Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O interior da lúa contén tanta auga como o manto superior da Terra

Este achado desafía as suposicións de como se formou o astro
Por mediatrader 29 de Maio de 2011

O interior da lúa contén tanta auga como o manto superior da Terra, o que supón unha cantidade 100 veces superior á que se cría, segundo un estudo desenvolvido por científicos da Institución Carnegie. Os científicos descubriron a auga no magma lunar, concretamente atrapada nos cristais que se atopan no interior de diminutas contas de vidro volcánico que saen á superficie debido ás erupciones que sofre periodicamente o satélite.

A verdadeira importancia deste achado reside en que “desafía as suposicións de como se formou a Lúa e cal é a orixe da auga conxelada que o astro posúe nos seus polos, do mesmo xeito que a Terra”, indicaron os autores do traballo. Neste sentido, o investigador James Van Orman sinalou que “o interior da Lúa parece ser bastante similar ao interior da Terra” xa que os datos analizados determinaron que as concentracións de auga e elementos volátiles como o flúor, cloro e xofre no magma lunar son “case idénticos” ás concentracións que se rexistran no magma solidificado no medio do océano na Terra.

Este descubrimento, publicado na revista “Science”, reforza a teoría de que a Lúa e a Terra teñen “unha orixe común” que, segundo explicou Van Orman, defenden algúns científicos e que se basea en que un gran impacto nas orixes do planeta provocou a expulsión de materias á órbita das que se formou a Lúa. Con todo, esta teoría ten tamén os seus “fallos”. Algúns científicos aseguran así que un impacto como o que se describe nesta teoría debería acabar coa auga debida á calor, polo que non podería formar parte do satélite.

O geoquímico do Carnegie Erik Hauri defendeu outra das teorías que tamén poden solucionarse tras este achado. A xuízo de Hauri, a cantidade de auga achada na lúa debería “obrigar” aos científicos a considerar a actividade volcánica como unha posible fonte do xeo que se atopan nas sombras dos cráteres nos polos.