Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Mascotas > Cans

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A morte do can e as fases do desbasto

As fases que se atravesan durante o proceso de duelo pola morte do can van desde: a negación, ata a ira ou a depresión

img_perro siestapeque a

As fases de duelo que se experimentan cando se perde a un ser querido vívense por cada persoa dunha maneira distinta. Con todo, pódense distinguir varias fases no proceso de superación da morte do can, que son equiparables ás que se viven coa morte dunha persoa querida. Distinguilas, aceptalas e asumilas axuda a superar mellor o proceso de aceptación da morte do animal.

Img perro siestanuestra
Imaxe: koalazymonkey

Unha persoa que acaba de perder ao seu can pode experimentar sensacións como: estar deprimido, inapetente, apático ou triste. Sentirse desa maneira é normal e tamén o é pasar por:

A “fase de negación” que se produce cando o animal morre. Non adoita durar demasiado, ao redor duns minutos ou horas. Depende do grao de unión que a persoa tivese co seu can. Unha persoa que acaba de perder ao seu can pode experimentar sensacións como: estar deprimido, inapetente, apático ou triste Este tipo de acontecementos resultan duros e difíciles de asimilar, polo que se experimenta un proceso de shock que non permite valorar nin asimilar a perda, porque a dor é demasiado intenso. Desta forma, a persoa pode pensar sobre a morte do seu animal: “non é certo” ou “se trata dun erro”.

A persoa que perde ao seu can pode, segundo Carlos Rodríguez, veterinario, “xogar coa fantasía de que o can vai aparecer en calquera momento pola porta e de que o que pasou é, con seguridade, unha triste equivocación”.

A fase de protesta ou de ira atravésase cando a persoa asume a morte do can. Entón, como mecanismo psicolóxico de defensa, prodúcese unha reacción de agresividade ou de ira. Trátase dunha resposta típica dos humanos cando lles fan dano, neste caso psíquico.

Sentimento de culpabilidade

Nesta fase búscanse responsables a quen atacar. sente rabia contra as persoas máis próximas da nosa contorna. Hai persoas que mesmo senten ira cara ao can que se ha ido. Por que tivo que ocorrer? , adóitanse preguntar as persoas que pasan por este transo, explica Carlos Rodríguez, veterinario, que engade que: “nese momento búscanse causas da morte e se, por algunha físgoa podemos achacalas ao noso comportamento, comezará a xestarse a culpa”. Trátase de ideas e sentimentos irracionais, pero normais nesta fase de protesta “ou ira”.

A fase de negociación

Nesta fase, a persoa en duelo fantasea coa idea de recuperar ao seu can. Aparecen os pensamentos e fantasías como:”se fago isto, o meu can aparecerá”. A persoa que é relixiosa acode ao seu Deus para atopar consolo e os pensamentos sobre o can falecido son continuos, porque os recordos dos momentos vividos co animal vólvense case unha obsesión.

En canto á fase de depresión, predominan os sentimentos de tristeza, pena ou decaimiento. A persoa móstrase inapetente e pode ter dificultades para conciliar o soño. Durante a fase de negociación e a de depresión, é cando máis cambian os esquemas mentais para readaptarse á rutina da vida diaria.

A fase de adaptación pódese comparar coa meta ou o fin do duelo pola morte do can. Os factores que axudan a aceptar a situación son: a dor e o cambio de esquemas mentais que se producen. Desta maneira, conséguese elaborar o duelo e encaixar a perda
na nosa vida diaria.

A duración e intensidade do proceso de duelo varía dunhas persoas a outras. Depende do tipo de relación que se tivese co can ou das circunstancias que rodearon a morte do can. Por exemplo, non é o mesmo unha persoa que teña unha gran dependencia emocional co seu can ou que ao animal practíquelle a eutanasia.

O duelo é unha situación “natural, sa e necesaria para retomar unha vida normalizada” explica Carlos Rodríguez, veterinario. Non se trata dun mecanismo que borre a memoria da relación co can, nin que evite a tristeza. O recordo do can permanecerá e é inevitable sentir tristeza cando se lembra o momento da súa morte.

O duelo non é unha enfermidade senón unha experiencia vital que, en xeral, non require tratamento, porque se supera de maneira natural. Con todo, hai situacións pouco frecuentes nas que se produce o chamado “duelo complicado”. Trátase da incapacidade de progresar polas distintas fases o duelo que desembocan na aceptación da morte do can. Nestes casos precísase axuda externa para superar a tristeza, que nunha situación normal comprendería ao redor do tres meses.

“Duelo adiantado”

Doutra banda, pódese producir o chamado duelo adiantado, que consiste en que a fase de duelo iníciase antes da morte do can. Sucede cando se sabe con antelación que o can vai morrer. Unha persoa que acaba de perder ao seu can pode experimentar sensacións como: estar deprimido, inapetente, apático ou triste Por exemplo, tras a detección dunha longa enfermidade en que se prognostica que o can non vai sobrevivir. As persoas non son conscientes de que durante a enfermidade do animal atravésanse as distintas fases do duelo.

A vantaxe desta situación é que, cando morre o can, a persoa tivo tempo de atravesar algunha das fases do duelo como: a negación, ira e negociación. Pero non hai que enganarse e pensar que non houbo dor pola perda do can porque, aínda que noutro momento, o duelo atravesouse da mesma maneira que en circunstancias normais.

Etiquetas:

nus-gl

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións