Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os nenos prefiren os programas paira adultos en televisión

As cadeas xeneralistas dedican só un 10% da súa grella a espazos infantís

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 14deAbrilde2002

Batalla polo mando en casa do Canteiro. A filla pequena, Noemí, ten 10 anos e encántalle a serie de TVE “Ana e o sete”. Ao seu pai, con todo, non lle gusta e prefire cambiar de canle. A vitoria é súa, e Noemí deberá conformarse con ver a súa comedia favorita no pequeno televisor da súa habitación. “Non me fai moita graza que se deite tarde, pero lle gustan moito algunhas series que se emiten pola noite e non creo que sexa prexudicial paira ela, a verdade”, comenta Eduardo Canteiro.

Sen dúbida, a referencia televisiva dos máis pequenos xa non só se limita aos espazos exclusivos paira eles. De feito, hoxe en día, a programación infantil das canles xeneralistas ocupa apenas un 10% da grella diaria. O resto (informativos, películas, documentais, magacíns) está ao alcance de calquera, non importa a idade.

Lonxe quedan xa aquelas sintonías nas que “A familia Telerín” e “Casimiro” convidaban os pequenos a irse á cama. Hoxe, o límite pono Sardá ou a serie de quenda. De feito, case un 80% dos nenos de entre sete e doce anos déitanse máis tarde das 23.00 horas, algúns, até unha ou dúas horas despois. Ademais, os esquemas repítense de casa en casa: os pais non pon hora e os fillos ven cada vez máis a “tele” na súa habitación.

Líderes matinais

Todo empeza ben cedo. Porque, entre as 07.00 e as 09.00 horas, os líderes de audiencia son os rapaces de catro a doce anos. Sonia Rodríguez sábeo ben. O seu fillo Enrique, de cinco anos, levántase a diario cos debuxos animados do programa da 2 “TPH Club”. “Gústalle moito ver os ‘Tweenies’ mentres almorza e prepárase paira ir ao cole”, asegura Sonia.

Segundo Manuel Cebrián, pedagogo e profesor do departamento de Psicoloxía Evolutiva da Universidade de Málaga, nas primeiras etapas “a televisión é a gran fantasía, pero, a partir desa idade, os rapaces danse conta de que se divirten máis cos amigos”.

Todo gusta

Os máis pequenos senten case hipnotizados, máis que polos personaxes (mesturas de obxectos, animais e persoas) polas accións. Pero non lles basta. Tampouco se perden series como “Ana e o sete”, “Hospital central”, “Os Simpson”, “Un paso adiante” e “Betty a fea”; ou mesmo concursos como “Gran Irmán” e “Confianza cega”. Todo gusta.

Pero, como era de esperar, a palma lévalla “Operación Triunfo”, que forneceu de adhesivos, chapas, estampas e derivados a multitude de mozos. “Tiven que chegar a prohibir que falen do programa e saquen obxectos relacionados porque era excesivo”, comenta airado Juan Miguel Campos, coordinador de primeiro ciclo do colexio malagueño Cidade de Mobile. “Até se concentran en Bisbal paira encestar en clase de educación física”, engade.

E é que o cambio sociolóxico dos últimos anos vese fielmente reflectido na pequena pantalla.

Oferta vespertina

Como observa a profesora da Universidade Autónoma de Barcelona Nuria García -coordinadora do estudo “Nenos e televisión”-, as actividades extraescolares han restado protagonismo aos espazos infantís vespertinos. A esa hora, as canles parecen pactar un acordo tácito paira reducir a súa oferta a unha: talk-shows e programas do corazón. Telenovelas, longametraxes e informativos completan uns contidos, pensados en principio paira adultos, pero consumidos en gran medida por nenos.

Isto non é novo. Xa en 1999, series como “Médico de familia” e “Ao choio” lideraban -con máis dun 60%- o ranking de espazos máis vistos por menores de 13 anos, segundo datos do Gabinete de Estudos de Comunicación Audiovisual (GECA). “Os nenos respectan aos pais e adoitan obedecerlles, pero tamén eles mesmos aplícanse una autocensura con respecto a algúns programas”, advirte a profesora García. Mari Carmen, por exemplo, adoita controlar o que ve a súa filla, pero está tranquila. “Sei que os programas violentos non lle gustan, dedícase a outras cousas se o seu irmán maior pon algunha película deste tipo”, explica. Iso si, en canto salgue do colexio, “vai directamente a ver ‘Os Simpson’”, engade Mari Carmen.

Pero moitas veces, ese estar “todo o día” ante o televisor ten a súa orixe nunha falta de atención en casa. Numerosas investigacións constatan que, á hora de elixir, os nenos prefiren xogar a ver a “tele”. Con todo, paira algúns pais, a “caixa parva” é a aia perfecta mentres chegan a casa do traballo.

A vida actual repercute tamén nos hábitos de consumo televisivo e as relacións familiares. Chama a atención a carta que una nena envío ao Defensor do Menor na que dicía: “Quero ser un televisor para que os meus pais véxanme”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións