Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Educación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Dime como aprendes e saberei como ensinarche

Detectar o estilo de aprendizaxe preferente de cada alumno resulta de gran axuda para desenvolver a tarefa docente

A uns dánselles mellor as Matemáticas, a outros as Ciencias e a outros a Lingua; non é cuestión de gustos. A preferencia e habilidade que poden ter os estudantes por determinadas materias relaciónase directamente co estilo de aprendizaxe para o que están máis capacitados e co modo no que captan mellor a información que lles transmiten na escola. Se o profesor é capaz de pescudalo, poderá orientar os seus ensinos para facilitar a adquisición de coñecementos dos seus alumnos e desenvolver neles as habilidades para as que estean menos capacitados.

Desde bebés os nenos xa empezan a mostrar as súas preferencias por distintos tipos de actividades; algúns poden pasarse as horas observando as páxinas dun libro de contos, mentres que outros se entreteñen con calquera xogo de pezas ou quebracabezas no que teñan que utilizar as súas mans para recompolo. Hai nenos, mesmo, que parecen divertirse máis sempre que nos seus xogos a música ou outro elemento sonoro forme parte deles. Esta forma de xogar ou de pasar o tempo, perceptible desde a infancia, é xa característica do estilo ou modo de aprendizaxe preferente que pode chegar a mostrar un neno máis tarde, durante a súa etapa escolar.


Se se coñece o estilo cognitivo prevalente nun alumno, será máis fácil guiarlle na súa tarefa de aprender

Como afirman Ofelia Contreras e Ana Elena do Bosque no seu manual ‘Aprender con estratexia’, “cada persoa aprende de forma diferente ás demais, utiliza diversas estratexias, con distinto ritmo e maior ou menor eficacia, aínda que se teña o mesmo nivel de instrución, a mesma idade ou se estude o mesmo tema”. É o que se denomina o estilo cognitivo, que corresponde ao modo de representar, procesar e recuperar a información que utiliza cada un de forma preferente, é dicir, a maneira na que mellor leva a cabo a aprendizaxe. Deste xeito, se se coñece o estilo cognitivo que prevalece nun alumno, será máis fácil guiarlle na súa tarefa de aprender. Reafírmanse así as habilidades para as que está máis capacitado con tarefas acordes a elas e tentando incentivar os modos de aprendizaxe que ten menos desenvolvidos.

Hai distintos modos de clasificar os estilos de aprendizaxe, como a teoría das intelixencias múltiples de Gardner, que identifica como se procesa a información de acordo á intelixencia que se empregue (lingüística, lóxico-matemática, espacial, corporal, musical, etc.), ou a chamada roda de aprendizaxe de David Kolb, que clasifica aos alumnos segundo o modo que utilizan a información que reciben na aula en activos, reflexivos, pragmáticos ou teóricos. Con todo, antes de procesar ou utilizar a información transmitida polo profesor, o estudante debe superar unha fase imprescindible: seleccionar a información que recibe. Neste caso fálase do modelo VAK de aprendizaxe, segundo o cal se pode distinguir entre alumnos visuais, auditivos ou kinestéticos.

O modelo VAK de aprendizaxe

O modelo VAK (visual-auditivo-kinestético), baseado no sistema de Programación Neurolingüística que describe como traballa e estrutúrase a mente humana, establece tres categorías de alumnos en función do modo no que a este lle chega a información que recibe do exterior:

Estudante visual: é o estudante que aprende mellor cando le ou ve a información representada dalgunha maneira, xa sexa a través dos libros de texto, na lousa ou nos apuntamentos.

Estudante auditivo: o alumno auditivo aprende mellor sempre que recibe as explicacións oralmente e pode repetilas ou explicarllas a outros.

Estudante kinestético: este tipo de estudante asocia a información que recibe aos sentidos do gusto, tacto e olfacto, é dicir, ás sensacións e movementos corporais. Son alumnos pragmáticos que aprenden mellor cando experimentan a información.

Estímase que un 40% das persoas son visuais, un 30% auditivas e outro 30% kinestéticas. Isto non quere dicir que utilicen sempre de forma exclusiva unha destas formas para procesar a información que reciben, senón que teñen máis facilidade para retela e repetila despois se a adquiren por unha destas vías de aprendizaxe. Así, hai persoas que teñen máis facilidade para lembrar imaxes concretas, como caras ou fotografías, outras que teñen máis capacidade para reter melodías, ou recoñecer voces e sons, e outras que son capaces de aprender de forma sinxela unha coreografía ou realizar unha actividade deportiva. Poden realizar calquera destas actividades, aínda que algunhas delas resúltanlles máis fáciles que outras.

Deste xeito, cando un profesor imparte a súa lección en clase, de acordo á forma en que o faga, uns alumnos serán máis receptivos que outros á información que reciben. En termos xerais, no colexio téndese a privilexiar os sistemas de representación visual e auditivo sobre o kinestético, por iso é importante que os docentes teñan en conta os distintos estilos de aprendizaxe á hora de planificar os seus ensinos, tentando utilizar o tres sistemas na aula.

Os docentes deben tentar utilizar o tres sistemas de representación de maneira conxunta na aula

Hai un bo número de actividades que os docentes poden utilizar na aula conxuntamente para abarcar o tres sistemas de representación. Para traballar a representación visual é bo que anoten na lousa o que explican de forma oral, que utilicen distintos soportes visuais para acompañar a información, como presentacións ou fotografías e encargarlles tarefas de lectura. Na representación auditiva, é primordial realizar exposicións orais, que os alumnos lean en voz alta os libros de texto en clase, realizar exercicios de ditado ou dar instrucións verbais e fomentar o dialogo en clase. Por último, para reafirmar a representación kinestética pódense utilizar xestos para acompañar as instrucións orais, incluír prácticas e experimentos reais nas actividades teóricas ou realizar representacións con xogos que impliquen movemento.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións