Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Mobilidade xeográfica, unha opción fronte ao paro

O acceso ao mercado laboral é cada vez máis inviable, polo que gaña peso a procura de emprego noutras comunidades ou fóra de España

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 09 de Agosto de 2012

Cunha taxa de paro próxima ao 25%, que se eleva por encima do 52% entre os mozos, a mobilidade xeográfica supón unha indispensable alternativa na procura de emprego. O tradicional inmobilismo laboral do país, consecuencia do arraigamento familiar, a vivenda en propiedade ou a hipoteca, está a dar paso, a raíz do agravamento da crise, a falta de oportunidades e perspectivas de futuro, a unha maior predisposición a viaxar en busca de traballo. E iso que non sempre é fácil dispor de medios para facelo. Pero antes de emprender a procura no exterior, como se apunta no seguinte artigo, convén sopesar a correcta elección do lugar de destino, o tipo de profesionais que se demanda e a adecuación persoal e profesional a ese perfil.

1. Mobilidade xeográfica, nacional e internacional

Imaxe: Wojtek Wozniak
  • Mobilidade nacional: desprazarse a outra localidade dentro de España para traballar supón ampliar as posibilidades de atopar un emprego, por escasas que sexan. As diferenzas na taxa de paro entre localidades e cidades españolas son notables, polo que convén ampliar a área de procura canto sexa posible. A maior dificultade estriba en cambiar de residencia habitual, de maneira especial se se conta cunha hipoteca.

    Entre os desempregados, un recente informe da consultora Randstad, especializada na procura de emprego, mostra que en torno ao 71% está disposto a cambiar de cidade para atopar un traballo ou mellorar as súas condicións laborais, o que implica un incremento do 3% respecto ao ano anterior.

  • Traballar no estranxeiro: o incremento de españois que se deciden a buscar un emprego no exterior aumenta cada ano. No primeiro semestre do ano, 40.625 españois saíron rumbo ao estranxeiro, un 44,2% máis que no mesmo período de 2011, segundo estimacións do Instituto Nacional de Estatística (INE).

    As saídas son máis habituais entre os mozos, ao ter menos vínculos e ataduras familiares ou económicas. Pero o perfil é variado, desde aqueles que buscan só un traballo remunerado, ata os que ven obrigados a realizar empregos por baixo da súa formación. Tamén están os que perseguen unha mellora laboral, ampliar a súa formación, incrementar o seu nivel de idiomas ou completar o seu currículo.

    En calquera destes casos convén, antes de emprender a aventura no estranxeiro, considerar se a elección do lugar de destino é a que mellor se adecúa ao perfil profesional e persoal, se se conta cos medios, as aptitudes e capacidades demandadas.

  • Mobilidade entre ocupados: para os que contan con emprego, a mobilidade xeográfica supón unha modificación do contrato de traballo consistente no cambio do lugar no que desempeñar as funcións de traballo pactadas. O Estatuto dos Traballadores e a lexislación sobre traslados colectivos distinguen dous tipos de mobilidade:

    1. Traslado: supón o cambio a un centro de traballo da mesma empresa que esixa o cambio de residencia.

    2. Desprazamentos:
      son temporais (un máximo de 12 meses en tres anos) e non precisan un cambio de domicilio.

2. Requisitos e trabas

  • Unión Europea: para traballar dentro das fronteiras da UE non é necesario ningún visado, grazas ao dereito á libre circulación de persoas. Os titulados universitarios poden solicitar o recoñecemento do seu título ao ministerio de educación do país de destino.

  • Fóra dos países comunitarios: esíxese o visado e cada país ten os seus propios trámites. China e EE. UU., por exemplo, están a denegar moitos visados de traballo. É necesaria unha oferta de emprego firme para solicitalo, unha xestión da que se encarga a empresa empregadora.

3. Os profesionais máis demandados

Os sectores profesionais que máis emprego demandan, segundo as consultoras Adecco e Randstad, son os seguintes:

  • Informática e novas tecnoloxías: as relacionadas con Internet; community manager ou chief social media officer en redes sociais; empregos verdes; expertos en mercadotecnia virtual; en usabilidade ou posicionamento en buscadores; desenvolvedores; e programadores.

  • Enxeñeiros: de telecomunicacións, de produción e produto, director de enxeñaría, director industrial e enxeñeiros técnicos e mecánicos.

  • Sector servizos: persoal de vendas, call centers (atención telefónica), seguridade, servizos asistenciais, postos informáticos, turismo, hostalaría e restauración.

  • Sector da saúde e o benestar: médicos, enfermeiros, biólogos, químicos, delegados de vendas, visitadores médicos, delegados hospitalarios, técnicos de control e I+D.

  • Enerxías renovables, asesores en cambio climático, instaladores de placas solares.

  • Ámbito científico: biotecnoloxía e laboratorios.

4. Destinos con maiores posibilidades

A decisión do país de destino é básica, por iso ha de meditarse e estudarse en profundidade. Recorrer a portais de Internet especializados facilita a procura no estranxeiro, como a bolsa de emprego europea EURES, Infojobs, Monster, JobLine ou Laboris. Así mesmo, pódese tentar atopar traballo nas empresas españolas no estranxeiro ou, a través delas, mediante bolsas remuneradas.

Os países que ofrecen maiores oportunidades de emprego segundo diversos estudos son:

  • Europa: Reino Unido, Francia, Austria, Suíza, Luxemburgo e países nórdicos.
  • Países emerxentes: Brasil, China, India e Rusia.

  • América: Canadá, EE. UU. e Perú.

A compañía Manpower realizou o pasado ano unha enquisa entre profesionais de recursos humanos que cubría todo tipo de ofertas de emprego, desde traballos de baixa remuneración ata propostas para profesionais altamente cualificados. Segundo o estudo, os países que ofrecían mellores expectativas de emprego para 2011, eran: India, China, Taiwan, Brasil, Turquía, Singapura, Perú, Hong Kong, Australia, Costa Rica e Arxentina.

Cobrar o paro fóra de España

Unha das opcións máis habituais no momento de pasar a engrosar as listas do paro era a de saír a outro país estranxeiro mentres se percibía a prestación por desemprego. Moitos españois, sobre todo novos, aproveitaban para mellorar o seu nivel de idiomas, buscando ampliar as súas expectativas laborais.

Con todo, esta práctica, segundo o réxime de sancións das prestacións e subsidios de desemprego, está limitada pola restrición de saída a calquera país estranxeiro a un máximo de 15 días das persoas que cobran o paro. Ademais, deben avisar por escrito ao Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE) de calquera desprazamento, para continuar cobrando esas prestacións ou subsidios.

Ante esta situación, o INEM SEPE intensificou o control a través de cruces coas bases de datos da policía e control de pasaportes na renovación do paro para detectar desempregados que abandonan o país sen autorización. A sanción pode supor desde un mes sen cobrar a prestación á perda total da axuda e a obrigación de devolver o cobrado.

Como excepción, o traballador pode solicitar a suspensión da súa prestación sempre que a viaxe realícese por motivos de procura ou realización dun traballo, perfeccionamento profesional ou cooperación internacional, nun período inferior a un ano. Poderá volver retomar esta axuda cando regrese. Ou ben, exportar a súa prestación de desemprego a outro país europeo, tras solicitalo na subdelegación de traballo correspondente.

RSS. Sigue informado

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións