Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A calidade da auga de baño

As súas melloras notouse nos últimos anos, pero aínda quedan puntos negros, en especial, en ríos e en lagos

A calidade da auga de baño en Europa e España mellorou nos últimos anos, pero algúns puntos negros requiren un maior esforzo, en especial, nas zonas interiores. Así o reflicten varios estudos sobre este aspecto ambiental, cuxa preocupación crece nestas datas, cando millóns de persoas diríxense a praias, ríos e lagos para aplacar as calores estivais. Os consumidores poden e deben esixir maiores controis e melloras na auga para bañarse.

A auga das praias, a exame europeo

Img

O 96% das zonas de baño costeiras da Unión Europea (UE) cumpriron as normas mínimas de calidade das súas augas en 2009. É unha das principais conclusións do informe que cada ano presentan a Comisión Europea (CE) e a Axencia Europea de Medio Ambiente (AEMA). Os seus responsables resaltan a favorable evolución dos últimos anos: o cumprimento dos valores obrigatorios nas zonas costeiras ha mellorado o 80% que se obtiña en 1990.

España é un dos países da UE con mellores cifras de calidadeSegundo este estudo, que analiza o estado das augas de máis de 20.000 zonas de baño europeas costeiras e de interior, España é un dos países da UE con mellores cifras de calidade: a 98,6% da auga das 1.910 praias examinadas respecta os criterios comunitarios mínimos de calidade. A evolución positiva tamén é notable en España: en 1990 non se pasaba do 86,5%.

Con todo, o estudo detecta algúns aspectos negativos. Entre 2008 e 2009 rexistrouse unha leve deterioración no número de augas de baño que cumprían as normas mínimas, con reducións inferiores a un punto porcentual. O 2% das zonas de baño costeiras da UE quedou prohibido en 2009, sobre todo, en Italia.

Img
No caso de España, a porcentaxe empeorou un 0,8% con respecto a 2008, cando se logrou un 99,4%. En nove praias non se cumpriron os estándares europeos, aínda que non se pecharon. Onde si se tomou esta decisión extrema foi na praia de Lourido (A Coruña) e na de Bocabarranco (As Palmas). No primeiro caso debeuse ás malas condicións de acceso á auga e no segundo, á presenza de residuos que afectaban as condicións sanitarias.

Por iso, os responsables comunitarios recoñecen que aínda fai falta traballar para mellorar a súa situación. Nesta tarefa, sinalan desde a CE e a AEMA, requírese o compromiso dos consumidores, que deben concienciarse da importancia de conservar o medio ambiente, esixir augas máis limpas ás autoridades pertinentes e denunciar as posibles infraccións da normativa europea.

As augas interiores, en peores condicións

O informe da CE e a AEMA reflicte peores datos cando se refire a a calidade da auga das zonas de interior. Segundo os seus responsables, en 2009, o 10,6% dos ríos e lagos europeos estudados non cumpriron os requisitos mínimos. As cifras empeoran ao comparalas coas de 2008, cando se lograron 2,6 puntos máis.

En 2009, o 10,6% dos ríos e lagos europeos estudados non cumpriron os requisitos mínimos

En España, os datos non son mellores: a porcentaxe empeorou nun 0,3% con respecto a 2008, cando un 92,9% das augas interiores eran de calidade suficiente, segundo o estudo comunitario.

Dos 116 ríos e 91 lagos estudados, tivéronse que pechar cinco zonas de baño de zonas interiores: o encoro da Viñuela (Málaga), dous tramos do río Júcar ao seu paso por Conca e os ríos Maitena e Genil na Serra de Güejar (Granada).

No entanto, o estudo sinala tamén unha favorable evolución nos últimos anos: en 1990 só cumprían os requisitos o 60,4% das augas interiores. E é que, como sinalaba en 2001 un artigo de EROSKI CONSUMER, a CE solicitou ao Tribunal Europeo de Xustiza unha multa diaria de 7,6 millóns das antigas pesetas para España por non respectar a normativa comunitaria en materia de calidade de augas interiores de baño.

Un informe máis crítico que o comunitario é a “Guía 2009-2010 das zonas de baño en ríos, lagos e encoros” de Ecoloxistas en Acción. O traballo indica que España ha descatalogado 327 zonas de baño interiores entre 1991 e 2008, e 22 no período 2008-2009, debido á forte deterioración das súas augas, por causas tan diversas como extraccións de auga desproporcionadas, regulacións da canle ou contaminación.

As zonas descatalogadas atópanse nos municipios de Andujar (Xaén), Alcaucín, Ardales e Gaucín (Málaga), San Nicolás del Puerto (Sevilla), La Puebla de Castro e Estada (Huesca), Santa Eulalia de Gállego (Zaragoza), Cañada del Hoyo (Conca), Borredá (Barcelona), Banyoles e Olot (Xirona), Camarasa (Lérida), Castuera (Badaxoz), Ou Piñeiros e Ames (A Coruña), Muíños (Ourense), Manzanares el Real e San Martín de Valdeiglesias (Madrid), Erro (Navarra), Anna e Navarrés (Valencia). Segundo este grupo ecoloxista, a descatalogación supón na práctica que a Administración non ten que vixiar a calidade das súas augas, nin posibles verteduras contaminantes, nin anunciar posibles riscos para a saúde dos bañistas.

O informe sinala diferentes problemas nas augas continentais de todo o país, aínda que apunta a Madrid e Murcia como as comunidades con máis incidencias. Os ecoloxistas lembran que en 2008 a CE abriu un expediente contra España porque máis de 400 localidades non dispuñan dun sistema de tratamento de augas residuais conforme á normativa ambiental comunitaria.

Como se controla a calidade das augas

En 2006 entrou en vigor unha nova Directiva para xestionar a calidade das augas de baño na UE. Os responsables europeos actualizaron os parámetros e as disposicións de control para adaptalos aos novos coñecementos científicos. Os Estados membros teñen ata 2015 para aplicala, pero un total de 14, entre eles España, xa efectuaron os controis das súas zonas de baño durante a tempada de 2009 con arranxo a ela.

A Directiva sinala unha serie de parámetros físicos, químicos e microbiológicos obxectivos e uns valores mínimos que se deben cumprir de maneira obrigatoria. Pola súa banda, os municipios con praias, ríos, pantanos ou piscinas fluviais están obrigados a informar os usuarios da aptitude das augas de baño.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións