Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os países en desenvolvemento tentan desde hoxe pór freo ao rápido envellecemento da poboación

Este é o reto que se expuxeron na II Asemblea Mundial do Envellecemento que comeza en Madrid

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 08deAbrilde2002

“Romper o círculo vicioso da pobreza dos maiores paira convertelo no círculo virtuoso do desenvolvemento humano”. Así describiu onte o venezolano Milos Alcalay, representante dos 133 países en desenvolvemento reunidos no chamado Grupo 77 e China, o enorme reto da II Asemblea Mundial do Envellecemento que comeza hoxe en Madrid. As estatísticas e previsións non amenten sobre a magnitude do problema, que debuxa xa perfís de auténtica “bomba social” de reloxaría.

A vertixinosa transformación demográfica desde a I Asemblea de fai 20 anos en Viena desbordou as fronteiras do mundo rico paira atravesar -a ritmo moito máis acelerado- as dos países en desenvolvemento, que, como subliñou o secretario xeral adxunto da ONU, Nitin Desai, terán “menos tempo e un nivel de ingresos menor paira adaptarse”.

Os actuais 600 millóns de maiores de 60 anos triplicaranse sobradamente paira 2050, até sumar 2.000 millóns e superar por primeira vez ao número de menores de 15 anos. E si tal envellecemento poboacional leva tempo causando quebradizos de cabeza aos países ricos, que dispoñen de recursos paira aliviar os potenciais efectos sobre os seus sistemas de pensións e servizos sociosanitarios, que non será no mundo pobre, virtualmente abocado á vertixe de cadrar o círculo do desenvolvemento económico e a atención aos seus maiores.

O propio Desai, responsable de Nacións Unidas paira Asuntos Económicos e Sociais, enmarcou con claridade o reto: “O problema non é vivir máis tempo, que é un logro, senón que a sociedade non se estea adaptando a este logro”. E debuxou o retrato de situación en apenas tres pinceladas. Una, a aceleración do proceso de envellecemento nos países en desenvolvemento -China duplicará a súa poboación sexagenaria en só 27 anos, cando a Europa levoulle 100-, condenados a buscar solucións con máis prema e menos medios económicos. Outra, o agravamento do problema en situacións de miseria, con símbolos tan dramáticos no mundo pobre como os avós coidando -ás veces en número de 15 ó 16- aos chamados orfos da sida. E a terceira, o paralelo aumento da porcentaxe de persoas moi anciás, sobre todo mulleres, que ao superar os 80 anos enfróntanse a crecentes situacións de dependencia.

Renda de 2,25 euros ao día

Como sinala un informe da organización non gobernamental HelpAge International que será publicado hoxe, en 2050 máis da metade dos 2.000 millóns de persoas maiores de 60 anos vivirá xa nos países en desenvolvemento, cuxa renda media rolda os 2,25 euros ao día. Un ingreso que define a pobreza crónica e que, agora mesmo, serve de referencia máxima a 250 millóns de anciáns, a gran maioría dos que viven neses países. Son xa, pois, pobres crónicos e dese mal derívanse outros, como o traballo de pura supervivencia até moi avanzada idade: polo menos a metade da poboación africana, asiática e latinoamericana maior de 60 anos permanece en activo (21% no mundo rico), situación que mantén a terceira parte das persoas de 70-74 e a quinta parte dos maiores de 75.

No mundo pobre, calquera posible debate sobre a idade de xubilación adquire perfís ben distintos aos dos países desenvolvidos. E outro tanto sucede cos numerosos problemas sociais, sanitarios e económicos que rodean ao envellecemento poboacional. Tamén neste ámbito hai dous mundos e, como apuntou Alcalay, “non se trata de prolongarlles a vida paira vivir na pobreza, senón paira vivir con dignidade”. De aí as dificultades paira lograr o pleno consenso nos dous grandes textos que debe parir a II Asemblea Mundial do Envellecemento -a Declaración Política e o Plan de Acción Internacional- máis aló do “90% xa acordado” de que onte falaron Desai e a secretaria xeral de Asuntos Sociais española, Concepción Dancausa.

O restante 10%, con dúas redaccións alternativas defendidas pola Unión Europea e polo Grupo 77 e China, refírese a temas tan sustantivos como “a supervisión, o seguimento e os medios de execución”, que é tanto como dicir o imprescindible financiamento. Conxugar eses matices diferenciais até atopar a “linguaxe adecuada” que asegure tal financiamento -“os recursos existen”, recalcou Desai- paira os programas de desenvolvemento sustentable en relación cos maiores, é o obxectivo da asemblea que hoxe inaugurarán o secretario xeral da ONU, Kofi Annan, a infanta Cristina e o presidente do Goberno español, José María Aznar.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións