Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Envío de trucos de receitas

Envío de trucos de receitas

As tatuaxes, eses debuxos máis ou menos artísticos que se inmortalizan con tintas de cores debaixo da pel, ademais de enfrontar a pais do século pasado cos millennials e -non digamos- cos alevíns da xeración Z, teñen unha propiedade: son para sempre. Xa existían no Neolítico, fai máis de 5 000 anos: Ötzi, o home das neves que apareceu momificado en 1991 nos Alpes, levaba as costas e os xeonllos coma un futbolista moderno, calladas de tinta. Seguramente tiñan moito que ver con símbolos tribais ou gremiais (era cazador), lonxe da función estética de hoxe.

A esta moda de vocación perenne que se disparou nos últimos 15 anos, sumouse outra transitoria, a maquillaxe permanente, que debuxa cellas, contornos de beizos e ata marca a liña dos ollos ( eyeliner ) coa promesa de gozar dunha mirada magnética sen ter que recorrer á maquillaxe diaria. Ao contrario do que suxire o seu nome, aquí o debuxo non é (de todo) permanente: desaparece co tempo. En xeral, nun ou dous anos. A maquillaxe permanente tamén colorea a pel, pero só a súa capa máis superficial (epiderme). Ademais, as tintas que usa conteñen excipientes (glicerina, auga…) que permiten que o organismo as asimilen. Tamén varía a composición das cores, que non son tan vivas coma nas tatuaxes, senón máis parecidos ás gamas empregadas na maquillaxe.

Sen cifras oficiais do sector, nin sobre o número de centros nin do de profesionais que realizan a maquillaxe permanente en España, os expertos recoñecen que estamos ante unha tendencia que crece: e non só entre mulleres, senón tamén entre os homes. As zonas máis demandadas son os ollos, seguidos das cellas (que se reenchen para aumentar o seu volume) e os beizos.

Esta técnica da micropigmentación, popularizada pola súa aplicación como método de maquillaxe facial semipermanente, tamén se emprega para corrixir cicatrices e queimaduras, e ata para reconstruír a aréola ás mulleres con cancro de mama. Os prezos non parecen aptos para todos os petos: oscilan entre os 300 e os 500 euros. E aínda hai que contar coas sesións de repaso.

UNHA MAQUILLAXE QUE CURA.

A maquillaxe permanente como método reparador tivo durante anos un fondo benéfico. A iniciativa #AreolaSolidaria, da Asociación española de micropigmentación estética, paramédica y oncológica, que realiza a reconstrución de mamila de forma gratuíta a todas aquelas persoas que sufriron unha mastectomía. E non están sos: tatuadores (neste caso de tatuaxe permanente) de toda España agrupáronse na plataforma Tatuaje solidaria con el cáncer de mama para axudarlles ás mulleres doentes tamén de forma gratuíta. Pero este 2018 hai unha boa nova: desde abril forma parte dos tratamentos costeados pola sanidade pública. A práctica xa a realizan algúns hospitais españois, entre eles, o Ramón y Cajal de Madrid ou o Hospital Universitario de Torrejón. Pero pronto poderían ser máis.

NON DEIXA DE SER UN CAPRICHO.

Antes de lanzarse ás mans dun maquillador permanente por pura estética, os profesionais aconsellan meditalo, e non deixarse levar polo impulso. Se o/a paciente decide facelo, deixará de lado o lapis de beizos durante un tempo, pero se non lle gusta o resultado o pigmento pode tardar ata cinco anos en ser eliminado completamente, e durante ese tempo, a pigmentación pode variar a súa cor inicial. O Ministerio de Sanidade ademais recomenda asegurarse de que a clínica escolleita usa produtos autorizados, cumpre os requisitos legais e conta cun profesional cualificado en micropigmentación e unhas condicións hixiénicas adecuadas. Doutra banda, como todos os procedementos estéticos, a arte da persoa que o realiza xoga un papel importante no resultado final, xa que pode ser moi natural ou, pola contra, chamar a atención pola súa artificialidade.

Os riscos son mínimos, pero a maquillaxe permanente implica facer pequenas picadas cunha agulla na pel, polo que a zona pode inflamarse e dar lugar a unha lixeira costra. Os profesionais, por iso, reiteran: sempre hai que buscar a un maquillador experimentado, pedir a documentación, e esixir unhas condicións mínimas de hixiene.

A experta: María Dolores Pérez, presidenta da Asociación de Micropigmentación Estética, Paramédica y Oncológica (AMEPO): “Moitos profesionais e centros de maquillaxe permanente exercen sen autorización sanitaria”

María Dores Pérez, presidenta da Asociación de micropigmentación estética, paramédica y oncológica (Amepo) está de celebración: a maquillaxe permanente -ou micropigmentación- é desde abril un tratamento costeado pola sanidade pública cando sirva para reconstruír a aréola e a mamila das mulleres con cancro de mama. Unha loita de dous anos que empuxou a súa iniciativa #AreolaSolidaria, con axuda de políticos, doentes e profesionais. “Esta intervención mellora a calidade de vida destes pacientes, e logra que volvan sentirse completas”, di esta enfermeira barcelonesa, que pasa o seu tempo libre consentindo a Kevin, o bichón maltés co que vive. Pero a maquillaxe permanente libra outra revolución puxante a pé de rúa: debuxa cellas, marca pestanas e colorea os beizos de centos de miles de españois, mulleres e homes, coa promesa de librarse do lapis de ollos ou carmín durante anos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións