Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Retencións a profesionais autónomos

Os traballadores autónomos teñen o deber de abonar as retencións e de declarar os seus ingresos ante a Facenda Pública, independentemente de que o seu negocio se salde con perdas ou beneficios
Por Anna Elisa Savelli 22 de Novembro de 2007
Img autonomos listado
Imagen: Steve Woods

Os autónomos por fin contan cun estatuto que regula os seus dereitos e obrigacións, pero non por iso deixan de verse como profesionais “desfavorecidos” cando se comparan con outros traballadores. Una realidade que se argumenta en que as súas retencións son maiores respecto dos traballadores por conta allea e, ademais, recoñécenselles menos dereitos. No entanto, o estatuto de Traballo Autónomo que entrou en vigor o 12 de outubro inclúe logros tan importantes como o dereito a un seguro de paro, permisos por maternidade ou a definición exacta de quen é traballador autónomo.

Retencións fiscais

Tres millóns de traballadores autónomos víronse recoñecidos o pasado 12 de outubro nun texto, bautizado como o Estatuto do Traballo Autónomo, no que se recoñecía, por fin, a diversidade e particularidades deste grupo de profesionais. Ademais do autónomo clásico -titular dun establecemento comercial, agricultor e profesionais diversos-, o novo estatuto determina a exitencia de figuras tan heteroxéneas como emprendedores, autónomos economicamente dependentes, socios traballadores de cooperativas e sociedades laborais, ou administradores de sociedades mercantís que posúan o control efectivo das mesmas.

A Federación Nacional de Asociacións de Traballadores Autónomos-ATA distingue os seguintes tipos de autónomos:

  • O autónomo individual ou profesional autónomo é o que realiza a súa actividade principal directa e persoalmente de modo independente, e está aberto paira cantos clientes poida conseguir. Organiza e xestiona os seus recursos.

  • O empresario autónomo conta paira a realización da súa actividade económica cun número, xeralmente pequeno, de colaboradores e non está constituído en sociedade mercantil.

  • O traballador autónomo dependente realiza a súa actividade económica a favor dun número moi limitado de clientes.

Una vez definidos os distintos tipos de traballadores por conta propia, é importante subliñar que todo autónomo debe estar adscrito a un epígrafe que lle describa. E, en función do mesmo, aplicaráselle un tipo de retención determinada. Pero que é a retención fiscal? Trátase da porcentaxe dos ingresos que un profesional retén a favor da Facenda Pública e como pago a conta do Imposto sobre a Renda. Liquídase ao ano, tras facer a Declaración da Renda. No caso dos profesionais independentes, é posible que o cliente xa llo retivo, polo que en Facenda figurará esta retención e cando faga a súa declaración teráselle que deducir o que xa pagou.

Todos os autónomos deben estar adscritos a un epígrafe, en función do cal se lles aplicará a retención correspondente

Están obrigados a abonar retencións os empresarios, os profesionais, e os agricultores ou gandeiros que satisfagan retribucións dinerarias ou en especie. O importe da retención polas actividades profesionais é, xeralmente, do 15%.

Hai que ter en conta, no entanto, casos particulares como determinadas profesións (representantes garantidos de Tabacalera Sociedade Anónima, recadadores municipais, axentes de seguros e corredores de seguros que utilicen os servizos de subagentes ou colaboradores mercantís, delegados comerciais da entidade pública empresarial Lotarías e Apostas do Estado) ás que se aplica o 7%. No caso das actividades agrícolas, gandeiras e forestais é o 2% dos ingresos íntegros, e do 1% si trátase de engorde de porcino e avicultura.

Calcular o IRPF

O profesional independente ten a obrigación de facer sempre a Declaración da Renda e pagar o Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (IRPF) porque a lei considera que non é una ‘persoa física normal’ -exentas deste pago se non chegan a uns límites mínimos marcados pola lei-. Así, aínda que teña perdas ou xustifique só un euro, debe render contas deste ingreso. Paira iso, debe decidir entre as distintas posibilidades fiscais que ten a súa actividade concreta.

Os rendementos fiscais dun autónomo pódense calcular de diversas formas:

  • Sistema de Estimación Directa: Consiste en restar aos ingresos os gastos necesarios paira obter eses ingresos (soldos e salarios, compras de material, amortizacións, aluguer de inmobles, os intereses por créditos e comisións bancarias, computadores, impostos non estatais, cotas a colexios profesionais, cámaras e asociacións empresariais e patronais, traballos que se encarguen a terceiros…). É o que mellor se adapta á situación real dun negocio, pois se paga en función dos beneficios reais. Pero inclúe a obrigación de levar ao día libros de contabilidade, balances, facturas…

  • Sistema de Estimación Obxectiva por coeficientes: É igual ao anterior, pero se exclúen una serie de gastos: amortizacións, servizos de asesoría e provisións por morosidade.Este feito téntase compensar cunha redución do rendemento final, cuxa contía depende do tipo de actividade. Así, si é un profesional reducirá nun 10% os seus rendementos. E si é un empresario, a redución fíxase desde o 15% (se o negocio é comercial ou de prestación de servizos) até o 25% (agrícolas, gandeiros, forestais e pesqueiros) pasando polo 20% (fabricación, construción ou minería).

  • Sistema de estimación Obxectiva por Módulos: É aplicable ás actividades empresariais. Neste sistema non se contemplan os ingresos e gastos reais, senón que cada Módulo estima un rendemento estándar dependente de variables como persoal asalariado, non asalariado, potencia eléctrica instalada, superficie do local, etc.