Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Educación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

San Sebastián contará cunha plataforma de investigación biotecnológica con perspectivas moi ambiciosas e pioneira nalgúns aspectos

Este proxecto busca fabricar medicamentos paira todo tipo de enfermidades a partir de experimentos en peces cebra e en células nai

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 16deXuñode2004

O prestixioso experto en bioloxía do desenvolvemento e medicamento regenerativa Juan Carlos Izpisúa, que actualmente traballa no Instituto Salk (California), vai crear una plataforma de investigación biotecnológica no Parque Tecnolóxico de Miramón, en San Sebastián. Institucións e empresas vascas xa se comprometeron con este proxecto paira o cal se conta cun investimento inicial de 14 millóns de euros.

A plataforma, que podería estar en funcionamento este mesmo ano, articularase a través da Fundación Inbiomed, que se atopa en Miramón e que até agora centrara a súa actividade científica na área da oncoloxía. Este proxecto ten unhas perspectivas moi ambiciosas e nalgúns aspectos é pioneiro no mundo. Trátase de investigar e experimentar en peces cebra e en células nai os xenes e compostos químicos que permitan fabricar medicamentos paira todo tipo de enfermidades.

Izpisúa sinala que esta plataforma traballará en rede, ao unísono con outros centros do mundo. “Non exclúo que o fagamos tamén en Barcelona porque agora trátase de traballar de xeito conxunto, e estamos a tratar de pechar un consorcio entre catro ou cinco laboratorios de todo o mundo”.

Os centros que poderían entrar no consorcio con Inbiomed son o Salk, a Universidade de Harvard, a Universidade de Columbia, o Instituto Karolinska (Estocolmo), e o Instituto Rik (Xapón). “Son institucións que están a facer esforzos similares aos que queremos facer aquí, e xunto a elas chegaremos máis lonxe que se o facemos sós”, asegura o investigador.

Enfermidades cardiovasculares

“Aínda temos que decidir cales son as patoloxías máis apropiadas, aínda que o que si está decidido é que entraremos de cheo nas cardiovasculares, que son as máis importantes que afligen á sociedade occidental”, indica Izpisúa. “Se temos modelos no peixe cebra ou en células nai de alteracións cardiovasculares e cribamos a gran escala xenes e compostos que poidan curar ou aliviar esas enfermidades, obteremos un coñecemento do que agora mesmo carecemos”.

O feito de que se vaia a experimentar co peixe cebra e non con células ou ratos, como se fai na maioría dos casos, explícao Cristina Garmendia, presidenta da empresa Genetrix (Madrid) e una das impulsoras do proxecto: “A saída dun fármaco ao mercado é un proceso que dura 15 anos desde que identificas un posible xene ou diana terapéutica ata que se obtén o fármaco licenciado. Paira iso tes que cribar e investigar de 5.000 a 10.000 moléculas. Só una sairá ao mercado. Co peixe cebra e mediante a combinación de programas bioinformáticos e robóticos, pódense experimentar millóns de compostos”.

Ademais, non é o mesmo ensaiar cunha célula que cun ser vivo. “Cando experimentas cunha célula non sabes si o resultado será igual cando o transfiras a un animal. Así, experimentar co peixe cebra permíteche investigar con máis seguridade, sen botar tiros ao aire”, precisa Garmendia. Izpisúa engade que o peixe cebra facilita a combinación de compostos e sustancias con células nai. “Hai determinadas células que cando lles aplicas un produto, este non é tóxico, pero cando o levas a un corpo humano si o é. Se experimentas con células nai do peixe podes evitar o proceso posterior, no caso de que o primeiro resultado sexa tóxico”.

A terceira vantaxe de experimentar co peixe cebra é a súa transparencia. “Por exemplo, o desenvolvemento embrionario do rato é interno, non visible, e o seu progenie é de seis a nove crías, mentres que o peixe cebra adoita ter entre 50 e 200 ovos, externos e transparentes, co que á hora de tratalos con moléculas pódese visualizar o proceso externa e internamente”, subliña o científico. Esta visibilidade permite “abarcar máis, moito máis, con miles ou millóns de compostos que noutro animal ou non o podes facer ou se o puideses, custaría miles de millóns de pesetas”, agrega.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións