Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Una sentenza do Constitucional asegura que o ruído atenta contra os dereitos fundamentais

Este fallo do Tribunal sobre os efectos nocivos da contaminación acústica na calidade de vida é considerado de "de gran transcendencia social".

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 04deMarzode2004

Una simple denuncia contra un bar de Xixón por exceso de ruído nocturno acabou converténdose nunha sentenza histórica na que o Tribunal Constitucional (TC) asegura que a contaminación acústica atenta contra os dereitos fundamentais. É o segundo fallo que o alto tribunal dita en termos similares en materia de ruído. O primeiro deles recoñecía o dereito ao descanso dos afectados e este segundo outorga a ese dereito o rango de fundamental ao confirmar a sanción por exceso de ruído imposta ao local.

Fernando de Silva, avogado que levou o recurso ante o Constitucional, di que pretendía cuestionar a legalidade dunha normativa municipal sobre ruídos amparada nunha lei de 1972, é dicir, preconstitucional, e foi a base dun fallo “de gran transcendencia social”. Esa transcendencia tradúcese en que, en diante, calquera persoa que presente una demanda nun caso de ruídos poderá invocar esta sentenza. O que di o Constitucional non é lei, pero os seus fallos sintan doutrina, son xurisprudencia á que acollerse. O fallo é, en definitiva, un respaldo importante paira futuras demandas.

Á marxe do significado futuro do fallo, o que fixo a Sala Primeira do TC foi desestimar o amparo solicitado polo pub contra a multa de 50.001 pesetas (300,51 euros) que lle foi imposta en 1998 polo Concello de Xixón por infracción no seu establecemento da ordenanza municipal sobre protección contra a contaminación acústica de 10 de xullo de 1992. A sanción foi confirmada posteriormente por sentenza de 18 de marzo de 1999 do Xulgado do Contencioso-Administrativo número 1 de Asturias.

Lei preconstitucional

O recorrente aduciu a falta de adecuación constitucional da normativa sancionadora, amparada segundo a sentenza recorrida na Lei de Protección do Medio Ambiente Atmosférico de 1972 e no regulamento sobre actividades molestas insalubres, nocivas e perigosas, aprobado por decreto de 1961.

A sentenza do TC, da que foi relatora o presidente deste tribunal, Manuel Jiménez de Parga, chega á conclusión de que a infracción prevista na ordenanza ten cobertura legal na lei de 1972 si tense en conta que o ruído pode ser cualificado como “partículas ou formas contaminantes” ou mesmo como “forma de enerxía” que se emite á atmosfera e implica “risco, dano ou molestia grave paira as persoas e bens de calquera natureza”.

A constitucionalidade da ordenanza foi, pois, a escusa para que o TC pronunciásese sobre o efecto da contaminación acústica na saúde. O Tribunal lembra “a relevancia que adquiriu a protección dos dereitos fundamentais vinculados coa saúde, a integridade física e moral, a intimidade persoal ou a inviolabilidad do domicilio, é dicir, os máis directamente relacionados coa calidade de vida”. A xuízo do Constitucional, convén considerar a posible incidencia que o ruído ten sobre a integridade real e efectiva dos dereitos fundamentais acoutados.

Discrepancias de tres maxistrados

O TC entende que “o ruído, na sociedade dos nosos días, pode chegar a representar un factor psicopatógeno e una fonte permanente de perturbación da calidade de vida dos cidadáns e así o acreditan en particular as directrices marcadas pola Organización Mundial da Saúde (OMS) sobre o ruído ambiental”.

Engade que nelas se pon de manifesto as consecuencias que a exposición prolongada a un nivel elevado de ruídos teñen sobre a saúde das persoas, por exemplo deficiencias auditivas, aparicións de dificultades de comprensión oral, perturbación do soño, neurosis, hipertensión e isquemia, así como sobre a súa conduta social, en particular, redución dos comportamentos solidarios e incremento das tendencias agresivas”.

Os maxistrados Pablo García Manzano, María Emilia Casas Baamonde e Javier Delgado Barrio formularon un voto particular discrepante coa sentenza, xa que consideran que o recurso debeu haberse estimado e, por tanto, debeuse anular a sanción ao carecer de cobertura legal, xa que, segundo indican, a Lei de 1972 non comprendía o ruído no seu ámbito de regulación como confirma a Lei do Ruído de 2003.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións