Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Educación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A probabilidade de que se repita un terremoto é menor canto máis tempo transcorreu desde o anterior, segundo unha investigación

O estudo, inspirado nas ciencias da complexidade, conclúe que existe una relación entre os intervalos de tempo dentro sismos consecutivos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 05deMarzode2004

A probabilidade de que en calquera zona do mundo repítase un terremoto é menor canto máis tempo transcorreu desde o anterior, segundo conclúe un estudo dirixido polo investigador Álvaro Curral, da Universidade Autónoma de Barcelona (UAB), que aparecerá publicado na revista “Physical Review Letters”. Por primeira vez observouse que existe una relación entre os intervalos de tempo entre terremotos consecutivos, que obedece a unha distribución de probabilidade universal.

Esta situación suxire a existencia dun mecanismo físico simple, que regula o proceso de xeración de terremotos. Paira levar a cabo o seu estudo, inspirado nas ciencias da complexidade, Álvaro Curral dividiu a superficie da Terra en rexións, considerando os intervalos de tempo entre todos os terremotos consecutivos catalogados paira cada una das zonas.

Ao analizar a distribución de probabilidades destes intervalos de tempo, Curral descubriu que, aínda que son aleatorios, os terremotos están descritos por unha lei universal que tende a agrupalos durante un prazo moi longo de tempo. Esta tendencia a agruparse aparece nas análises estatísticas dos datos catalogados desde a década dos 70, independentemente das intensidades consideradas (desde 2 até máis de 6,5 graos na escala Richter).

“Canto máis tempo leva esperando o autobús, menos quedará para que chegue, pero os terremotos non cumpren esta regra”, explica Álvaro Curral. “Canto máis tempo leva esperando un terremoto, podémonos relaxar, dado que o risco decrece. Isto é así polo fenómeno de agregación dos terremotos no tempo”, engade.

O caso de Parkfield

Isto ten claras implicacións paira modelos que avalían o risco sísmico, xa que en moitos casos asumen una ocorrencia cuasiperiódica, “o que lles leva a que o risco aumente co tempo”, comenta o investigador. O exemplo máis claro deste fracaso é o caso de Parkfield, una pequena cidade estadounidense situada ao bordo de fállaa de San Andrés, onde tiveran lugar terremotos a un intervalo aproximado de 22 anos.

O último que se rexistrou foi en 1966 e esperábase que o próximo aparecese a finais dos 80 ou principios dos 90. “Destináronse grandes medios económicos e técnicos paira estudalo, pero aínda hoxe están a esperar o terremoto”, indica Álvaro Curral.

Desde a perspectiva deste investigador, os terremotos nunca se poderán predicir como as eclipses, con moitos anos de antelación, pero tampouco como o tempo meteorolóxico. “O único que se poden facer son previsións probabilistas”, destaca o experto.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións