Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Educación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A NASA detecta moléculas de auga na superficie da Lúa

Os científicos achan tamén xeo puro en latitudes insólitas de Marte

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 25deSetembrode2009

As últimas observacións espaciais de varias misións internacionais parecen confirmar a presenza de auga na superficie da Lúa. Este achado obriga á comunidade científica a revisar a idea de que este satélite é un astro árido e inerte. Por outra banda, atopouse xeo puro en Marte, lonxe dos polos marcianos onde se cría confinado. A revista “Science” publica ambos os descubrimentos.

Instrumentos da NASA a bordo da sonda india “Chandrayaan-1”, lanzada a finais de 2008, e espectrómetros instalados nas sondas “Cassini” e “Epoxi” confirmaron a existencia de auga ao analizar a luz que reflicte a superficie da Lúa e detectar lonxitudes de onda compatibles coa ligazón química entre dúas moléculas de hidróxeno e un de osíxeno (H2Ou). Só se puideron captar detalles nun nivel moi superficial da cortiza lunar, apenas uns poucos centímetros baixo a superficie, pero suficientes, segundo os científicos, para deducir a presenza de auga, que antes se cría limitada a algúns cráteres en sombra perpetua nos polos da Lúa.

“Cando dicimos que hai auga na lúa non falamos de lagos ou océanos. Auga na lúa significa moléculas de auga e hidróxilo (un átomo de hidróxeno e outro de osíxeno) que interactúan con moléculas de po e roca nas capas superiores de maneira específica”, explica Carle Pieters, geóloga da Universidade de Brown e autora principal dun dos artigos publicados. Aínda se descoñece a orixe certa desas moléculas de auga, que poderían ser de orixe exógeno, provenientes doutros corpos externos como meteoritos ou cometas impactados contra a superficie lunar, ou endóxeno, desde o interior do satélite.

A existencia de auga tamén podería relacionarse cos ventos solares, mantén outro dos participantes no traballo, Larry Taylor, da Universidade de Tennessee. O proceso de fusión nuclear natural do Sol emite un constante fluxo de partículas, protones sobre todo, que reaccionan co osíxeno do chan e crean moléculas de auga. A presenza destas, aínda que limitada, abre novas expectativas ao renovado interese por futuras misións á Lúa e, talvez, para a creación de bases habilitadas coa tecnoloxía necesaria para extraer auga ou obter aire respirable. “Se se puidese estrujar un metro cúbico de chan lunar, obteríase un litro de auga”, apunta Taylor.

Xeo puro en Marte

O segundo achado está relacionado con Marte. As cámaras doutra sonda da NASA, a “Mars Reconnaissance Orbiter”, identificaron o ano pasado cráteres recentes provocados polo impacto de meteoritos contra a superficie marciana. A sorpresa chegou cando se descubriu a existencia de xeo no fondo dos buracos. Coñécese a que hai xeo baixo a superficie dos polos do planeta vermello, pero descubriuse que os cráteres xeados están en latitudes insólitas, moi preto do ecuador, onde antes non había constancia algunha nin se esperaba “dado o clima actual de Marte”, indica Shane Byrne, da Universidade de Arizona.

Outro dato sorprendente é o grao de pureza do xeo exposto polo impacto do meteorito. Dado que a auga acumúlase baixo a superficie, nun primeiro momento creuse que sería unha mestura ao 50% de po e xeo. Máis tarde determinouse, “polo tempo que tardou o xeo en desaparecer, que había só un 1% de po e o 99% restante era xeo puro”, asegurou Byrne. Este xeo é unha reliquia dun clima pasado moito máis húmido en Marte non hai tanto tempo. “Quizá só uns miles de anos atrás”, agrega.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións