Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

A ONU advirte do incremento de zonas carentes de osíxeno nos océanos por mor dos fertilizantes, a polución e os residuos

Estas áreas están a converterse en serias ameazas paira os bancos de peces e paira as persoas que viven da pesca
Por mediatrader 12 de Abril de 2004

Actualmente existen 150 “zonas mortas” ou carentes de osíxeno nos mares e océanos do planeta debido a un exceso de nutrientes, na súa maioría nitróxeno, que se orixinan a partir dos fertilizantes agrícolas, as emisións de vehículos e industriais e os residuos. Os baixos niveis de osíxeno na auga fan moi difícil a supervivencia de peixes, ostras e outras criaturas do mar, así como de hábitats importantes como as pradarías mariñas. Así o pon de manifesto un novo informe do Programa de Nacións Unidas paira o Medio Ambiente (PNUMA), no que os expertos afirman que o número e tamaño destas áreas desoxigenadas van en aumento desde a década dos 60 e desde 1990 até a actualidade duplicáronse, polo que advirten de que se están convertendo rapidamente en serias ameazas paira os “stocks” pesqueiros e paira as persoas que teñen nas pesqueiras o seu único sustento.

O Primeiro Anuario de Avaliación Ambiental Integral do PNUMA reflicte algúns dos acontecementos máis importantes relacionados co medio ambiente ocorridos durante 2003. Os asuntos tratados inclúen a entrada en vigor do Protocolo de Cartaxena paira organismos xeneticamente modificados, o custo dos desastres naturais relacionados co clima e os retos que existen paira mellorar o abastecemento de auga potable paira máis dun millón de persoas nas zonas menos desenvolvidas do planeta.

“Zonas mortas”

Pero os achados deste informe refírense a esa crecente “fertilización” do noso planeta e de áreas carentes de osíxeno nos nosos mares, que necesita de medidas urxentes. Mentres nalgunhas partes do mundo, como en moitas zonas de África, a escaseza de nitróxeno reduce as posibilidades de cubrir a demanda de alimentos por parte dos agricultores, en moitas outras partes do globo o excesivo uso destes produtos está a contribuír á escalada de “zonas mortas”.

Aínda que se usen con coidado, os fertilizantes -cuxo ingrediente principal é o nitróxeno- aplicados a cultivos quedan no chan, e de aí chegan aos ríos e logo ao mar. Isto, combinado con nutrientes das augas negras e gases de nitróxeno provenientes das emisións de automóbiles e fábricas, desatan a acción do nitróxeno no mar. O nitróxeno actúa estimulando o crecemento de algas nas augas, e o seu rápido crecemento, así como a súa descomposición por microorganismos que usan gran parte do osíxeno que hai no sistema, crea un hábitat inhóspito paira as criaturas mariñas. Algunhas destas áreas son relativamente pequenas, con menos dun quilómetro cadrado de superficie, pero outras superan con fartura os 70.000 quilómetros cadrados.

Efecto fervenza

As causas de que se formen estas zonas “mortas” son, por tanto, variadas. Por exemplo, no Golfo de México o descenso do osíxeno vén dado sobre todo polo uso de fertilizantes na agricultura, mentres que o problema no Mar Báltico, o norte do Adriático, o Golfo de Tailandia, o Mar Amarelo e a Bahía de Chesapeake (Estados Unidos) é resultado dunha combinación de fertilizantes, compostos volátiles de nitróxeno procedentes de quéimaa de combustibles fósiles e a vertedura de residuos. En España, existen tamén dúas “zonas mortas” con eventos de descenso de osíxeno que ocorren anualmente relacionados cunha estratificación no verán ou no outono. Estas zonas están situadas no Atlántico, fronte ás costas de Galicia, e no mar Cantábrico.

A importancia do efecto fervenza no ciclo do nitróxeno -un mesmo átomo de nitróxeno pode contribuír a que se produza una secuencia de moitos e variados impactos negativos- faise aínda máis evidente pola demostración de que está ligado aos cambios máis relevantes que a escala global e rexional están a producirse no medio ambiente: o buraco da capa de ozono, acidez de chans, quecemento, contaminación de augas superficiais e subterráneas e perda de biodiversidade.