Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Pagar por todo

Cobrar por servizos antes gratuítos prexudica aínda máis a xa tocada economía doméstica dos españois

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 06deNovembrode2013
img_repartir dinero 5

Pagar por ir ao baño na estación de tren de Atocha, en Madrid, é a última ocorrencia, e parece que a antesala de pagar ata por respirar. E non se trata tan só das comisións bancarias, nin de impostos como o IVE, senón que calquera acto da vida cotiá está xa suxeito a cobro: é gravoso conducir (as autovías poderían ser de peaxe), aparcar, tomar medicación, porse enfermo e pasar uns días ingresado… e ata pedir uns cubitos de xeo para un refresco ou un café! No seguinte artigo detállanse algúns dos servizos polos que se cobra ou se pretende cobrar, e se é posible evitar abonalos.

Pagamos cada vez por máis servizos

Img repartir dinero articulo
Imaxe: Svilen Milev

Son numerosos os economistas que basean a saída da crise no aumento do consumo. Pero, con soldos cada vez menores e unha taxa de paro superior ao 25%, é difícil que os españois poidan consumir. Ademais, non só non se facilita a vida ao cidadán, senón que cada vez hai que pagar por máis servizos, ata agora gratuítos, comprometendo a economía doméstica de millóns de españois.

A política de pagar por todo comezou hai menos de dúas décadas, pero na actualidade chega a límites insospeitados. Tanto xestores públicos como a empresa privada ven os beneficios claros de gañar uns céntimos máis cobrando por servizos que sempre foran gratuítos para os cidadáns.

Parquímetros, copago de medicamentos, duplicados de documentos… cada vez cóbrase por máis servizos ata agora gratuítos

Hai xa uns anos, pasouse de poder recibir información telefónica gratuíta para numerosos servizos (solicitar a hora, consultar o estado do tempo…) a abonar cada chamada. A política de cobrar por todo continuou con pagar por aparcar na rúa, con zonas establecidas, parquímetros, horarios…, cando en teoría xa se paga ese concepto ao abonar o imposto de circulación. E segue, imparable, co copago de fármacos, o previsible abono polo uso das autovías… e ata por ir ao baño! A última noticia é que na estación de Porta de Atocha de Madrid, haberá que pagar 0,60 céntimos se se desexa facer uso do baño, ata agora público.

Algúns dos servizos polos que se cobra ou se pretende cobrar son os seguintes. Pódese evitar abonalos en todos os casos?

  • Autovías:

    Aínda non son de pago, pero poida que cheguen a selo. A Asociación de Concesionarias de Autoestradas de Peaxe (ASETA) instou ao Goberno a que aborde a implantación do cobro dunha peaxe polo uso das autovías, agora gratuítas. Con esta medida conseguiríanse 10.000 millóns de euros anuais, segundo indica o presidente da asociación, José Luís Feito, quen considera que non é viable que España siga pagando o mantemento dunha rede de autovías de gran capacidade de 12.000 quilómetros de lonxitude, con cargo aos orzamentos. En caso de implantarse, será unha das medidas cuxo pago non poderá evitarse, a non ser que se escolla circular por estradas secundarias, que farán as viaxes máis longos e pesados.

  • Copago de medicamentos ou pola cadeira de brazos de acompañante no hospital:

    Desde hai uns anos ver a televisión no hospital non é gratis, pero pagar por acompañar a un familiar enfermo (como sucede nalgúns centros cataláns) ou ter que sufragarse os gastos dunha enfermidade rompe o acceso universal en condicións de equidade aos servizos públicos sanitarios. Con todo, é un dos gastos inevitables, xa que, ou se paga, ou non se recibirá o servizo.

  • Parquímetros:

    Nesta taxa apélase á idea de ser máis coidadosos co medio ambiente. E, así, aparcar na vía pública pasou, da noite para a mañá, a ser gravoso para o cidadán. Se non se posúe un garaxe (polo que tamén abona a persoa os seus impostos) e apárcase na rúa, hai que pagar, salvo se faise na zona de residencia (reservada previo abono dunha cota anual).

  • Pagar por ser rescatado:

    Máis alla dos casos de clara neglixencia en alpinismo , é difícil estar de acordo con que se privaticen e facturen como servizos de pago o rescate en montaña. En marzo de 2012, o salvamento dunha persoa que practicaba escalada, actividade que a normativa considera como deporte de risco, foi gravado cunha contía total de 2.417 euros en Euskadi.

  • Duplicado de cartón sanitario:

    En Madrid hai que prestar atención a non perder o cartón sanitario, xa que quen a extravíe deberá abonar 10,10 euros, en concepto de taxa de emisión sucesiva por causa non imputable á Administración.

  • Baños:

    Adif, a empresa pública que administra a infraestrutura ferroviaria en España, asignou a xestión dos aseos da estación de tren de Atocha a 2theloo , empresa especializada neste tipo de servizos. Cando empecen a estar operativas as novas instalacións, haberá que ter solto sempre a man, pois utilizalos custará 0,60 céntimos de euros. Pódese evitar este gasto se se ten billete, xa que os baños das zonas de embarque seguirán, de momento, sendo gratuítos.

  • Cota por instalar placas solares en casa:

    O Goberno cobrará unha cota anual a quen instalen placas solares fotovoltaicas na súa vivenda, como medida de apoio ao consumo eléctrico tradicional. Se se desexa ter un fogar eficiente e “verde”, haberá que pagar este plus.

  • Xeo das bebidas e a xerra de auga:

    Son gastos menores, pero que, ao final, suman. Cobrar aparte o xeo nas bebidas ou o café (que con xeo custa 15 céntimos máis que só), ou unha xerra de auga (da billa), é case unha afronta para o consumidor. A maneira de evitar pagar isto é deixar ao carón a vergoña e preguntar por que conceptos cóbrase ou, ao ver que hai que abonar os citados produtos, non volver a ese lugar.

  • Cobrar por inflar as rodas na gasolineira:

    O servizo de comprobar a presión do aire dos pneumáticos e inflalos foi por costume gratuíto. Pero xa hai gasolineiras que empezan a solicitar unha cantidade (mínima) por utilizalo. Neste caso, como no anterior, o máis conveniente é irse desa gasolineira, non volver, e buscar outra, xa que é un servizo moi estendido.

O fracasado imposto ecolóxico en Baleares

Foi introducido en 2002 como un imposto sobre as estancias en empresas turísticas de aloxamento cunha cantidade diaria entre 0,26 euros e 2,05 euros por persoa, dependendo da categoría do establecemento elixido. O pago era efectuado polo turista no mesmo establecemento e quedaban exentos os nenos menores de 12 anos e as estancias subvencionadas por programas sociais.

A taxa tivo un impacto moi negativo no sector turístico, algo que conduciu á súa supresión en outubro do 2003, pouco máis dun ano despois da súa implantación.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións