Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Educación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Pais permisivos: onde está o límite?

Os psicólogos aconsellan que os pais eduquen aos seus fillos e fillas con autoridade, pero marcando uns límites razoables

O 40% dos pais asegura sentirse desbordado polos problemas dos seus fillos e fillas. Resúltalles difícil educarlles e, nalgúns casos, o medo a repetir o modelo autoritario no que foron criados deriva nun exceso de permisividad. Como consecuencia, durante a adolescencia son frecuentes os problemas de disciplina, pero non é fácil comezar a impor regras a esta idade tan difícil. Os nenos deben ter uns límites ou pautas que lles marquen o camiño que deben seguir, sen afogarlles nun mundo de imposicións, tal como aseguran os psicólogos e educadores. Paira iso, os pais e nais deben establecer estas normas de maneira razoada, adaptalas a cada idade e ser firmes nas súas decisións. Se non se ten un proxecto claro, é máis fácil claudicar.

Autoritarismo versus permisividad

/imgs/2006/12/padrespermisivos01d.jpg

O 15% dos pais e nais non están satisfeitos coa educación dos seus fillos: creen que estes se mostran “poucas veces ou nunca” tal como quixeron educarlles. Esta é una das conclusións do informe ‘Comunicación e conflitos entre fillos e pais’, editado pola Fundación de Axuda contra a Drogadicción (FAD) en 2003, que xa entón plasmaba a dificultade dalgúns proxenitores paira entender e educar aos seus fillos, especialmente cando son adolescentes. Segundo o estudo, os pais sitúanse entre o ideal -o 97% cre bastante ou moi importante manter unhas boas relacións familiares- e o real -case un 40% di sentirse desbordado polos problemas cos seus fillos ás veces ou con frecuencia e un 16%, con frecuencia ou sempre-. A profesora Àngels Geis, da Facultade de Psicoloxía da Universidade Ramón Llull, en Barcelona, considera que “non está ben xeneralizar”, aínda que recoñece un “cambio de prioridades nalgúns pais, que pon o seu tempo por diante do tempo que dedican aos fillos”. “Hai moitas familias que se preocupan moito pola educación dos seus fillos e que o están facendo moi ben, pero outras traballan tantas horas fóra de casa que, cando están nela, adoitan atoparse moi cansas e non teñen humor paira educar aos seus fillos”, explica.

Neste segundo grupo, Geis inclúe aos pais que deixaron de educar ou o fan dunha maneira menos constante. Son familias que non seguen o compás dos fillos, “senón que obrigan a estes a ir detrás da familia como poidan”, e que delegan en coidadores, avós ou outros referentes a responsabilidade de educar. “O resultado desta práctica son nenos e nenas con moitos referentes ao longo da súa vida, cada un deles cunhas pautas diferentes á hora de impor os seus límites, o que lles leva a facerse unha lea e acabar facendo o que lles dá a gana”, afirma a profesora. Respecto da posible autoridade ou permisividad dun e outro modelo, precisa que as familias “saben máis ou menos que a autoridade inxustificada non ten sentido”, aínda que lamenta que “nalgúns casos pasouse ao outro extremo, a dicir que os nenos teñen liberdade e saben decidir, e a non porlles límites, porque cando non hai límites é cando a relación vai mal”. “Distínguense tres reaccións: os pais que se salguen do modelo de autoridade e deixan aos nenos que fagan o que lles dea a gana, os que saben que hai que marcar límites pero non saben como e os que queren marcar límites, pero acaban reproducindo os patróns antigos, polo que están insatisfeitos”, aclara.

Non hai regras fixas paira todas as familias, cada una é diferente, pero a clave está en atopar o punto intermedio entre autoritarismo -diferente de autoridade- e permisividad.Non hai regras fixas paira todas as familias, cada una é diferente, pero a clave está en atopar o punto intermedio entre autoritarismo -diferente de autoridade- e permisividad Hai que ter claro que non se pode tratar a un neno como un adulto pequeno, pero que tampouco se lle demostra máis amor cando se lle conceden todos os caprichos. Neste sentido, Amparo Novo, membro da Federación Española de Sociología e profesora da Universidade de Oviedo, asegura que “a autoridade non se expresa a través da imposición” e defende a “negociación” baseada na comprensión mutua de valores, actitudes e modelos de comportamento”. “A familia é susceptible de transmitir modelos de comportamento que vaian desde un exceso de permisividad a un exceso de autoridade, aínda que ambos os extremos non son para nada desexables na formación de identidade dos nenos. Por iso, ha de evitarse tanto una conformidade excesiva, como priorizar una relación baseada en condutas excesivamente punitivas”, aconsella. Cando os pais ceden continuamente ante os fillos, estes non adoitan interiorizar o significado de frustración e descoñecen como enfrontarse aos problemas. Pola contra, cando se impoñen demasiadas regras, córrese o risco de que os fillos crezan inseguros e cunha personalidade dependente.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións