Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os camiños incertos da publicidade

Saiba que diferenzas hai entre a publicidade enganosa, desleal, subliminar e comparativa, todas elas utilizadas paira vender máis

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 12deFebreirode2002

Os consumidores e usuarios somos os principais receptores dunha ferramenta utilizada co único obxectivo de vender: a publicidade. Con todo, non todo está permitido paira obter estes resultados, máis ben ao contrario. Europa no seu conxunto e España, por tanto, contan con lexislación que define a publicidade que se pode realizar e aquela que é ilegal ou ilícita.

Tipos de publicidade

Esta publicidade ilícita está regulada mediante unha lei de 1988, que aínda que, xa vella, aínda define conceptos que seguen sendo útiles.Publicidade ilícita é aquela que vai contra “a dignidade da persoa ou vulnere os dereitos e valores recoñecidos na Constitución, especialmente no que se refire á infancia, a mocidade e a muller”, xa que se consideran colectivos de risco. Tamén se considera publicidade ilícita a “publicidade enganosa, a publicidade desleal, a publicidade subliminar, e a que infrinxa o disposto na normativa que regule a publicidade de determinados produtos, bens, actividades ou servizos”.

Publicidade enganosa
Este tipo de publicidade é aquela que induce de forma voluntaria a erro e que este erro poida inducir a un comportamento económico ou prexudicar a un competidor. Tamén é publicidade enganosa a que silencia datos fundamentais dos bens, actividades ou servizos sempre que dita omisión induza a erro aos destinatarios. Paira determinar se una publicidade é enganosa débense ter en conta aspectos como a orixe ou procedencia do produto, a calidade, cantidade ou categoría, o modo e data de fabricación, os resultados que se poden obter da súa utilización, a nocividad ou perigo, as condicións de adquisición, ou a identidade, patrimonio e cualificiaciones profesionais do anunciante.

Por exemplo publicidade enganosa é aquela que voluntariamente fai crer a unha persoa que vai seguir un proceso de adelgazamento dirixido por un médico, especialista en endocrinoloxía, e cando se presenta na consulta só o recibe una persoa sen titulación que lle indica que se tome unhas pastillas. Nestes anuncios indúcese a erro de forma voluntaria ao consumidor, xa que se redactan os anuncios dando por certo que o tratamento estará dirixido por un facultativo, mentres que en realidade, só se trata dunha persoa sen cualificación médica.

Publicidade desleal
Este tipo de publicidade é a que trata de provocar descrédito, denigración ou menosprezo. Trátase dunha publicidade que trata de inducir á confusión entre diferentes produtos ou marcas ou menciona no seu argumento a outras empresas de forma inxustificada. Publicidade desleal é tamén aquela que compara de forma abusiva, e cuxas comparacións non se apoian en características esenciais, afíns e obxectivamente demostrables. Neste sentido, algunhas cooperativas de produtores de froita fresca aduciron este tipo de publicidade paira oporse á emisión de determinados anuncios televisivos dunha coñecida marca de iogur. Nela comparábanse achéguelos nutricionais dos dous produtos, cando son dificilmente comparables. Finalmente, a coñecida marca de produtos lácteos modificou a publicidade.

Publicidade subliminar
Trátase da máis difícil de detectar xa que é aquela que utiliza técnicas de estimulación dos sentidos de forma que pasa desapercibido paira estes mesmos sentidos, pero non paira a percepción, de tal modo que actúa sobre o público e provoca o consumo dun determinado produto sen ser conscientes da publicidade. Neste caso, existe un exemplo de libro, longamente explicado nas facultades de comunicación de todo o mundo.

En 1956 aparece por primeira vez una voz de alerta sobre a publicidade subliminar no xornal “Sunday Times”. O investigador Jim Vicary chegou a un acordo co propietario dunha sala de cine paira colocar un segundo proxector especial que lanzaba de cando en vez frases como “Beba Cola”, ou “Coma flocos de millo”. As frases proxectábanse durante unha breve fracción de segundo e con intensidade reducida de tal forma que a mente consciente era incapaz de distinguilas sobre o fondo da película principal. Os días que se utilizaba este efecto o consumo da bebida refrescante incrementábase nun 17% e o do consumo de flocos de millo nun 50%.

Publicidade comparativa
Este tipo de publicidade non está realmente lexislada. Máis ben está despenalizada. Una definición, aínda non recollida pola lei española pero si recoñecida, fala desta publicidade como “aquela en a que se comparan explícita ou implicitamente características das empresas ou os seus bens e servizos”. Neste sentido, é patente o exemplo dunha marca de zumes refrigerados que compara a elaboración do seu produto co doutras marcas de, aparentemente, similares características.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 2]
  • Ir á páxina seguinte: Prohibicións »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións