Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Quen paga as túas transferencias bancarias: OUR, BEN ou XA?

As siglas OUR, BEN e XA distinguen se é o emisor ou o beneficiario da transferencia quen corre cos gastos deste produto bancario

img_sacar dinero banco port

En máis dunha ocasión detectaría unhas siglas (OUR, BEN ou XA) que están vinculadas a unhas das operacións bancarias máis habituais: as transferencias. E convén ter moi claro o seu significado porque axuda moito na súa xestión. Estas siglas serven para coñecer quen é a persoa que se fai cargo do gasto deste produto bancario: se é vostede mesmo, como emisor, ou, pola contra, é o beneficiario. Hai importantes diferenzas en cada caso, ata o punto de que pode axudarlle a reducir gastos na súa economía doméstica, tal e como poderá comprobar neste artigo.

As transferencias bancarias son utilizadas con moita frecuencia para pagar o aluguer dun piso, aos principais clientes ou mesmo liquidar unha débeda ante terceiras persoas. Trátase dunha operación que ten uns gastos, pero que poida que non se coñeza en quen repercuten, é dicir, se no emisor deste produto ou no seu beneficiario. Para non ter dúbidas, hai que saber que ao emitir unha transferencia existen tres posibilidades a fin de que os gastos revertan nunha ou outra persoa. Desexa coñecelas para evitar problemas coa formalización deste produto?

1. Modalidade XA: compartir os gastos da transferencia

É a máis habitual á que un se pode enfrontar no momento de formalizar unha transferencia bancaria. Neste formato só páganse os gastos que cobre o banco directamente ao usuario, mentres que a outra persoa terá que asumir os xerados pola súa entidade emisora. Baséase en que ambos comparten o custo da operación, en igualdade de condicións. Por tanto, non haberá nin beneficiados nin prexudicados por facer un traspaso monetario a outra conta.

Esta fórmula está moi indicada cando as relacións coa outra parte non son moi directas, onde a mellor solución pasa por pagar cada un o que lle corresponda, e tamén nas transaccións internacionais, cuxas comisións son máis esixentes.

2. Modalidade OUR: só paga o ordenante

Trátase dun modelo onde o ordenante da transferencia é quen asume todos os gastos e comisións da operación financeira. É a situación menos vantaxosa para os intereses do emisor, xa que non só deberá facer fronte aos desembolsos xerados desde a súa entidade financeira senón, tamén, aos xerados por todos os organismos que interveñen neste proceso. Como consecuencia, non sempre merecerá a pena enviar diñeiro a través deste sistema de pago. Ou, polo menos, haberá que cambiar de formato.

3. Modalidade BEN: os gastos correrán a cargo do beneficiario

Como suxire o nome en inglés, beneficiary, será o ordenante da operación quen non teña que asumir ningún gasto ou comisión. Pola contra, farao a persoa á que vaia dirixido o importe, xa que se encargará dos desembolsos xerados tanto na entidade emisora da transferencia como na destinataria deste movemento monetario. O emisor tan só terá que afrontar os gastos por cambio de moeda se fose necesaria esta conversión contable.

De todos os xeitos, é o modo que provoca máis polémica, debido a que os receptores se resisten a asumir os gastos. En calquera caso, a modalidade BEN está máis indicada para as transaccións comerciais que se poidan realizar desde unha empresa pequena ou negocio.

As operacións particulares decántanse polas anteriores modalidades (OUR ou XA) para enviar as transferencias bancarias; tamén nas transaccións intraeuropeas, onde os gastos locais non son moi elevados.

Formalizar as transferencias gratuítas

Máis aló de quen sexa o responsable da emisión das transferencias, estas poden realizarse sen que custen nin un só euro. A maioría das contas correntes teñen habilitada esta prestación nas transferencias nacionais, de forma ilimitada e sen ter que afrontar desembolsos pola xestión e mantemento deste servizo. Tan só esixirán ter aberta unha conta na entidade financeira, sen a necesidade de domiciliar a nómina ou os ingresos regulares.

Outra cousa ben diferente ocorre cos traspasos monetarios internacionais, os enviados a outros países, que si requirirán da vinculación dos ingresos de traballo. Farano por medio dunha conta nómina para que, desta forma e sen maiores esixencias, estes movementos tamén estean exentos de gastos e comisións. Será outra alternativa para conter os gastos nas relacións cos bancos.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións