Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A caza furtiva e a deforestación das selvas pon ao rinoceronte asiático ao bordo da extinción

Apenas 2.900 exemplares sobreviven en liberdade en Indonesia, Xava, Vietnam, Sumatra e Borneo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 15deAgostode2002

Os rinocerontes asiáticos están ao bordo da extinción por culpa dos cazadores furtivos e pola desaparición das selvas onde habitan, segundo denuncia un informe elaborado polo Fondo Mundial para a Natureza (WWF) e presentado onte en Suíza.

Segundo as estimacións da organización conservacionista, apenas quedarían con vida uns 2.900 exemplares do tres especies coñecidas de rinocerontes asiáticos. Así mesmo, WWF confirma que polo menos 86 deles morrerían no últimos catro anos a mans dos cazadores furtivos.

Os agresores empregan todo tipo de armas e sistemas para acabar con estes mamíferos: rifles e escopetas, lanzas, cebos envelenados, trampas escavadas no chan e ata complexos sistemas para electrocutarlos en metade dos seus hábitats.

Os furtivos desdeñan a maior parte do animal e conténtanse con cortar os dous cornos -que non son ósos senón unha acumulación de pelo- do seu rostro, o rabo, as pezuñas e algunhas vísceras, apunta o informe.

“En apenas cinco meses de caza en Nepal, os furtivos acabaron con quince rinocerontes. Non podemos quedarnos quietos ante esta situación”, proclama Elizabeth Kempf, unha das autoras do informe. “Só salvaremos aos rinocerontes africanos e asiáticos da súa extinción se logramos limitar a crecente demanda dos practicantes do medicamento tradicional asiática, en especial en China, Singapura, Taiwan, Malaisia e nos países desenvolvidos onde se crearon comunidades chinesas, e restauramos o seu hábitat, cada vez máis fragmentado e empobrecido”, engadiu.

A talla de árbores para o seu aproveitamento comercial, coa consecuente desaparición da selva primaria, a apertura de pistas forestais e a crecente presión do home que busca explotar as súas plantacións de palma para aceite, café, caucho e anacardos, están a axudar tamén a dispersar as poboacións destes hervíboros e a crear reservas de animais condenados á endogamia e ao empobrecimiento xenético.

En Asia, sobreviven tres especies de rinoceronte: o indio (o de maior tamaño e cun só corno, polo que recibe o sobrenome de unicornio), o de Java ou Vietnam e o de Sumatra, moi peludo. Do último deles habería só oito exemplares en Vietnam e uns 60 en Indonesia.

Os 300 exemplares da especie de Sumatra que habitan en Indonesia e Malaisia están tamén ameazados pola caza ilegal, mentres que do rinoceronte nepalí sobreviven uns 2.400 animais en India e Nepal, aínda que WWF sostén que tamén son vulnerables.

Pese ao pesimismo que destila o informe, WWF recoñece os esforzos realizados para a conservación dos rinocerontes nalgunhas rexións. Por exemplo, no Parque Nacional de Kaziranga, en India, onde hai un século apenas había unha ducia destes animais, na actualidade, e tras a posta en práctica dun plan de protección que implica ás comunidades locais, habitan uns 1.500, que xeran importantes recursos económicos polo seu aproveitamento turístico.

Algo parecido sucedeu en Nepal, onde estes herbívoros foron masacrados tras o II Guerra Mundial ata que a súa poboación quedou reducida a un centenar de exemplares no val de Chitwan. Esa área foi declarada Parque Nacional en 1983 e as autoridades perseguiron a caza furtiva. WWF subliña que hoxe habitan na zona uns 600 exemplares en liberdade. Un grupo de 72 foi trasladado, coa cooperación da organización conservacionista, ao Parque Nacional de Royal Bardia para establecer alí unha nova colonia.

Doutra banda, no seu informe, WWF confirma que, desde hai séculos, o rinoceronte foi cazado para empregar o seu corno en remedios tradicionais, desde emplastos para aplacar a febre ou acougar convulsións, a remedios que se usan para taponar derrames ou previr infartos. Pero o medicamento tradicional chinesa, asegura a organización, non emprega, en contra do mito estendido en Occidente, o po de corno de rinoceronte como afrodisíaco.

A principal ameaza provén, no entanto, da crecente demanda de rinocerontes por parte dos seguidores dese medicamento -en China, Malaisia, Taiwan, Corea do Sur e Hong Kong-, pero especialmente polas comunidades chinesas implantadas en Estados Unidos, de elevado poder adquisitivo.

A pesar de que tanto China (1993) como Taiwan (1985) prohiben e perseguen o comercio de cornos de rinoceronte, a organización Traffic constatou que en ambos os países seguen vendéndose medicamentos que empregan sustancias extraídas do paquidermo, así como medicamentos feitos con ósos de tigre. É máis, Traffic comprou medicamentos patentados e vendidos abertamente nos que se indica que un dos seus compoñentes é corno de rinoceronte.

En agosto de 1994, doce cornos, ilegalmente importados desde Malaisia, foron requisados polas autoridades de Taiwan. Ambas as organizacións recoñecen que o único modo de acabar con estas prácticas é establecer un diálogo cos médicos tradicionais de China e Estados Unidos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións