cos amigos ou coa familia. Hai que gozar dos xogos dixitais, pero tamén dos tradicionais. Non é bo que se pasen todo o día ‘enganchados’.

E como evitar que se ‘enganchen’?

A adicción evítase con sentido común. Hai algunhas normas básicas de comportamento que se deben ter en conta. Por exemplo, os aparellos electrónicos non deben estar nunca nas súas habitacións, senón nunha zona común como a sala de estar. Os nenos deben ser conscientes de que non son bens individuais, por moito que llos trouxeron os Reis Meigos, senón un ben colectivo de toda a familia.

É esencial distinguir entre o uso, o abuso e a adicción á tecnoloxía. Uso é utilizar o computador ou calquera outro dispositivo electrónico durante unha ou dúas horas un día, para pasar o intre. Abuso é utilizar ese dispositivo durante cinco, sete ou nove horas ese día. A adicción, que é contra o que se loita en ‘Adiccións Dixitais’, consiste en pasarse ‘enganchado’ a eses xogos sete horas sete días á semana.

Que videoxogos recomenda aos pais para estes Reis Meigos?

Os diferentes tipos de videoxogos poden influír no desenvolvemento mental e na actitude das persoas. Por exemplo, un violento pode facer que a persoa se busque problemas por participar en pelexas e ser o causante. Outros estimulan as neuronas e axudan a pensar, calcular ou ver mellor. Por iso, entre a lista dos xogos recomendables e non violentos están os seguintes:

Nintendo DS:

  • Pokémon Diamante
  • Pokémon Perla
  • Máis Brain Training
  • Training for your eyes
  • The Legend of Zelda:
    • Phantom Hourglass
  • Mario Party DS
  • FIFA 08
  • Pro Evolution Soccer 08
  • Imaxina … (calquera)
  • Mario Kart DS
  • Mario e Sonic nos JJOO
  • Rayman Raving Rabbids 2

Nintendo Wii:

  • FIFA 08
  • Pro Evolution Soccer 08
  • Big Brain Academy
  • Pokémon Battle Revolution
  • Mario e Sonic nos JJOO
  • Mario Party 8
  • Rayman Raving Rabbids 2

PS2:

  • FIFA 08
  • Pro Evolution Soccer 08
  • Singstar (calquera)
  • Eyetoy (calquera)
  • Buzz! (calquera)

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións