Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Precaución ante os produtos bancarios “tóxicos”

Algunhas ofertas financeiras dos bancos esconden certo perigo paira os clientes

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 08deDecembrode2009

A crise económica, o alto índice de desemprego e o medo ao investimento provocan que os bancos reciban menos diñeiro paira facer negocio. Deben atraer a atención do cliente e, paira iso, non descartan utilizar técnicas de descoido. Hai que estar alerta e ter coidado porque, en ocasións, ofértanse produtos “tóxicos” financeiros, que implican uns riscos cos que non se contou.

Complexos e enganosos

/imgs/2009/01/facturas.art.jpgHai tan só uns anos, a oferta dos bancos limitábase ás hipotecas, os créditos, os depósitos e a emisión de cartóns. Conceptos como “swap”, estruturados ou hipoteca con chan non figuraban no vocabulario financeiro. Agora que se detectaron estafas con produtos complexos e enganosos, convén coñecer os inconvenientes de cada un paira estar sobre aviso cando o banco pretenda vendelos.

É difícil evitar un “tóxico”, porque se ofrece como un produto con plenas garantías e paira un cliente especial

  • Depósitos estruturados: o banco ofrece ao cliente un depósito referenciado a un índice complexo, que depende da cotización noutros países. É una investimento de alto risco porque a súa rendibilidade depende de índices exóticos. Non convén contratar produtos que non estean en función da cotización española. Se se aposta por un mercado internacional, descoñécese ao emisor final e as oficinas españolas non poderían reclamar en caso de fraude ou, polo menos, sería moi complexo. Isto mesmo ocorreu cos investimentos de clientes españois en Lehman Brothers. En si, non son produtos “tóxicos”, pero se comercializaron en período de crise, cando o risco era máis evidente.

  • Préstamos ou hipotecas con cláusula adoito. O cliente particular solicita hoxe menos créditos ás entidades bancarias como consecuencia do desemprego e o medo ao investimento. Isto supón que os bancos ingresen menos capital, que sexan máis restritivos na concesión dun crédito e que impoñan condicións que lles supoñan maiores ingresos. É o caso da denominada cláusula adoito, pola que a entidade suma ás porcentaxes habituais -o Euribor e os tipos de interese, no caso de que sexa una hipoteca- outro diferente que establece o mínimo a pagar. Este tipo de cláusulas consisten en que, nas escrituras dalgunhas hipotecas, indícase nun apartado que, aínda que o índice de referencia baixe de forma continuada, o tipo mínimo que se aplicará será do 2%, 3% ou mesmo o 4,5%.

  • Préstamos ou hipotecas con cláusula teito. Neste caso, a argucia do banco é prometer ao cliente que nunca pagará máis dunha porcentaxe moi alta. Con todo, o tope é una cantidade irreal, xa que é case imposible que os intereses alcancen esas cotas.

  • As diferentes versións de permutas financeiras. Son os denominados “swap”, un produto financeiro legal, pero de alto risco, e polo que miles de persoas víronse obrigadas a pagar cantidades enormes de diñeiro en concepto dun seguro que non era tal. Todo empezou cando, hai apenas dous anos, o Goberno solicitou ás entidades bancarias que ofrecesen aos seus clientes algún produto que lles apoiase no caso dunha gran subida dos intereses, de maneira que se evitase o risco de ter que pagar cada vez máis polas hipotecas ou por outro tipo de préstamos. Os bancos comercializaron una especie de seguro que, en teoría, ofrecía ese respaldo aos seus mellores clientes.

    O reclamo era que non tiña riscos e estaba libre de gastos. Con todo, tiña outros imperativos económicos, como explica José Antonio Ballesteros, avogado do consumidor e que define estas permutas financeiras como “un produto de casino”. A través dos “swaps”, o cliente e o banco realizan una aposta. Se soben os tipos de interese, o cliente gaña, pero si baixan, perde. As vantaxes ante unha subida dos tipos están moi limitadas -en ocasións, en torno ao 0,1%-, mentres que as baixadas non teñen límites. O cliente sofre una perda íntegra. Outro problema engadido é que estas permutas financeiras son produtos independentes das hipotecas, polo que de nada serve subrogarla e pasala a outra entidade xa que o problema permanecerá. Ao cliente queda reaccionar “a posteriori” e seguir as vías de reclamación.

  • Bonos convertibles en accións. Son instrumentos a longo prazo. Polo xeral, a súa data de amortización alcanza o catro ou cinco anos e caracterízanse pola súa natureza híbrida. O banco ofrece un interese fixo mentres dura o bono e, ao final do período, trócase por accións da entidade. O perigo é que o aforrador se converte en accionista do banco e o produto que parecía una investimento cun interese a prazo fixo convértese noutra que depende de mercados de renda variable, con risco de perder diñeiro. Ademais, os bonos convertibles implican outros sobresaltos paira o aforrador: algunhas entidades que os ofrecen (Sabadell, Popular, segundo apunta a Asociación de Usuarios de Bancos, Caixas e Seguros, Adicae) rentan segundo o Euribor a partir do segundo ano. Mesmo, o banco pode amortizar o bono de maneira anticipada sen previo aviso. En definitiva, é un produto cuxa rendibilidade non só é variable, senón que tampouco está garantida xa que depende do beneficio distribuible de cada ano, da evolución económica e financeira e da situación dos fondos propios.

    O último risco detéctase no momento do troco das accións. Desde que vence o bono e a entidade entrega as accións ao investidor, poden pasar semanas. Un tempo no que é moi probable que se desvaloricen, sobre todo porque, finalizado o período do bono, entrarán ao mercado millóns de accións de cada entidade ao mesmo tempo, polo que o seu prezo baixará.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións