Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Tributación das dietas

As dietas de transporte, comida e aloxamento non tributan, sempre que non excedan uns límites marcados na Lei do IRPF

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 19deMaiode2008

A fiscalidade das dietas de traballo

/imgs/2008/05/dietas.articulo.jpg

Son moitos os traballadores que, nalgunha ocasión, teñen que desprazarse lonxe da súa cidade de residencia paira poder levar a cabo os seus deberes laborais. Un curso de formación, una reunión nunha cidade próxima, a celebración dun evento, a visita a unha fábrica da empresa… Os motivos que obrigan a facer viaxes de traballo son numerosos e moi variados. Una característica que adoitan ter en común todas estas situacións é que as empresas normalmente compensan aos seus profesionais polos gastos que carrexan devanditas viaxes cunha especie de indemnizacións, máis coñecidas como “dietas”. En principio, parecería lóxico computar estes pagos por parte do empresario aos seus traballadores como una retribución por rendementos do traballo, co que habería que incluílos na Declaración da Renda. Con todo, a lei fiscal vixente na actualidade (reformada en decembro de 2006) entende que como as dietas son cantidades que pretenden compensar una serie de gastos que cobre o traballador por motivos laborais, non deben tributar. En calquera caso, a Lei do IRPF establece certas condicións e límites para que as dietas non tributen. Si excédense, o contribuínte si que deberá declarar ante a Axencia Tributaria.

Dietas por transporte

No concepto de dietas de traballo inclúense todas aquelas asignacións que a empresa abona a un empregado para que este pague os gastos de viaxe aos que teña que facer fronte cando ten que desprazarse ou viaxar fose do lugar onde se atopa o seu centro de traballo. Nas dietas inclúense, por tanto, gastos de manutención, transporte e aloxamento. Por exemplo, é moi común que se paguen dietas a relacións públicas que teñen que viaxar por diversas cidades paira organizar eventos de todo tipo, a xornalistas enviados especiais ou correspondentes afincados nun país distinto ao seu, a militares que realizan misións especiais fose de España… En xeral, son moitos os traballos que obrigan a trasladarse de cidade ou mesmo de país por curtos ou longos períodos de tempo paira levar a cabo. Na maioría dos casos, as compañías abonan as mencionadas dietas para que os profesionais non paguen do seu peto os gastos que carrexa traballar fóra.

As dietas máis coñecidas son as de transporte, comida e aloxamento. Por tanto, pódese concluír que se entende por dietas as cantidades abonadas aos traballadores con obxecto de compensar os gastos de locomoción, manutención e estancia que lle xeran determinados desprazamentos realizados no desempeño da súa actividade laboral. Estas cantidades non teñen a consideración de salario, porque non retribuyen o traballo, senón que o seu obxectivo é indemnizar ao empregado polos gastos ocasionados como consecuencia dunha orde de desprazamento. Este é o motivo polo que se eximen de gravame; ao considerarse como indemnizacións, quedan libres de pasar por Facenda.

Na actualidade, a lexislación fiscal establece que non hai que declarar ao fisco as dietas paira gastos de transporte que abona a empresa a un empregado paira compensar os pagos de locomoción que teña que afrontar por realizar o seu traballo nun lugar distinto do centro laboral. A actual Lei do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas inclúe expresamente entre os rendementos do traballo as dietas e asignacións paira gastos de viaxe, pero exceptúa “os gastos de locomoción e os normais de manutención e estancia en establecementos de hostalaría cos límites que reglamentariamente establézanse”.

As dietas non teñen consideración de salario porque non retribuyen o traballo, senón que compensan os gastos ocasionados por un desprazamento obrigado

En calquera caso, a lei impón certos límites e condicións que deben cumprir as dietas por transporte, paira non ter que pagar impostos por elas. En primeiro lugar, se o desprazamento realízase en transporte público, para que a dieta estea exenta de tributar, o empregado deberá xustificar ante a súa empresa o importe do gasto mediante unha factura ou un documento equivalente. En segundo lugar, están exentas as dietas por transporte que resulten de computar 0,19 euros por quilómetro percorrido, máis os gastos de peaxe e aparcadoiro. En todos os casos, o perceptor da dieta ha de xustificar os desprazamentos e gastos. Se as dietas de locomoción exceden estes límites, deberán declararse ante Facenda. Non se esixe, a diferenza dos gastos de manutención e estancia, que o desprazamento se realice a un municipio distinto ao do centro de traballo habitual.

Neste capítulo inclúense as dietas que pagan as empresas en concepto de taxis, quilometraxe ou aparcadoiros. Todas elas están excluídas de pasar polo fisco, sempre que estean dentro dos límites mencionados. Con todo, non están exentas de gravame as cantidades satisfeitas paira resarcir ao traballador dos gastos ocasionados por desprazamentos desde o seu domicilio ao centro de traballo e viceversa.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións