Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Trámites paira traballar no estranxeiro

A cantidade e características do papelorio dependerán de que se acuda como expatriado da empresa, traballador eventual ou paira buscar "in situ" una nova ocupación
Por Marta Molina 2 de Marzo de 2010
Img papeleoviajes
Imagen: Kai Hendry

Enriquecer o curriculum cunha experiencia laboral no estranxeiro é una perla paira o futuro profesional. Constitúe una experiencia única e o reto de adaptarse a outra cultura de traballo, mesmo a un novo idioma, que mellora as condicións paira ocupar postos de mellor categoría no futuro. A globalización da economía mundial ha convertido en algo natural traballar nun país estranxeiro, onde ademais os salarios son superiores aos de España. Con todo, saír fóra esixe considerar varios aspectos previos e realizar una serie de trámites que poden resultar confusos. O papelorio dependerá da condición laboral en que se deixe España: como expatriado da empresa, traballador eventual dunha compañía estranxeira ou coa vontade de buscar no lugar de destino una nova oportunidade. No entanto, e como primeiro trámite, a maioría de países esixe permiso de traballo ou residencia, salvo no espazo Schengen, en virtude da libre circulación de persoas vixente na Unión Europea.

Mercados laborais

O desemprego levou a moitos españois a exporse traballar fóra das súas fronteiras. Exercer en determinados lugares comporta certas vantaxes económicas, xa que os salarios dos países da contorna son superiores aos españois. Os traballadores de Reino Unido, Alemaña e Holanda cobran o dobre que os nacionais, segundo un informe da escola de negocios IESE sobre a evolución do salario en 14 países europeos. Ademais, un expatriado dunha multinacional española gana polo menos un 25% máis e conta con tipos impositivos especiais.

A maioría de países esixe permiso de traballo ou residencia, salvo no espazo Schengen

Cando se decide dar o salto, o primeiro é elixir destino ou que o elixa a empresa paira a que se traballe, no caso de que esta decida a expatriación:

  • Por mercados laborais, Europa é o ámbito con menos esixencias, ao aplicarse o principio de libre circulación de cidadáns aos membros do espazo Schengen, aínda que non está de máis informarse. O Instituto Nacional de Emprego publica na súa páxina web una serie de guías orientadas a traballar en Europa, así como enlaces a outros servizos públicos de emprego da Unión Europea con información útil. Outra fonte onde documentarse é Rede Eures, o portal da mobilidade profesional da Unión Europea. A súa páxina permite procuras de traballo, introdución de curriculum e consecución de información sobre condicións de traballo en distintos países europeos.

  • Latinoamérica constitúe un lugar atractivo paira os licenciados españois. Apenas hai barreiras de idioma e o desenvolvemento económico de México, Arxentina, Chile ou Brasil animou a moitas compañías españolas a instalarse alí. Telefónica, BBVA, Repsol ou Endesa desembarcaron nestes mercados.

  • Paira emigrar ao seu veciño do Norte, Estados Unidos, hai que tramitar un visado temporal ou “green card”. Este cartón -que en realidade é de cor branca e rosa- permite traballar en calquera posto, pero é difícil obtela. Sortéase un número determinado cada ano. O servizo de inmigración estadounidense (INS) informa sobre que tipo de visado requírese en cada situación. Uno dos primeiros trámites que hai que realizar ao chegar a Estados Unidos é pedir o número da Seguridade Social, necesario paira todas as xestións administrativas.

  • Canadá é máis flexible en canto a lexislación laboral, pero como noutros países estranxeiros, requírese permiso de traballo ou residencia, dominar inglés ou francés -as linguas oficiais do país- e homologar o título no caso dos profesionais. Os máis requiridos pertencen ao ámbito da saúde, as tecnoloxías da información e a educación.

  • A última década, Asia postulouse como un mercado laboral repleto de oportunidades. O vertixinoso crecemento de China levou a moitas empresas españolas a instalarse alí e a multitude de españois a emprender una carreira no país da Gran Muralla. Paira traballar no xigante asiático, é obrigatorio obter un visado profesional de clase Z, expedido paira períodos superiores a tres meses. Cando se traballou máis de 183 días, o Goberno chinés esixe pagar impostos locais. Con todo, hai un convenio con España paira evitar a dobre imposición que se aplica nos impostos sobre a renda e o patrimonio.

Permisos de traballo e residencia

Preparar una mudanza a outro país supón, como mínimo, uns seis meses. No entanto, ese prazo podería estenderse ou acurtarse en función do carácter da estancia (temporal ou permanente) e das condicións que fixa cada país en materia de emigración. Por norma, a maioría esixe permisos de traballo e residencia, excepto no caso dos cidadáns europeos que vaian desprazarse dentro do espazo Schengen.

En ocasións, eses trámites teñen certa demora, polo que convén preparalos con antelación. Resulta fundamental coñecer a lexislación laboral do país de destino, que axuda a previr posibles problemas una vez que se comezou a traballar no novo posto.

Se se desexa exercer una profesión que require un título, debe homologarse con anterioridade

A tramitación dos permisos debe realizarse ante as embaixadas e consulados en España. Una xestoría pode axilizalos e facilitar o papelorio, xa que cada un dos documentos debe traducirse, rexistrarse e legalizarse.

Os preparativos necesarios resúmense en:

  • Pasaporte: válido e ao día, con suficiente espazo paira colocar una visa no caso de saír fose do espazo Schengen. Convén fotocopiar o documento antes de entregalo ás autoridades de Inmigración, paira previr a súa perda ou por si houbese que presentar algunha queixa ou reclamación.

  • Formulario de solicitude: tanto si demándase emprego de maneira directa nunha compañía no estranxeiro coma se tramítase a petición ante unha embaixada, o traballador deberá completar un formulario de entrada, cuxo contido varía dun país a outro.

  • Homologación de títulos: se se desexa exercer una profesión cuxo exercicio require un título (médicos, avogados…), debe homologarse con anterioridade.

  • Legalización de documentos: títulos académicos, notas certificadas, partidas de nacemento e certificados de matrimonio, entre outros, son documentos que hai que legalizar e traducir ao idioma requirido. A legalización realízase a través do Ministerio de Asuntos Exteriores e Cooperación, que facilita tres vías distintas. Estas poden ser presencial, mediada por un xestor colexiado ou por correo certificado.

  • Exame médico: a maioría de países esixe a entrega dun certificado médico antes de conceder una visa de traballo. Os requisitos deste exame varían dun estado a outro, polo que interesa consultar as normas na embaixada ou consulado da nación en cuestión. Os controis efectúanse en centros médicos autorizados paira a expedición do certificado co obxectivo de corroborar que o solicitante non sofre una enfermidade que poida representar una carga paira o sistema de saúde do lugar de destino.

  • Custo: o prezo dos servizos de inmigración varía dun país a outro. En xeral, abónase una cantidade polo total do procedemento de solicitude de visa. Esa cantidade non se devolve no caso de que a solicitude se denegue.

  • Familiares e documentación: cando se viaxe acompañado, cónxuxe e fillos deberán realizar os trámites á vez paira conseguir a mesma autorización, ademais de solicitar a expedición do certificado de matrimonio e as partidas de nacemento dos membros da familia.

  • Acreditar dominio do idioma: ao contrario que no caso dos estudos, cando se solicita un emprego hai que demostrar dominio do idioma do país receptor, mediante títulos, exames ou residencia no estranxeiro.

  • Solvencia financeira: hai que facilitar o estado de contas bancarias, cartóns de crédito e outros documentos que demostren que se dispón de fondos suficientes paira manterse no país de destino durante un tempo determinado, previo á firma dun contrato. Tamén axuda contar cunha oferta de emprego formal no país ao que se desexa emigrar.

Emigrante retornado

Cando pasaron menos de dous anos do regreso, o traballador ten a categoría de emigrante retornado. Esta condición permite acceder a axudas sociais e económicas específicas. Toda a información está dispoñible na Oficina Española do Retorno e as súas delegacións nas comunidades autónomas.