Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Parellas de feito, que pasa cando rompen?

Para dar por finalizada unha unión de feito, basta con separarse ou darse de baixa no rexistro, pero se hai fillos, bens comúns ou reclamacións, a ruptura complícase

img_alquiler hd_

Cando se acaba o amor ou a convivencia faise insoportable, o mellor é separarse. No caso dos matrimonios, o habitual é atopar por diante un camiño legal máis ou menos longo. No das parellas de feito, as cousas son moi parecidas. Lonxe do que podería suporse, debido á ausencia de “papeis”, cando hai fillos, se se teñen bens en común ou un dos membros reclama dereitos ao outro, a ruptura é case igual á dun matrimonio. A continuación explícase que sucede cando rompe unha unión de feito e como actuar.

Img alquiler art
Imaxe: John Althouse Cohen

Como todas as parellas, as unións de feito tamén rompen. E aínda que a idea xeneralizada é que non haberá que realizar ningún trámite para separarse, non sempre é tan sinxelo. Moitas parellas descobren o “casadas que están” no momento de dicirse adeus. Por iso, convén saber que sucede en caso de ter fillos en común ou bens compartidos, xa que a separación pode complicarse, en especial se un dos membros da parella sente agraviado polo outro.

Que pasa cos fillos?

Cando unha parella de feito rompe, se un dos membros queda en peor situación económica, para equilibrala pódese pactar unha “pensión reparadora”

Cando unha parella de feito ten nenos, con independencia do tempo que leve convivindo e de se está ou non inscrita no rexistro de parellas de feito, debería sempre pór en orde todas as cuestións relativas aos menores. Desta maneira, se chega unha ruptura, todo estaría arranxado e evitaríanse problemas posteriores.

En moitos casos, se unha parella de feito desfaise, o habitual é chegar a un acordo verbal e deixar decidido quen coidará aos pequenos, as visitas do outro membro da parella e como repartirán os gastos dos fillos. Pero esta clase de acordos só é posible se hai bo entendemento entre os pais, e convén ter moi en conta que non teñen ningún valor legal.

Por iso, é mellor pactar e levar a cabo un procedemento legal para deixar establecido a quen lle corresponde a custodia, as visitas da outra parte e a pensión alimenticia para os fillos. Se non se chega a un acordo, os menores nunca quedan desprotexidos, porque quen quede coa súa custodia pode reclamar que un xuíz fixe a pensión. Deste xeito, cunha sentenza, se hai incumprimentos pódense tomar medidas.

A vivenda

A vivenda, que é un dos temas máis peliagudos en calquera separación, no caso dunha parella de feito pódese complicar aínda máis:

  • Se hai fillos comúns, o piso gozarano eles e o pai que quede ao seu cargo, aínda que non sexa o propietario.

  • Se a casa comprouse entre os dous, cada membro é dono da metade do inmoble. Se non hai acordo, pódese pedir que un xuíz divida o patrimonio, e será tamén el quen decida quen debe quedar na vivenda.

Se a casa onde convivía a parella de feito é alugada, hai varias opcións:

  • Que os dous sexan titulares do contrato de aluguer. Farase o que acorden os dous membros da parella, pero se non, o que dispoña o xuíz. Se hai fillos, sempre se tomará a decisión que máis os protexa.

  • Só uno figura como titular. Cando termina a convivencia, a lei contempla a posibilidade de subrogarse no contrato de arrendamento á persoa con quen conviva o titular, nas mesmas condicións e dereitos, sempre que a relación durase polo menos dous anos ou se teñan fillos comúns.

A repartición de bens

  • Se rompe a parella de común acordo, pódense repartir os bens de forma verbal ou a través dun documento privado, se non hai bens inmobles comúns.

    Se compartían bens inmobles ou se pactaron ante notario un réxime económico, faríase a repartición mediante unha escritura pública.

  • Se a parella non chega a un acordo para a repartición do seu patrimonio e ten bens comúns, deberá acudir ante o xuíz.
    Ante leste, ambos teñen que acreditar que a unión de feito existiu e que durante o tempo que durou rexeuse por un determinado sistema económico. Tamén deben demostrar que a unión xa terminou e que se ten que dar por finalizado o seu réxime económico para proceder á atribución de bens a cada membro da parella.

Indemnizacións por convivencia

As indemnizacións por convivencia son o máis complicado de solucionar nas rupturas das parellas de feito sen fillos. Ao vivir xuntos, os dous membros deben contribuír ao sostemento das cargas consustanciales á convivencia: pago de auga, luz, teléfono, alimentos… Cando a parella rompe, como nun matrimonio, un deles pode quedar en peor situación económica, e para equilibrala, pódese pactar (de antemán ou no momento da ruptura) unha “pensión reparadora”.

Tamén se pode recorrer a un xuíz para que a outorgue no caso de que non haxa acordo. Para obter a indemnización deberase recoñecer xudicialmente a existencia da unión de feito e, ademais, a parte que solicita o establecemento desta pensión ten que dedicarse -e continuar facéndoo- ao coidado da familia ou da actividade familiar.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións