Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Montar una casa rural

Os maiores gastos aos que hai que enfrontarse son o financiamento do investimento, o mantemento e, en zonas de clima frío, a factura enerxética pola calefacción
Por roserblasco 8 de Abril de 2009
Img casa rural

O turismo é una das grandes fontes de riqueza do noso país. Xunto á tradicional oferta de sol e praia, nos últimos tempos foron xurdindo outras alternativas, entre as que destaca o turismo rural. Como aproveitar esta tendencia e montar una casa rural que sirva aos seus propietarios como medio de vida? O forte crecemento deste tipo de turismo nos últimos anos fixo que a competencia sexa cada vez maior. No entanto, rendibilizar una casa de campo ou de pobo é un bo negocio se se ofrece una proposta singular respecto da doutros competidores.

Esforzo económico

O turismo rural é un fenómeno relativamente recente en España, tendo en conta que en países como Francia, Austria e Alemaña fai máis de 50 anos que esta proposta de lecer consolidouse. Os expertos sinalan que aínda, nos próximos anos, converterase no produto turístico de maior crecemento.

Desenvolver un proxecto de turismo rural require un esforzo económico importante. Por iso, de entrada contan cunha gran vantaxe aquelas persoas que xa dispoñen dun inmoble nunha zona rural. Aínda así, tamén neste caso o investimento paira a súa rehabilitación e acondicionamento pode ser considerable: os maiores gastos aos que hai que enfrontarse son o financiamento do investimento, o mantemento e, en zonas de clima frío, a factura enerxética pola calefacción. Algunhas outras claves que hai que ter en conta son:

  • Saber fidelizar á clientela: este aspecto é moi importante paira rendibilizar o investimento. Paira iso hai que ofrecer servizos de calidade que garantan una ocupación media do 40%, principalmente de clientes satisfeitos que volvan periodicamente. Non hai que esquecer que neste tipo de negocio o que mellor funciona é a fidelización de clientes satisfeitos. Paira iso, nada mellor que diferenciarse do resto en instalacións, en atención, en relación calidade/prezo etc. En canto á mellor maneira de promocionar una casa rural, o máis eficaz, rápido e económico é o uso de Internet. Crear una boa web é a mellor maneira de difundir as súas peculiaridades.

    Aínda que se conte coa casa, o investimento paira a súa rehabilitación e acondicionamento pode ser considerable

  • Ofrecer alternativas de lecer e actividades complementarias: esta é una das principais características diferenciais do turismo rural. Polo xeral, os clientes adoitan vivir en cidades, e non só buscan aloxamento, senón tamén contacto coa natureza e un conxunto de vivencias paira pasalo ben de modo diferente.
  • Coidar a decoración do establecemento: o estilo co que estea decorada a casa é un dos maiores atractivos e reclamos paira o cliente. É necesario dedicar a este aspecto boa parte dos esforzos. Non se trata de realizar gastos espectaculares, senón de usar a imaxinación á hora de elixir cores, mobles, etc.

Principais requisitos

Principais requisitosPara que una casa poida ser utilizada como hospedaxe rural esíxese que cumpra una serie de condicións mínimas. A regulación é competencia de cada comunidade autónoma, polo que difiren unhas doutras. Por tanto, é conveniente acudir á Consellería de Turismo da comunidade onde se vaia a establecer o negocio paira coñecer todos os detalles. No entanto, a Guía Práctica de Aloxamento de Turismo Rural, elaborada pola consultora Silvia Mazzoli, sinala que hai una serie de normas xerais e requisitos comúns:

  • Estética.

    Os inmobles dos aloxamentos rurais deben adecuarse ás características estéticas propias da arquitectura tradicional da zona e, nalgúns casos, a parámetros estritos de carácter arquitectónico ou relacionados coa súa antigüidade. Tanto a súa estrutura como os materiais, a decoración e o mobiliario respectarán as características propias das tipoloxías tradicionais, debendo manterse en bo estado de conservación.

  • Medidas xerais de seguridade.

    É obrigatorio expor en lugar visible unha listaxe de teléfonos básicos da localidade, o número de emerxencia (112), así como o teléfono do titular ou responsable do establecemento ou da central de reservas. Tamén é obrigatorio informar os usuarios por escrito sobre os posibles perigos da contorna (pozos, barrancos…), e sinalizar e protexer as eventuais zonas de risco que se atopen dentro da parcela. De face á seguridade infantil, é necesario adoptar una serie de medidas: protección de enchufes, parques infantís homologados, piscinas valadas, indicar a presenza de cans, conservar medicamentos e produtos tóxicos fose do alcance dos nenos, e gardar as ferramentas de labranza baixo chave.

    Tamén deberá cumprirse a normativa en materia de prevención de incendios: cada planta contará polo menos cun extintor, instalado en lugar visible, sinalizado e de fácil acceso nunha zona de uso común. Nalgúns casos esíxese explicitamente contar con caixa forte de seguridade a disposición dos usuarios, con pararraios ou cun depósito de auga de reserva e un grupo xerador de enerxía eléctrica suficiente paira casos de emerxencia.

    É obrigatorio sinalizar e protexer as eventuais zonas de risco, así como informar os usuarios por escrito sobre os posibles perigos da contorna

  • Respecto do medio ambiente.

    Esíxese velar en xeral pola limpeza e o coidado da contorna do establecemento, evitar a acumulación de materiais en desuso ou de restos vexetais ou similares en zonas próximas aos aloxamentos, utilizar deterxentes biodegradables e produtos de limpeza que non danen o medio ambiente, pinturas e vernices de baixo poder tóxico e preferentemente os que teñan concedida una ecoetiqueta, así como controlar a emisión de ruídos. Tamén hai que tomar medidas paira eliminar os eventuais malos cheiros próximos ao aloxamento.

  • Servizos.

    En canto aos servizos prestados polo establecemento, os mínimos exixibles son: o almorzo, a limpeza diaria (na modalidade de aloxamento compartido, e segundo acordo no caso de aluguer completo), lavandaría e repasado e información turística da contorna. Os aloxamentos rurais que faciliten servizos de comida ou cea deberán ofrecer nos seus pratos e viños as peculiaridades gastronómicas da comarca. No suposto de proporcionar manutención, o servizo non se poderá facilitar a un número superior ao de persoas aloxadas, salvo que estea autorizado como establecemento de restauración. Se non fóra así constituiría un exercicio irregular da actividade de restauración. Do mesmo xeito, se se ofrecen ao público en xeral servizos de restaurante integrados na mesma unidade de explotación, rexerán as normas específicas dos establecementos de restauración.

  • Períodos de apertura e funcionamento

    A normativa de cada comunidade autónoma establece os períodos mínimos de apertura e pleno funcionamento dos establecementos de turismo rural: catro meses ao ano en Aragón, sete en Madrid, oito en Galicia…, sendo obrigatorios os meses de xuño, xullo, agosto e setembro. Os titulares deben comunicar, ao comezo de cada ano, os períodos de peche á Administración competente en materia de turismo.

Rendibilidade e subvencións

Como en calquera outro negocio, a rendibilidade que se pode obter cunha casa rural depende de moitos factores. Con todo, segundo a web especializada AzRural, una rendibilidade normal sitúase “entre un 8% e un 10% do investimento, sendo posible recuperala nuns 10 anos. 90 pernoctaciones ao ano por cama é un rendemento bo”.

Tanto as comunidades autónomas como os concellos ofrecen axudas paira financiar os proxectos de turismo rural, por ser estes una boa forma de revitalizar zonas doutro xeito deprimidas, contribuír a recuperar o patrimonio histórico e favorecer a creación de servizos nesas áreas. Estas subvencións proceden, en boa parte, de fondos comunitarios, por exemplo prográmalos “Proder” e “Leader Plus”, que facilitan entre o 20% e o 60% do investimento. Paira obter as axudas e evitar a picaresca, establécense estritos requisitos que fan que, nalgúns casos, estas sexan difíciles de conseguir. Xunto á abundante documentación que se debe presentar, pódese esixir, por exemplo, una antigüidade mínima en funcionamento de dous anos paira o pago da subvención, ou o compromiso de manter a actividade durante un período de cinco a dez anos.