Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Educación

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Fuensanta Onrubia, Directora Académica da Escola Navarra de Teatro

A formación teatral xa forma parte da educación en moitos colexios

Só con ouvila pódese sentir que Fuensanta Onrubia cre no teatro e nos beneficios que a expresión dramática pode proporcionar, non soamente aos que queren facer do teatro a súa profesión, senón tamén a todos aqueles que senten a necesidade de expresarse e gozar con esta actividade.

Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Navarra, Fuensanta comezou a súa traxectoria no ámbito teatral participando como actriz en distintas montaxes durante os seus estudos, unha traxectoria que lle levou no ano 2000 ao cargo de Directora Académica da Escola Navarra de Teatro, posto que segue ocupando na actualidade. Esta escola, ademais de ofrecer unha formación integral de futuros actores profesionais, imparte formación teatral por centos de escolares nos seus propios colexios e a decenas de persoas de todas as idades a través de talleres e cursos de iniciación ás técnicas teatrais.

A formación teatral ten un enfoque unicamente profesional?

Non necesariamente. Ademais daqueles que se penetran nunha escola de teatro para dedicarse profesionalmente a iso, cuxa finalidade é comunicarse co público, existe un amplo grupo de xente que demanda un espazo e unha formación para relacionarse co teatro, pero con outra finalidade.

Cal?

A expresión dramática, que responde a unha necesidade individual de expresarse utilizando para iso as ferramentas teatrais. En forma de talleres e a través destas ferramentas trabállase na formación integral da persoa como individuo, non para porse diante dun público.

Que beneficios reportan estes talleres?

A integración nestes talleres produce aos seus participantes moito pracer, failles un pouco máis felices en xeral. Hai que ter en conta que a través deles permíteselles expresarse nun grupo onde non hai xuízos de valor, onde non se ten a sensación de que che vas a expor a un público que che vai a valorar, de modo que carece da presión que ten o teatro en si.

No caso dos adultos, que buscan nos talleres de teatro?

Moitos adultos atopan nos talleres simplemente un tempo para gozar, para desconectar da vida diariaMoitos adultos atopan nos talleres simplemente un tempo para gozar, para desconectar da vida diaria, para eles é un complemento para expresarse a través do teatro. Noutros casos o achegamento responde a unha vocación frustrada, algo que dalgunha maneira tapouse durante o proceso de crecemento e no paso á vida de adultos, na que se van abandonando moitas cousas que de nenos nos producían pracer; de feito, hai adultos que son valentes e apostan polo teatro, cambiando totalmente a súa orientación profesional.

E aos nenos que lles motiva a participar nestas actividades?

Moitas veces detectamos que a necesidade de participar nestes talleres non é tanto dos nenos como dos pais, que se expoñen que esta actividade pode ser beneficiosa para aqueles fillos que mostran algunha “carencia” á hora de relacionarse ou comunicarse en sociedade, e teñen razón. Aínda que ao principio estes nenos móstranse reticentes, a experiencia dinos que ao final, a través do xogo e a dinámica de grupo, conséguense moitas cousas que noutros ámbitos académicos non xorden.

Como se enfocan os talleres infantís?

No teatro tentamos propiciar un espazo e un tempo para que os nenos poidan xogar xuntos en grupoConsiderámolos espazos de goce e pracer. Non nos gusta potenciar os casos en que os pais chegan dicindo “este neno saíu actor”, cremos que esa actitude coloca aos nenos nunha posición que non lles corresponde. No teatro o que tentamos é propiciar un espazo e un tempo para que os nenos poidan xogar xuntos en grupo, pero non buscamos corrixirlles nin reconducirlles, senón darlles liberdade para expresarse e participar en actividades grupales, nas que por desgraza cada vez participan menos.

Son actualmente máis permisivas as familias ante aqueles membros que queren enfocar a súa traxectoria cara á interpretación?

Mentres son pequenos si, pero cando se deciden por esta afección de forma profesional aínda hai reticencias. Hai alumnos que contan que os seus pais levaron un gran desgusto cando se decataron de que se querían dedicar profesionalmente á interpretación, en certo xeito porque son conscientes de que a vida de actor é dura e complicada.

É realmente tan duro o panorama profesional do actor?

A situación laboral pode depender en parte do lugar en que che atopes. En grandes cidades adoita ser máis fácil atopar oportunidades laborais na profesión de actor, iso si, tamén contando con que hai máis competencia. Con todo, en cidades de provincias o panorama é máis complicado, o 95% dos profesionais que se dedican ao teatro xeralmente teñen que ter outra actividade profesional complementaria que lles permita subsistir como actor.

Hai que telo moi claro entón para decidirse por este camiño profesional.

Esta formación é moi esixente, compromete moito e quen a elixe ten que pór moito do seu parteNon necesariamente. Hai xente que non ten a decisión moi clara, entra na escola e eles mesmos durante o proceso de formación danse conta de que non valen para iso, que non responde as súas expectativas. Esta formación é moi esixente, compromete moito e quen a elixe ten que pór moito do seu parte, por iso, durante o percorrido formativo clarifícase moito a vocación e ao final quedan os que realmente eran actores ou actrices.

Entón o ser actor ou actriz leva dentro?

Eu creo que si. A escola dáche logo ferramentas para desenvolver as capacidades de interpretación, para mellorar a técnica, para completar, descubrir e explorar as facultades teatrais, pero se non tes estas capacidades intrínsecas, é moi complicado. En teatro normalmente o que quere ser actor ou actriz é porque o era xa desde o principio.

Sen espectadores non hai actores, como está a afección en España?

Hai que partir de que a afección polo teatro é algo que non se pode impor, é algo moi persoal; o achegamento ao teatro, para garantir unha continuidade, sempre ten que ser por pracer. Nese sentido, creo que en España se avanzou, xa que se está espertando a afección polo teatro en idades moi temperás, de feito, en moitos colexios xa hai unha conciencia de que a formación teatral forma parte da educación do alumno, e isto a longo prazo vai beneficiar ao panorama teatral.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións