Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A bioindicación consolídase como método de detección e control da toxicidade nos ecosistemas

Esta técnica emprega organismos vivos a través dos cales os científicos len o tipo de contaminante e o grao de toxicidade

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 06deXaneirode2002

A bioindicación é una técnica de avaliación ambiental que ao longo dos anos veuse consolidando como método paira a detección e control da toxicidade nun determinado ecosistema. Así, desde hai dúas décadas están a desenvolverse métodos de bioindicación que analizaron a saúde ambiental do aire, chan e auga dos máis variadas contornas.

Esta técnica consiste na utilización de organismos vivos, xa sexan animais ou vexetais, paira medir e controlar a contaminación dunha contorna determinada. Os indicadores biolóxicos reaccionan dunha maneira concreta ante certos axentes contaminantes, e convértense nuns libros de instrucións nos que os científicos len o tipo de contaminante e o grao de toxicidade.

Pero esta ferramenta só é útil si asígnanse valores numéricos a eses efectos e modificacións. Una das fórmulas máis empregadas é o establecemento de máximos e mínimos, os denominados estándares.

Variedade de criterios

Una das trabas coas que se topa a bioindicación é que cada país elixiu o seu propio camiño paira elaborar os estándares. Esta variedade de criterios fai que exista un abanico infinito de valores límite que difiren nos valores absolutos, nas técnicas de medición, nas especies escollidas e nas áreas e períodos de referencia. Explícao a responsable de Estudos da Vexetación do Centro de Estudos Ambientais do Mediterráneo (CEAM), María José Sanz, quen engade a especialización como outro dos freos á bioindicación.

Javier Atrio Cerdeira, da Sociedade Española de Ornitoloxía, apunta a posibilidade de usar aves como bioindicadores da xestión de residuos clínicos nun hospital. Moitos paxaros aproveitan nas proximidades dos centros de saúde elementos similares aos que se poden atopar na natureza. Algodóns e gasas poden substituír a la das ovellas e converterse, en ocasións, en improvisado mobiliario paira os seus niños.

A Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia tamén se apuntou á vixilancia da contaminación a través do emprego de abellas. Estes insectos xogan un papel crave como axente polinizador das plantas. Así, pódese detectar a presenza de insecticidas.

Estes son só algúns exemplos dun método que, segundo Sanz, resulta acertado, debido ao aforro de tempo e diñeiro. A bioindicación integra no tempo o fluxo de contaminantes aos que ven expostos os organismos, mentres que as continuas análises físicas e químicos, ademais de caros, só mostran a situación no momento da mostraxe.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións