Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Mascotas > Cans

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Leishmania e filiarosis canina: enfermidades transmitidas polos mosquitos

A leishmaniosis é unha enfermidade crónica e incurable que pode acabar coa vida do can

img_perro mosquitogpeque a

A leishmaniosis é unha grave enfermidade producida por un parásito, que se transmite a través da picadura dun mosquito. Require un tratamento paliativo e non curativo. E unha vez que se contrae, hai que facer controis periódicos, porque se poden producir posibles rebrotes tras recibir o tratamento.

Img perro mosquito art1
Imaxe: Tobyotter

A leishmaniosis é unha enfermidade crónica e incurable, que o can non transmite ás persoas nin a outros animais. Só pode existir risco de contaxio cando a persoa ten as defensas moi baixas, como no caso de padecer tuberculose ou sida. Existe unha vacina contra esta grave enfermidade, que axuda a protexer aos cans contra dos seus devastadores efectos.

As secuelas que padece o can tras a enfermidade, dependen do grao en que fosen afectados os seus órganos. Se a leishmaniosis non se detecta pronto e non se aplica a tempo o tratamento necesario, pode resultar mortal.Se o grao en que se viu afectado o can pola enfermidade non é moi alto, pode levar unha vida normal, pero con controis para detectar novos brotes Por iso, é moi importante a prevención a través de controis anuais, sobre todo despois do verán, xa que coa calor, proliferan os mosquitos, sobre todo nas zonas onde hai máis humidade. Os controis para detectar un posible brote de leishmaniosis consisten nunha análise de sangue.

O tratamento contra a leishmaniosis pode ser moi caro e depende do tamaño do animal, canto máis grande sexa o can, máis custoso será. Se o grao en que se viu afectado o can pola enfermidade non é moi alto, pode levar unha vida normal, pero con controis para detectar novos brotes.

Vacina contra a leishmaniosis

A vacina contra a leishmaniosis pódese colocar aos cans desde o ano 2012, ata entón non existía ningunha. Manuel Lázaro, veterinario da clínica veterinaria Mirasierra, opina respecto diso que “esta vacina ten boas expectativas en canto á súa efectividade, aínda que se deben seguir aplicando o resto de medidas preventivas de sempre contra a picadura dos insectos”. O veterinario explica que a vacina se aplica en tres dose e que se debe revacunar anualmente. Esta vacina non é obrigatoria, e o seu custo, por cada unha das aplicacións, xira ao redor dos 50 euros, pero as tarifas poden diferir en cada clínica veterinaria. Manuel lázaro, veterinario, cre que “calquera medida preventiva que se tome contra esta enfermidade, tan grave e de tratamento tan custoso, está xustificada,e se a vacúa axuda a evitar a leishmaniosis, é totalmente recomendable a súa aplicación”.

A mellor arma contra a leishmaniosis é a prevención, para o que pode axudar un colar antiparasitario de efecto repelente contra os mosquitos e evitar frecuentar no verán zonas húmidas e pantanosas, onde hai máis risco de picaduras de insectos. A actividade dos mosquitos aumenta durante a noite así que, o ideal é que o animal durma en casa, se pode ser cun insecticida eléctrico.

Os síntomas da leishmaniosis son:

  • Pequenas perdas de pelo pola zona da cabeza, caspa.
  • Crecemento anormal das uñas.

  • Dermatitis ou inflamación da pel.
  • Feridas que non cicatrizan.
  • Úlceras na cabeza e extremidades.
  • Inflamación dos ollos.
  • Atrofia muscular, sobre todo pola cara (aspecto envellecido e expresión triste), cansazo, fatiga e moita debilidade.
  • Perda moi notable de peso, febre, hemorraxia nasal, inflamación das articulacións ou cojera.
  • Aumento do tamaño dos ganglios linfáticos (pescozo, cara interna das patas).

En caso de notar algún destes síntomas é recomendable acudir, sen dilación, ao veterinario.

A leishmaniosis transmítese a través da picadura dun mosquito que pertence ao xénero Phlebotomus (transmítea a femia que é a única que pica a animais e persoas). Respecto das persoas, só aquelas con un sistema inmunitario enfermo, poden verse afectadas de forma grave. Para o resto, o resultado da picadura adoita ser tan só unha afección de pel.

O axente que causa a enfermidade é un protozoo, a Leishmania infantum, que causa distintos síntomas nos cans, desde afeccións cutáneas (problemas de tipo dermatitis, úlceras que non curan, depilaciones en zonas de orellas e ollos) ata alteracións renais, hepáticas, cojeras e aumento de tamaño de ganglios. Isto dificulta en gran parte o seu diagnóstico, que require analíticas sanguíneas para acertar co diagnóstico.

A leishmaniosis é unha enfermidade estacional, é dicir, dáse en gran parte da poboación canina en épocas en que os mosquitos están activos (de primavera a outono).O seu tratamento é posible, aínda que todo dependerá do criterio do profesional que atenda ao can. En ocasións resulta moi difícil ou imposible e é longo e custoso.

A súa prevención radica en lóitaa fronte ao mosquito, para iso requírese:

  • Colocar aos cans colares repelentes de mosquitos.
  • Usar mosquiteras nas xanelas das casas de campo e praia.
  • Non pasear preto dos ríos ou zonas húmidas á tardiña, que é cando máis actividade teñen os mosquitos.
  • Usar produtos antiparasitarios externos regularmente, tamén actúan de repelentes.
  • Fumigar en zonas con alta densidade de mosquitos.
  • Usar veas ou espirais nas terrazas que os escorrenten.
  • No interior das casas, convén usar enchufes antimosquitos comerciais que nos protexen a todos.

A filiarosis

Outra enfermidade canina que como a leishmaniosis transmítese a través da picadura de certos mosquitos é a filiarosis. Trátase dunha enfermidade producida pola Dirofilaria inmiti, tamén coñecida comunmente como “verme do corazón” porque provoca unha enfermidade cardiopulmonar.

Transmítese por medio dun mosquito que, ao alimentarse dun animal enfermo, inxere as microfilarias (fases larvarias do parásito) e en poucos días pode introducilas na corrente sanguínea doutro can ao que pique.Se a leishmaniosis non se detecta pronto e non se aplica a tempo o tratamento necesario, pode resultar mortal Crecen ata converterse en vermes adultos e migran cara a corazón e arterias ou veas importantes, onde causan problemas como a intolerancia ao exercicio, tose, alteracións na respiración e nos casos máis graves poden causar a morte.

O diagnóstico desta enfermidade
a miúdo resulta difícil de detectar porque non se perciben alteracións evidentes. O tratamento consiste en matar as microfilarias e os vermes adultos. Para iso primeiro realízanse probas sanguíneas, radiografías e ecocardiografías.

Consellos

Levar a cabo controles despois do verán.

Evitar zonas susceptibles de ter moitos mosquitos.

Usar produtos antiparasitarios específicos, sobre os que o veterinario pode informar.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións