Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Mascotas > Cans

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Eutanasia en cans: o cinco dubidas máis habituais

A práctica da eutanasia en cans por prescrición veterinaria é unha das situacións que máis dor e dúbidas suscita nos donos

Enfermidades crónicas e graves, así como algunhas doenzas asociadas á idade avanzada, son as causas máis habituais polas que un veterinario pode recomendar practicar a eutanasia ao seu can. Con todo, para os donos do animal implica intensos sentimentos de culpabilidade e tristeza. Algunhas das dúbidas máis frecuentes que se expoñen son: Farei o correcto se decido practicar ao meu can a eutanasia? Sufrirá? Acompáñolle no momento de practicarlla? Podo levarme os seus restos tras a eutanasia? Como conseguirei superar a morte do meu can? As respostas, a continuación.

Imaxe: jwillier2

Cando o veterinario expón aos donos dun can enfermo practicar a eutanasia co fin de evitar o seu sufrimento, son varias as dúbidas que se formulan. Algunhas das preguntas máis habituais que se fan os donos nesta crítica situación son as seguintes:

1. Farei o correcto se decido practicar ao meu can a eutanasia?

Teña en conta que cando o seu veterinario expón a posibilidade de practicar a eutanasia ao seu animal é porque está seguro de que o can padece dor e o desenlace é inevitable e próximo. A calidade de vida dun animal enfermo ou que sofre graves problemas físicos asociados á idade avanzada diminúe de maneira drástica.

Algúns cans deixan de andar, fanse as súas necesidades en casa, padecen fortes dores, perden a vista e o oído. Nesta situación, o correcto é evitar ao can o padecimiento. Por iso, aínda que sexa unha decisión dura e moi dolorosa, non debemos sentirnos culpables por buscar o benestar do can.

2. Sufrirá o meu can coa eutanasia?

A eutanasia terapéutica denomínase así porque a súa principal finalidade é evitar dor e sufrimento ao can

A eutanasia terapéutica denomínase así porque a súa principal finalidade é evitar dor e sufrimento ao can. A palabra eutanasia procede do grego e significa “boa morte”.

“Un animal ao que se lle practica a eutanasia non debe sufrir nada en absoluto. Debe quedar durmido de maneira serena”, explica Manuel Lázaro, veterinario da clínica Mirasierra de Madrid. “Hoxe en día, hai técnicas que permiten que o can non senta nin sequera a picada necesaria para inocular a sustancia que serve para practicar a eutanasia”, engade o veterinario.

3. Acompaño ao meu can no momento de practicarlle a eutanasia?

O feito de que o can senta acompañado nos seus últimos momentos é importante. Aínda que non senta dor nin sufrimento cando se lle pon a inxección, hai que ter en conta que se atopa nun lugar estraño, a clínica veterinaria, onde moitos cans senten nerviosos.

A compañía do seu dono tranquilízalle e aplaca os seus temores. O can non é consciente de que se lle practicará unha eutanasia, pero pode ter medo a que lle fagan dano. É recomendable acompañar ao can nos seus últimos momentos para que non senta só.

Os donos si saben que é o momento do adeus e que pasarán unha situación dura e difícil, pero aínda que resulte complicado, convén que estean co can. Para os donos é importante dicir adeus ao seu can e ter a sensación de acompañarlle no momento de morrer. Desta forma, o duelo é máis fácil de superar. Será moi reconfortante que os donos saiban de primeira man que o seu amigo non sufriu ao morrer, senón que se durmiu con tranquilidade. Así podemos ser conscientes de que contribuímos coa nosa decisión a que o can deixe de sufrir e se vaia con dignidade e paz.

4. Podo levarme os restos do meu can tras a eutanasia?

Os donos do can pódense levar o corpo para enterralo e renderlle unha homenaxe. O feito de poder facer este último, por sinxelo que sexa, axuda a superar o duelo pola perda do can.

Outra opción é que o concello da localidade onde se practica a eutanasia fágase cargo do corpo, que se incinerará.

5. Como conseguirei superar a morte do meu can?

A morte dun fiel amigo, como é o can, marca ás persoas que a viven. En ocasións, hai quen comparten ata 16 anos da súa vida co animal, todo un percorrido cheo de experiencias nas que se estreitan fortes lazos de amizade.

É lóxico que unha persoa que perdeu ao seu can senta triste, deprimida e inapetente

É lóxico que unha persoa que perdeu ao seu can senta triste, deprimida e inapetente. Estas sensacións forman parte do duelo pola morte dun ser querido. Cada persoa asume a morte dos seus seres queridos a un ritmo diferente. Quen pasan por esta experiencia poden necesitar máis ou menos tempo para normalizar de novo a súa vida e sentirse menos tristes.

Tomar a decisión de practicar a eutanasia

O momento de despedirse dun amigo que compartiu moitos anos da nosa vida é moi duro e frustrante, pero aínda máis se a súa morte depende dunha decisión nosa porque hai que practicarlle a eutanasia. As dúbidas e o remorso xorden de maneira inevitable nestas situacións.

É o caso de Mercedes do Olmo, que tivo que pasar en varias ocasións por esta situación cos seus cans. Un deles, Chispi, padecía cancro e no caso dos outros dous, Tula e Gigi, problemas de saúde asociados á súa avanzada idade.

Mercedes do Olmo lembra que “o tres padecían problemas de mobilidade e respiratorios, así como dores por todo o corpo. No caso de Chispi , o can sufría hemorraxias continuamente e quedaba como morto”. Engade que cando o veterinario lle falou da posibilidade de practicarlles a eutanasia foi un momento moi duro, no que lle asaltaron moitas dúbidas e unha gran tristeza.

En canto á fase de duelo, supérase, pero hai que darse tempo para logralo. A Mercedes axudoulle “deixar de lado o sentido de culpabilidade”. “Se o can puidese expresarse con palabras, seguro que agradecería tantos anos de agarimo e atencións, así como o ofrecerlle un descanso digno e sen sufrimento”, asegura.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións