Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Mascotas exóticas

Coa adquisición destes animais ponse en perigo a súa saúde e a de toda a familia

Una exposición permanente no Aeroporto de Barajas (Madrid), realizada pola Axencia Tributaria coa colaboración de AENA, exhibe obxectos elaborados con especies protexidas e intervidas nas Aduanas e lembra aos cidadáns que o tráfico de animais exóticos, plantas protexidas e derivados está absolutamente prohibido. Poden ser confiscados, carrexar complicacións legais e traer consigo sancións. Multar por destruír a vida, aínda que sexa inconscientemente, é unha medida necesaria para frear este tipo de tráfico. Coa natureza non se xoga.

Os animais exóticos non son mascotas

O primeiro que se consegue con este tipo de adquisición é truncar a vida do animal; o segundo pór dos nervios ao veterinario, e finalmente someter a riscos innecesarios á familia. Pero se, ademais, o exemplar en cuestión pertence a unha especie protexida, está a cometerse un delito grave, tal e como indica a campaña Traffic, un programa conxunto do WWF (Fondo Mundial paira a Natureza) e da UICN (Unión Mundial paira a Natureza), que vixía e controla o comercio de especies silvestres.

A revista Integral recolle o caso dun oso perezoso amazónico abandonado no interior dunha bolsa de lixo na localidade barcelonesa de Esplugues de Llobregat. En resumo, faise eco dunha chamada telefónica a un centro de protección anunciando o achado. Una vez que os efectivos do centro recólleno, o animal está en tan malas condicións que deciden pedir axuda ao Zoo de Barcelona onde farán o posible por salvarlle a vida, aínda que resulta imposible. Finalmente e tras meses de investigación, descóbrese que quen fixo a chamada foi quen abandonou ao animal despois de habelo introducido en España de maneira ilegal desde Cartaxena de Indias (Colombia).

O máis triste da historia é que se repite desde hai moito tempo e sempre con consecuencias negativas. Non é que morra uns osos perezoso, é que lle seguen tartarugas mouras, caimanes, monos aulladores, camaleones, papagaios, etc.

Ultimamente parece que ter una gato ou un can como mascota é una vulgaridade e, con todo, traerse de maneira ilegal un éxotico ou compralo na tenda de á beira de casa é moito máis in. A xente empéñase en ter como animal de compañía crocodilos, monos, serpes, cacatúas…pero o problema radica en que non o son, non poden selo. Non se pode domesticar un animal silvestre, non se lle pode ensinar a que faga as súas necesidades nunha caixiña ou sacalo a pasear para que as faga no xardín. A súa condición natural empúxalles a non obedecer e obviamente non agradecen os agarimos do seu amo porque o único que queren é estar lonxe del. Ser libres.

Os verdadeiros problemas comezan neste punto, cando o propietario dáse conta de que é simplemente iso, o propietario. Non alcanza a ser amo, nin amigo. Non percibe agarimo por parte do animal e non é obedecido de ningunha maneira. O problema é atoparse a cama chea de feces en repetidas ocasións, ouriños por toda a casa e mobles, e aveños esnaquizados. Este é o momento no que deixa de ser un animal “mono” paira converterse nun quebradizo de cabeza. Xa non é tan gracioso, os amigos xa o teñen moi visto e xa non sorprende a ninguén. O único que fai é comer, ensuciar a casa e romper o equilibrio familiar.

Este é o fatídico momento en que, sen volver pensar nas consecuencias, decídese, igual que o dono do caso do oso perezoso, desfacerse do animal en calquera lugar. Coñecido é o caso das tartarugas de florida ,a forza de ser postas en liberdade en calquera recuncho de España, están a acabar coas especies autóctonas. Máis afastada e non menos dramática resulto a moda en Estados Unidos, alá polos 90, de facerse cun crocodilo novo. En canto empezaban a crecer causaban innumerables problemas que os donos resolvían arroxando ao animal polo inodoro. O feito é que sobrevivían nas cloacas alimentándose de ratas e desperdicios. Con todo, non sempre morrían e máis dun operario ou pocero tivo que saír fuxindo mentres traballaba ao atoparse cun grupo de crocodilos con non moi boas intencións.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 4]
  • Ir á páxina seguinte: Quen é quen »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións