Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Mascotas > Cans > Convivencia e psicoloxía > Adestramento

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cans-guía para socializar en casa, unha experiencia solidaria

A formación dun can-guía dura preto de dous anos e nela implícase unha longa cadea de voluntarios e profesionais

A familia que colabora na socialización dun can-guía durante meses conforma un dos elos máis importantes para conseguir que un can se converta en guía dunha persoa invidente. Grazas a este grupo, garántese que o can acepte sen problemas o contacto con persoas ou outros animais ou ben que se desenvolva sen dificultade no transporte público dunha gran cidade. Os alicerces deste proceso recóllense a continuación: o papel da familia que socializa ao can-guía, as pautas de comportamento que ensinarlle e o adestramento do can tras a súa socialización. Ademais, é fundamental elixir a un bo candidato para ser can-guía e ter en conta que son cans disciplinados e traballadores

Img golden retrievers art
Imaxe: monica.renata

O papel da familia que socializa ao can-guía

A familia de acollida encárgase da socialización do can. Para iso, seguirá as pautas que lle indiquen desde a Fundación ONCE do Can-Guía, co fin de inculcar ao animal certas normas básicas de comportamento e obediencia. Non educará ao futuro can-guía, xa que diso encargarase a Fundación cando o can chegue ás súas instalacións, unha vez que transcorrese o período de convivencia.

A familia de acollida cumpre o labor de levar consigo ao can a todas as partes que poida, como traballo, transporte ou tendas

Os cachorros permanecen coa femia desde que nacen ata que cumpren 45 días, cando xa son destetados. É entón cando pasan a vivir coa familia que se encargará de socializarles e procurará que experimenten a maior cantidade posible de estímulos e situacións que terán que vivir no día a día, cando sexan adultos, coa persoa invidente. Entre outros aspectos, ensínanlle a ter relación con persoas e outros animais, entrar en comercios, transporte público ou camiñar por unha gran cidade. “O que fan estas persoas non é estritamente un voluntariado, pero si unha actividade social na que pode participar toda a familia”, explica Gemma León, directora xerente da Fundación ONCE do Can-Guía.

O proceso de socialización dun can-guía serve para conseguir que o animal perda o medo aos ruídos, as aglomeracións de persoas ou as escaleiras mecánicas dun centro comercial. Con iso téntase evitar que fuxa despavorido polo ruído dunha moto ou que se asuste e móstrese inseguro cando ten que subir por unha escaleira mecánica. E é que a seguridade da persoa invidente depende do saber facer do can-guía.

A familia e o animal comparten a vivenda durante un once meses. Neste tempo, a Fundación ONCE do Can-Guía faise cargo dos gastos derivados da súa tenencia. O can entrégase con correa de paseo, colchón para durmir, pratos para comer, atención sanitaria cuberta e alimento.

Pautas de comportamento que ensinar ao futuro can-guía

A familia de acollida cumpre o labor de levar consigo ao can a todos os lugares que poida: traballo, transporte, tendas. Respecto das pautas que lle inculcará, a Fundación ONCE do Can-Guía marca as seguintes: non tirar da correa, non xogar con balóns para que non os persiga mentres traballe, camiñar sempre polo lado esquerdo da persoa que lle acompaña e obedecer ordes como sentar, permanecer quieto ou acudir cando se lle chama. Así o explica Gemma León.

A posibilidade de acoller futuros cans-guía para socializarles só pódese levar a cabo na Comunidade de Madrid, segundo indica Gemma León, “debido a que é importante a proximidade coas familias que socializan aos cans para poder levar a cabo unha supervisión do traballo”. “Temos que velos con frecuencia”, engade. Ademais, tan só na Comunidade de Madrid e en Cataluña recóllese a obrigatoriedade de admitir aos cachorros de futuros cans-guía en calquera espazo público.

O adestramento do can tras a súa socialización

Unha vez que o can pasou a etapa de socialización, ingresa no centro para comezar o seu adestramento como can-guía. Este período durará catro meses.

O can-guía debe adaptarse á persoa invidente con quen convivirá e traballará, e viceversa

En principio, faise un test para coñecer ao can e personalizar a súa educación. O adestramento está sempre baseado no reforzo positivo e a súa última fase céntrase en detectar as carencias do can. Para conseguilo, o instrutor colócase un anteface, co obxectivo de evitar axudar ao can de maneira inconsciente e recrear así un escenario de traballo o máis real posible.

Un bo candidato para o can-guía

O can-guía fórmase mesmo desde antes de nacer. Os seus proxenitores escóllense polo seu carácter especial para concibir cans sociables, responsables e cunha boa capacidade de aprendizaxe.

O can-guía debe adaptarse á persoa invidente con quen convivirá e traballará, e viceversa. Así se teñen en conta datos como a maneira do candidato ao andar -se camiña rápido-, o seu temperamento, idade e envergadura. O can será sempre propiedade da Fundación ONCE, que ten dereito a retiralo se considera que o trato que recibe non é o adecuado ou non cumpre funcións de can-guía.

Gemma León sinala que “estes cans non só ofrecen agarimo, compañía e fidelidade, como calquera can, senón que, ademais, achegan seguridade ás persoas invidentes a quen axudan a integrarse na sociedade”. Lembra que cando estes cans traballan non se lles pode distraer (chamar, acariñar ou ofrecer comida) porque se pon en perigo a seguridade da persoa invidente.

Cans disciplinados e traballadores

Os cans-guía sorprenden a miúdo cando acompañan a unha persoa invidente na rúa. Son cans disciplinados e traballadores, que transmiten seguridade coa súa actitude. Con todo, detrás destes animais, hai un longo proceso de selección, aprendizaxe e formación, que dura dous anos. Neste camiño de formación dun can-guía, hai voluntarios e profesionais que ofrecen o mellor de si mesmos para conseguir un tándem perfecto entre invidente e can.

Todo comeza desde o momento da concepción dos futuros cans-guía. Escóllese unha femia reprodutora (ten varias camadas) e un macho con determinadas características: sen displasia, cun carácter equilibrado, disposición para aprender, responsable e con capacidade para tomar decisións.

A femia preñada, así como o macho (semental), están en réxime de acollida cunha familia, que de maneira voluntaria coida á cadela durante a xestación e dos cachorros cando nacen. Unha vez que chega o momento de dar a luz, é frecuente levar á femia ás instalacións da Escola de Cans-Guía do ONCE para que teña alí os cachorros.

A Fundación ONCE do Can-Guía encárgase de sufragar os gastos derivados da tenencia da femia en réxime de acollida coa familia voluntaria. É dicir, afronta os custos de consultas veterinarias, alimentación e accesorios que necesita o animal.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións