Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Educación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Dislexia

Estímase que afecta a un de cada dez nenos, moitos deles non diagnosticados que a padecerán durante toda a vida

Albert Einstein e Alexander Graham Bell tiñan algo máis en común que o seu amor á ciencia e un nome que empezaba por ‘a’: eran disléxicos. Un trastorno que compartían con outros personaxes tan coñecidos como Walt Disney, Thomas A. Edison e Leonardo dá Vinci, e que afecta ao 10% da poboación. Os especialistas aseguran que a dislexia non se pode diagnosticar ata que o neno ten entre cinco e oito anos, pero advirten de que aínda hoxe moitos casos pasan desapercibidos disfrazados como problemas de hiperactividade ou fracaso escolar. As dificultades á hora de ler e escribir que presentan os disléxicos supoñen una importante traba paira a aprendizaxe e tradúcense nun sobreesfuerzo académico que non se ve reflectido nas cualificacións. Como consecuencia, o neno perde a autoestima e é frecuente que a dislexia asóciese con problemas de depresión nos menores.

Como detectala no neno

A dislexia é una dificultade específica paira aprender a ler e escribir. A súa incidencia na poboación estímase nun 10%, cun 4% de extremadamente disléxicos e un 6% de mediana ou moderadamente disléxicos, e trátase dun trastorno que acompaña durante toda a vida a quen o padece. Asegura José Ramón Gamo -logopeda, neuropsicólogo e director do Centro de Atención á Diversidade (CADE)- que os nenos disléxicos “teñen una capacidade intelectual media ou por encima da media”, aínda que recoñece que a dificultade na comprensión dos escritos carréxalles un atraso de aprendizaxe de dous anos con respecto ao resto dos seus compañeiros. “Por tanto, antes do oito anos é imposible diagnosticar o problema. Este é un aspecto fundamental porque se adoitan cometer moitos erros na detección das dificultades lectoras en nenos menores e identificalas como dislexias”, sinala.

/imgs/2006/12/dislexia1.jpg

Paira a psicóloga infanto-xuvenil Helena Alvarado, a dislexia pódese detectar antes do acceso á ‘lectoescritura’. “De feito -afirma-, ao catro ou cinco anos hai una serie de síntomas que poden servir de indicadores de alarma paira os pais”. Estes sinais son aquelas que están relacionadas co nivel de comprensión e linguaxe do neno xa que, especifica Alvarado, “é habitual que ao catro anos un neno fale con fluidez e teña una capacidade lingüística que, no caso dos nenos disléxicos, non se produce”. “Ademais -prosegue-, estes nenos adoitan ter problemas no momento de memorizar cancións, problemas de ritmo, falta de concentración e, mesmo, cústalles facer un puzzle por moi sinxelo que sexa”.

A orixe da dislexia non está claro. Parece radicar nunha alteración neurobiológica, una disfunción cerebral, que en máis da metade dos casos é hereditaria e obriga, por tanto, a estudar a historia dos proxenitores antes de tratar ao seu fillo na consulta do especialista. “Sempre hai que preguntar aos pais se hai algunha historia similar nun familiar próximo”, ratifica Helena Alvarado. Pola súa banda, Mireia Golobardes e Elisenda Jardí, do centro Cedipte-psicologia, explican que “as dificultades de lectura nos nenos están causadas por un déficit no procesamiento perceptivo”, mentres que “os problemas paira aprender a ler están causados por unha dificultade paira adquirir e almacenar no cerebro o recordo visual das palabras e as letras”. Precisamente, esta disfunción é a que dificulta a tarefa de acceder a ler palabras, tanto as que son coñecidas ou moi frecuentes e pódense recoñecer pola ortografía (dislexia visual ou dislexia ortográfica), como as palabras menos frecuentes pero que se len traducindo os sons das letras que as compoñen (dislexia fonológica) ou ambas as (dislexias mixtas).

Todas estas características derivan nunha serie de síntomas como son a dificultade no recoñecemento das palabras, a súa invención, omisión, confusión ou investimento dalgún son ou letra, como o ‘d’ pola ‘b’, ou a ‘p’ pola ‘q’. Ademais, aínda que non hai dous nenos disléxicos iguais, segundo lembra Alvarado, outras características que presentan son a falta de habilidade paira lembrar nomes; diferente maneira de coller o lapis, que presionan demasiado sobre o papel; dificultade paira atarse os cordóns, patinar ou montar en bicicleta; manteñen mal o equilibrio; teñen mala memoria a curto prazo pero excelente a longo prazo; oído moi fino; dificultade paira realizar operacións matemáticas ou aprender a manexar o reloxo; mala orientación; soño moi lixeiro ou moi profundo; gran curiosidade e creatividade. Una multitude de detalles descritos aínda que, subliñan desde a Asociación Dislexia e Familia (Disfam), “na actualidade a dislexia continúa sendo a gran descoñecida e non existe una lexislación que ampare aos nenos e nenas con dislexia no marco educativo“.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións