Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Una carreira cara á igualdade

O acceso da muller ao mundo laboral acelerouse, pero as cifras mostran o longo camiño até a equiparación

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 15deAbrilde2002

Cincuenta e tres de cada cen estudantes universitarios son mulleres. En xeral, obteñen as mellores notas e prepáranse paira un futuro profesional no que de forma progresiva ocuparán postos de maior relevancia con salarios en bastantes casos algo inferiores aos dos homes. A esas raparigas queda un camiño por percorrer na equiparación completa no mundo laboral e o social, pero o que atoparán cando abandonen as aulas non se parece en nada ao que acharon as súas nais.

As cifras sobre a marcha da incorporación da muller á vida laboral e social reflicten que o camiño percorrido é moito, pero tamén que resta moito por percorrer. A despeito da maior presenza de mulleres nas aulas dos niveis máis altos do ensino, entre o profesorado (59,1% dos docentes) ou en corpos de elite da Administración, como a xudicatura (54,6% de xuízas), “quedan obstáculos culturais que son difíciles de superar”, di Ana Alberdi, responsable de Estudos do Instituto Vasco da Muller (Emakunde).

Obstáculos culturais, educación recibida, tradición… Son as únicas barreiras á equiparación, porque a lexislación prohibe expresamente calquera discriminación por razón de sexo. E aí a educación terá un papel fundamental na súa desaparición, como advirte Pilar Dávila, directora xeral de Emakunde: “É moi importante evitar que se sigan reproducindo os roles tradicionais. Ten que producirse un cambio de mentalidade xeral”.

De momento, son obstáculos de envergadura con efectos palpables: una muller cobra hoxe máis ou menos un salario que equivale a tres cuartas partes do dun home e ademais traballa en moitas ocasións cun contrato temporal ou a tempo parcial. E a súa presenza é ampla xusto naqueles sectores considerados femininos -a educación, a sanidade, os servizos en xeral-, mentres é moito máis reducida noutros como a industria, a construción ou as altas finanzas, xusto os estimados como tipicamente masculinos. “Necesitamos que haxa mulleres en postos de responsabilidade na industria e as tecnoloxías, debemos saír do nicho das carreiras femininas “, sostén Olga Algar, presidenta da Asociación de Empresarias e Directivas de Biscaia.

Desde a selección

A discriminación comeza con frecuencia na selección de persoal. “A maioría dos procesos son realizados por homes, o que inflúe de gran maneira no resultado final”, denuncia Dávila. “Se hai mulleres entre os preseleccionados, é porque teñen currículos moi bos”, di Alberdi. “Logo, mantéñense estereotipos sobre a maior dispoñibilidade horaria, ou paira viaxar ou estar fóra, dos homes, o que termina por propiciar a súa contratación”.

As cifras mostran que a chegada das mulleres a postos relevantes é maior no sector público que no privado. Incluso os datos poden ser enganosos: os estudos refírense a mulleres en cargos directivos en empresas de máis de dez traballadores. O que sucede é que mentres xa non é estraño atopalas en cargos de responsabilidade en pequenas sociedades, segue sendo excepcional achalas nas grandes corporacións. A explicación, paira Dávila, é que as estruturas organizativas seguen “fortemente masculinizadas” e “os homes tenden a conservar paira si os postos de poder”. Amparo Moraleda, presidenta de IBM paira España e Portugal, e Ana Patricia Botín, que está á fronte de Banesto, son dúas excepcións moi importantes, e poida que con capacidade de enganche nese mundo masculino.

Con todo, a invisibilidad da muller é patente tamén en sectores onde a súa presenza é maioritaria. No ensino, por exemplo, son maioría, pero a súa presenza nos cargos de alta representatividade, como o de reitor universitario, segue sendo mínima. Ana Alberdi explícao: “A expectativa principal dunha muller non está só no triunfo profesional. Os homes, en cambio, están educados paira iso. E pese ao tópico sobre as dificultades que poden ter as mulleres paira afrontar horarios inacabables, cando chegan a eses postos de gran responsabilidade demostran que o exercen coa mesma dedicación que un home”. “Iso é algo do que hai que concienciar ás empresas”, apunta Algar.

Rápidos avances

Paira cando entón a plena equiparación? Conscientes de que o camiño percorrido é notable pero o que falta tamén (España é aínda o segundo país da UE coa taxa de actividade feminina máis baixa), as mulleres creen que é ilusorio fixar calquera prazo inferior a dez anos. De momento, as cousas avanzan con máis rapidez no sector público e na política. Pero “si falamos de empresas importantes, vai haber poquísimos cambios a medio prazo”, laméntase Ana Alberdi. Aínda que, como di Olga Algar, a plena equiparación só chegará cando haxa moitas mulleres enxeñeiros e arquitectos, e “tamén graduados en Formación Profesional”.

Acceder a traballos que ao longo da historia foron coto privado dos homes tampouco debe supor de maneira xeral una masculinización no carácter das mulleres. Desde hai tempo, algúns estudos detivéronse a analizar como certas mulleres desenvolven una maior agresividade e una aberta competitividade -trazos de carácter propios dos homes- cando acceden a postos de gran responsabilidade. Nin Algar nin Alberdi creen que se dea en moitos casos, pero de todos os xeitos defenden o estilo feminino -“máis conciliador, máis dialogante”- como parte do saber facer das mulleres. “E temos máis capacidade de resistencia; moitos homes derrubaríanse ante circunstancias que una muller é capaz de resistir”, conclúe Algar.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións