Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Mascotas > Cans > Convivencia e psicoloxía > Adestramento

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Clicker: adestrar ao can a golpe de clic

A rudimentaria caixa sonora irrompe con forza entre educadores e propietarios de cans, pero os especialistas advirten de que non sempre funciona

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 11deOutubrode2012

MARTÍN O clicker é unha sinxela caixa de tamaño pequeno -cabe na palma da man-, que ao pulsala emite un clic. Este rudimentario mecanismo fai estragos entre os educadores de cans e entre os propietarios, que a utilizan para ensinar ao can determinadas accións, como facer piruetas ou quedar sentado, ou ben útiles habilidades, como no caso dos cans de asistencia. As etapas do adestramento co clicker inclúen os premios con comida, seguidos dun sonoro clic. Con todo, non todo son vantaxes no uso deste dispositivo: non funciona para corrixir a un animal agresivo, nin é válido para todos os cans.

Img clicker dogguau bilbao adiestramiento listg art2
Imaxe: Dogguau – Bilbao

Clicker, un método para ensinar destrezas

Img clicker aparato adiestramiento perros art
Imaxe: centro canino MirandaOla

O clicker toma o seu nome dunha banda metálica localizada no seu interior, que emite un clic ao pulsala. Un sistema tan rudimentario como ese. Con todo, este dispositivo supuxo unha revolución no mundo do adestramento do can. Os seus partidarios afirman que é un método efectivo -e rápido- para que o can aprenda destrezas: desde quedar sentado ou dar a pata, ata facer unha pirueta.

Para un uso adecuado do clicker, necesítase que o can asocie o seu son cun estímulo positivo

Do éxito deste sinxelo instrumento no mundo do ensino canino sabe moito Julie Penders, en cuxa tenda especializada en dispositivos de adestramento (centro canino MirandaOla, en Navarra), as vendas do clicker aumentaron de maneira constante no último quinquenio. A demanda é tal, que este ano incrementaron a variedade de modelos ata superar a decena. Hainos de distintas cores ou que permiten modular o son que emiten, e mesmo, algúns coidan (moito) o seu aspecto estético.

A pesar do auxe deste tipo de dispositivos entre os propietarios de cans, Penders advirte de que pulsar o clicker non sempre é suficiente para lograr o comportamento desexado. “Necesítase paciencia, que o animal asocie o seu son cun estímulo positivo -neste caso, comida- e formación ou asesoramento profesional”, sinala esta especialista.

Funcionamento do clicker co can

O lote clásico para iniciarse neste adestramento co can inclúe o clicker (desde un catro euros) e un bolso onde gardar os premios comestibles que se reparten ao lograr do can a resposta desexada. Convén facerse tamén cun libro de iniciación á técnica ou, mellor aínda, contar con asesoramento dun adiestrador. Pero o máis importante para ter éxito é que se vexa, en calquera caso, como un “xogo por parte do can”, sinala Penders.

O mecanismo do clicker baséase na aprendizaxe a través de estímulos co que experimentou Pávlov

O éxito do clicker é un vello coñecido. O seu funcionamento baséase no mesmo proceso de aprendizaxe positiva co que experimentou, hai xa un século, Iván Pávlov. Este científico ruso descubriu que os seus cans salivaban cando el facía soar unha campanilla, xa que a relacionaban co momento para comer.

“O clicker é unha asociación pavloviana en grao sumo clásica”, asegura Penders. Agora a campanilla substituíuse por un clic, pero igual que fixeron os cans de Pávlov, os cans adestrados asocian este son cun estímulo positivo. Por iso, este dispositivo “permite ensinar ao can todo o que el faría por lograr un alimento”, engade esta educadora canina.

Etapas do adestramento co clicker

O adestramento pasa por catro etapas de aprendizaxe. Na primeira, ao son do clicker acompáñalle un premio comestible (“sempre nesa orde, primeiro clic e despois premio”, advirte Penders). Na segunda, utilízase o aparello sen comida. Na terceira fase, prescíndese tanto do dispositivo como do premio. E na cuarta etapa, “só de cando en vez, hai que volver utilizar o clicker, con ou sen comida, para reforzar a aprendizaxe e evitar que se esqueza”.

O aparello funciona mellor para ensinar habilidades que para corrixir condutas negativas

Ricardo Antón, adiestrador canino e autor do blogue Educando ao meu can, afirma que o clicker é “unha ferramenta útil para ensinar novas habilidades ao can”. Na súa opinión, é máis eficiente para adestramentos específicos que para ensinos de obediencia básicas, “como no caso de cans de asistencia, que deben aprender a abrir unha porta ou recoller obxectos do chan”. Segundo este educador, o clicker non é tan útil para lograr que o can deixe de tirar da correa ou acuda á nosa chamada, entre outras cousas.

Unha vez que o can aprendeu a acción, explica Antón (na imaxe superior, xunto co seu can Biotz), “débense introducir distintos comandos asociados”, como “colle”, “abre” ou “luz”, que aos poucos substitúan ao clic. A idea é que a necesidade de usar o aparello desapareza, de forma paulatina, “ata que o can realice a acción aprendida só co comando asociado”, engade.

Para Antón, o clicker ten, no entanto, unha gran vantaxe fronte a outros métodos: “É moi preciso, xa que permite premiar xusto a conduta que queremos”. Esta exactitude facilita que o noso amigo aprenda rápido e explica o éxito deste método. “O normal é que os cans o entendan moi rápido”, afirma a etóloga canina Davinia González, autora do blogue Educación canina en positivo.

Desvantaxes no uso do clicker co can

Img clicker adiestramiento perros juego art
Imaxe: centro canino MirandaOla

A pesar da súa gran aceptación, non todo é positivo respecto á aprendizaxe a golpe de clic. Un cachorro inquieto e ansioso por natureza pode excitarse de forma desmesurada ante o son e o seu posterior premio. “Ocorre que, por mor dos nervios, o pequeno pode perder o comportamento aprendido”, describe González, quen nestes casos prefire substituír o dispositivo manual pola súa propia voz.

A falta de experiencia, ou non contar co apoio dun adiestrador, é outro motivo de fracaso. “O problema do clicker é que a súa utilización parece sinxela, o que explica que sexa tan común. Pero, como todo instrumento, se non se sabe utilizar, pode ter consecuencias negativas“, advirte Antón. Un dos erros clásicos é transmitir “sensacións negativas ou de enfado” á mascota, asegura o educador, o cal obstaculiza a aprendizaxe.

Noutros casos, o can pode non sentirse atraído polo premio que lle ofrecemos e hai que atopar outra motivación. “Pode ser unha pelota ou outra conduta que ao can gústelle” e que, unha vez detectada, “aproveitarase para traballar co can”.

Ademais, a golpe de clic non se consegue calquera cousa dun animal. Aínda que a educadora canina Julie Penders recoñécese “moi a favor” do adestramento con este aparello, tamén admite que ten algunhas “limitacións“. “Non funciona para adestrar a cans de caza nin para eliminar unha conduta agresiva“, asegura. Para Penders, a clave está no atractivo que resulte para o can a conduta que se pretende lograr ou corrixir. “Se o estímulo do comportamento que pretendemos cambiar é maior que a recompensa da comida e o clic, non haberá nada que facer”, conclúe.

O clicker, desde Pávlov ata Karen Pryor

O can (como as persoas) saliva cando espera recibir un alimento tras un estímulo, neste caso, un son. O científico ruso Iván Pávlov demostrouno hai un século. E para iso utilizou unha campanilla. Así nacía a teoría do condicionamento clásico ou reflexo condicionado. O mesmo mecanismo neuronal que se desencadea tras pulsar o clicker. O can escoita o seu son, saliva e espera o seu premio comestible.

Aínda que distintos psicólogos e etólogos experimentaron co clicker ou aparellos similares cara a mediados do século XX (entre eles, Breland Bailey e Skinner), o dispositivo non comezou a divulgarse ata que a bióloga estadounidense Karen Pryor (Nova York, 1932) popularizouno. O seu libro, ‘Introdución ao adestramento co clicker’ (Autor-Editor, 2000) considérase o manual básico imprescindible para todo aquel que desexe penetrarse no mundo do ensino canino a golpe de clic. Para profundar, os especialistas recomendan seguir con ‘Non lle mates… ensínalle!’, tamén de Pryor, con preto de 11.000 exemplares vendidos só en España (KNS edicións, 2006).

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións