Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A aguia imperial e o lince ibérico teñen a súa orixe nas grandes estepas europeas, segundo unha investigación do CSIC

Ambas as especies chegaron á Península en busca de alimento, empuxadas polos xeos do Cuaternario

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 15deXuñode2004

A aguia imperial e o lince ibérico, dous das especies máis ameazadas da fauna ibérica e consideradas tradicionalmente orixinarias do bosque mediterráneo, apareceron realmente na Península fai só un millón de anos. Esta é a principal conclusión dunha investigación levada a cabo polos investigadores do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) Miguel Ferrer e Juan José Negro. Segundo este traballo, ambas as especies fuxiron das estepas europeas cara ao Sur en busca de alimento, empuxadas polos xeos do Cuaternario. Estes expertos proban que a súa chegada á Península coincidiu no tempo coa entrada dos primeiros poboadores humanos.

O estudo do CSIC revela que tanto a aguia imperial como o lince ibérico son especies propias das grandes estepas europeas que puideron sobrevivir á trampa da glaciación grazas ao seu encontro co coello ibérico. “O coello salvounas da extinción e converteuse na base da súa alimentación, o que as converteu en prisioneiras da Península”, afirman os investigadores, que comprobaron a existencia de especies xemelgas no continente eurasiático, o lince boreal (Lynx lynx) e a aguia imperial europea (Aquila heliaca), respectivamente. Por tanto, conclúen que o lince ibérico e a aguia imperial descenden de especies típicas das estepas, adaptadas a cazar en espazos abertos e especializadas en mamíferos terrestres de pequeno e mediano tamaño.

Cambios climáticos

Mediante técnicas de análises de ADN mitocondrial, Ferrer e Negro lograron datar con bastante precisión a separación dos dous pares de especies en torno ao millón de anos, no Pleistoceno temperán, a comezos do Cuaternario. Esta época da Terra caracterizouse por cambios climáticos sen precedentes, alternándose etapas de intensas glaciaciones con períodos interglaciares de carácter máis cálido, como o actual.

Nestas condicións, o estudo indica que a aguia de estepa seguiu os desprazamentos das súas presas habituais cando fuxiron do avance dos xeos. A fracción que emigrou cara a Oriente Medio e o sur de Asia non debeu atopar grandes problemas paira esperar o retroceso da glaciación en compañía das súas presas. Con todo, os exemplares que emigraron ao actual territorio de España, Italia e Grecia extinguíronse pronto ao non atopar suficiente comida. A excepción a esta situación viviuse na Península Ibérica, onde linces e aguias acharon no coello ibérico una abundante fonte de alimentación.

O fósil máis antigo de coello atopado até o momento apareceu en Granada, un pequeno fragmento cunha antigüidade de 2,5 millóns de anos. Este descubrimento demostra, a xuízo dos científicos do CSIC, que o coello xa existía, probablemente en abundancia, antes da chegada dos mamíferos esteparios, presas habituais da aguia.

Ao retroceder os xeos, a aguia de estepa quedou atrapada en Iberia como consecuencia da ausencia das súas presas naturais nunha extensión duns 4.000 quilómetros, até as chairas do leste de Hungría, límite natural da distribución das ardillas terrestres. Esta carencia de alimento, unida á existencia dunha presa abundante como o coello ibérico, parece ser a causa do seu confinamento na Península.

A orixe do lince ibérico, pola súa banda, debeu ser o mesmo que o da aguia, segundo os investigadores do CSIC, coa diferenza de que este felino perseguía outra especie de presas, como a lebre.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións